امیرحسین هاشمیجاوید، گفتوگو با ایسنا با بیان اینکه ایران با در اختیار داشتن حدود ۱۷ درصد ذخایر گاز طبیعی و نزدیک به ۹ درصد ذخایر نفت جهان، یکی از بزرگترین قدرتهای انرژی دنیا به شمار میرود، اظهار کرد: متاسفانه ایران، در زمستان با کمبود گاز، در تابستان با ناترازی برق و در تمام سال با رشد افسارگسیخته مصرف و هر روز با اتلاف میلیاردها دلار سرمایه ملی دستبهگریبان است. این یک تناقض ساده نیست؛ یک شکست راهبردی است.
وی با تأکید بر اینکه مسئله ایران کمبود منابع نیست، بلکه کمبود حکمرانی کارآمد انرژی است، افزود: انرژی را ارزان استخراج میکنیم، ارزان میفروشیم، بیمحابا مصرف میکنیم و گرانترین هزینه را با کاهش رشد اقتصادی، خاموشی، آلودگی هوا، افت سرمایهگذاری و فرسایش امنیت انرژی میپردازیم.
هاشمیجاوید بیان کرد: در جهان امروز، قدرت کشورها دیگر فقط با میزان ذخایر نفت و گاز سنجیده نمیشود؛ بلکه با توانایی آنها در تبدیل هر واحد انرژی به بیشترین ارزش اقتصادی اندازهگیری میشود؛ اینجاست که فاصله ایران با اقتصادهای پیشرو آشکار میشود.
ایران با وفور اتلاف انرژی مواجه است
این کارشناس مسائل انرژی با اشاره به شاخص «شدت انرژی» به عنوان یکی از مهمترین معیارهای ارزیابی عملکرد بخش انرژی، تصریح کرد: شدت انرژی به معنای مقدار انرژی موردنیاز برای تولید یک واحد تولید ناخالص داخلی است که متأسفانه تصویر ایران در این شاخص، تصویری هشداردهنده است.
هاشمیجاوید تصریح کرد: بر اساس آخرین گزارشهای آژانس بینالمللی انرژی (IEA) و بانک جهانی، شدت مصرف انرژی ایران حدود ۱.۸ تا ۲ برابر میانگین جهانی و نزدیک به سه برابر متوسط کشورهای عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) است. به بیان ساده، اقتصاد ایران برای تولید یک دلار ارزشافزوده، کموبیش دو برابر میانگین جهان و چند برابر اقتصادهای پیشرفته، انرژی مصرف میکند. این فاصله، نشانه وفور منابع نیست؛ بلکه نشانه ضعف شدید بهرهوری است.
وی ادامه داد: این یعنی اگر یک کارخانه در آلمان، ژاپن یا کره جنوبی با مصرف یک واحد انرژی محصولی تولید کند، بسیاری از واحدهای تولیدی ایران برای تولید همان ارزش اقتصادی، چند برابر انرژی بیشتری مصرف میکنند. این تفاوت، نتیجه اختلاف در فناوری، مدیریت، بهرهوری و سیاستگذاری است، …
