به گزارش ایسنا، با ۱۸ تیمی شدن لیگ برتر، تعداد مسابقات هر تیم از ۳۰ به ۳۴ بازی افزایش پیدا میکند؛ تغییری که فشار بیشتری را از نظر بدنی و ذهنی به بازیکنان وارد خواهد کرد. افزایش احتمال مصدومیت خصوصا با توجه به مشکلات چمن، محرومیت و افت آمادگی در طول فصل، باشگاهها را ناچار میکند از ترکیب عمیقتری استفاده کنند.
در چنین شرایطی، افزایش ظرفیت فهرست بازیکنان تصمیمی منطقی به نظر میرسد؛ چرا که تجربه لیگهای معتبر نیز نشان میدهد هرچه تعداد مسابقات بیشتر میشود، اهمیت عمق ترکیب و انعطاف در ثبت بازیکنان نیز افزایش پیدا میکند.
مهمترین تغییر در تعداد سهمیه بازیکنان
شاید مهمترین بخش مصوبات جدید، افزایش سهمیه بازیکنان زیر ۲۵ سال باشد. بر اساس مقررات جدید، باشگاهها علاوه بر دو سهمیه قبلی، یک سهمیه دیگر نیز در اختیار خواهند داشت که الزام ندارد بازیکن در فصل گذشته عضو همان باشگاه بوده باشد و مهمتر اینکه جزو سهمیه لیگ برتری نیز محسوب نمیشود.
این تغییر میتواند بازار نقلوانتقالات بازیکنان جوان را داغتر کند، چرا که باشگاهها بدون مصرف یکی از سهمیههای لیگ برتری، امکان جذب استعدادهای سایر تیمها را خواهند داشت.
فرصت جدید برای جوانگرایی
افزایش سهمیه بازیکنان زیر ۲۳ سال از ۸ به ۱۰ نفر نیز در نگاه نخست اقدامی در راستای حمایت از فوتبال پایه است. اگر باشگاهها از این ظرفیت بهدرستی استفاده کنند، بازیکنان بیشتری میتوانند از آکادمیها به تیم بزرگسالان راه پیدا کنند و فاصله میان فوتبال پایه و لیگ برتر کاهش یابد.
همچنین تغییر ترکیب نیمکت ذخیرهها و افزایش سقف سنی بازیکنان حاضر روی نیمکت از زیر ۲۱ سال به زیر ۲۳ سال، انعطاف بیشتری در اختیار کادرهای فنی قرار میدهد؛ چرا که بازیکنان ۲۲ و ۲۳ ساله معمولا آمادگی فنی و بدنی بیشتری برای حضور در مسابقات لیگ برتر دارند.
مهمترین ابهام درباره سهمیه بازیکنان
با وجود این تغییرات، یک پرسش اساسی همچنان باقی است؛ آیا افزایش سهمیهها واقعا به جوانگرایی منجر خواهد شد؟
تجربه سالهای گذشته نشان داده بسیاری از باشگاهها صرفا برای تکمیل فهرست خود از بازیکنان جوان استفاده میکنند، اما در طول فصل فرصت بازی چندانی به آنها نمیدهند. به همین دلیل، تفاوت قابل توجهی میان «ثبت بازیکن …
