تاکید نخست وزیر عراق و شیخ تمیم بر اجرای تفاهم میان ایران و آمریکا

بین الملل

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، دولت تاجیکستان در پی تشدید ناپایداری و غیرقابل‌اتکا شدن جریان سنتی واردات سوخت از روسیه، رسماً از ایران درخواست کرد تا 2.55 میلیون تن نفت خام و انواع فرآورده‌های نفتی را در اختیار این کشور قرار دهد.

بر اساس اطلاعات و آمارهای رسمی اعلام‌شده از سوی وزارت ترابری تاجیکستان، این بسته درخواستی شامل 2 میلیون تن نفت خام، 300 هزار تن گازوئیل (دیزل)، 150 هزار تن بنزین و 100 هزار تن سوخت هوایی (سوخت جت) است.

مقامات این وزارتخانه تأکید کرده‌اند که حمل‌ونقل این حجم عظیم از محموله‌های نفتی، به اختصاص حدود 51 هزار واگن مخزن‌دار ریلی نیاز خواهد داشت.

این پیشنهاد مهم و راهبردی، در جریان مذاکرات فشرده روز 24 مرداد در تهران میان «عظیم ابراهیم» وزیر ترابری تاجیکستان و «فرزانه صادق» وزیر راه و شهرسازی ایران مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت. با این حال، این پیشنهاد تا این مرحله یک درخواست رسمی است و هنوز به یک قرارداد قطعی خرید تبدیل نشده و دولت تاجیکستان تاکنون جدول زمانی مشخص برای تحویل محموله‌ها، فرمول قیمت‌گذاری یا شرکت‌های تأمین‌کننده را اعلام نکرده است.

سایه سنگین تحریم‌های آمریکا و لفاظی‌های جدید ترامپ

زمان‌بندی ارائه این درخواست از سوی دوشنبه، این مبادله تجاری پیشنهادی را دقیقاً در کانون فضای تشدید فشارهای تحریمی قرار می‌دهد. در تاریخ 29 مرداد، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، کشورهایی را که به همکاری و حمایت از ایران ادامه می‌دهند، به پیامدهای سنگین اقتصادی تهدید کرد و وعده «جنگ اقتصادی و انزوای بی‌سابقه» علیه تهران را داد؛ هرچند واشنگتن هنوز تدابیر تنبیهی جدید و مشخصی را در پیوند با این اظهارات ابلاغ نکرده است.

خرید و ترانزیت عمده فرآورده‌های نفتی ایران پیش از این نیز با ریسک تحریم‌های آمریکا مواجه بوده است. بر اساس فرمان اجرایی 13846 آمریکا، مجازات‌هایی علیه اشخاص و مؤسسات مالی درگیر در تراکنش‌های مالی عمده برای خرید، فروش، حمل‌ونقل یا بازاریابی نفت و محصولات نفتی ایران پیش‌بینی شده است. همچنین مجوز موقتی که در ژوئن برای برخی تراکنش‌های مرتبط با نفت خام و محصولات نفتی ایران صادر شده بود، در 7 جولای لغو شد و دوره گذار آن نیز در 17 جولای به پایان رسید.

سرایت بحران سوخت روسیه به آسیای مرکزی و اضطرار تاجیکستان

انگیزه و محرک اصلی دوشنبه برای ارائه این درخواست بزرگ به تهران، ناشی از یک چالش عینی و فوری است: وابستگی شدید و آسیب‌پذیر به سوخت وارداتی از روسیه. در سال 2025 میلادی، تاجیکستان حدود 1.7 میلیون تن انواع سوخت و روان‌کننده‌ها وارد کرد که بیش از 1.2 میلیون تن از این حجم مستقیماً از روسیه تأمین شد. مقامات تاجیک در ماه جولای اذعان کردند که روسیه تأمین‌کننده 84 درصد از کل فرآورده‌های نفتی وارداتی این کشور بوده است.

با این حال، مدیریت این سطح از وابستگی به تدریج دشوارتر شده است؛ چرا که حملات پهپادی به تأسیسات پالایشگاهی روسیه، تولید سوخت در این کشور را کاهش داده و مسکو را وادار ساخته تا برای صیانت از بازار داخلی خود، محدودیت‌هایی را بر صادرات اعمال کند. کمبود سوخت در روسیه از اوایل تابستان به بازارهای آسیای مرکزی نیز سرایت کرد.

در نتیجه این تحولات، حجم واردات سوخت تاجیکستان در ماه جولای با افتی شدید مواجه شد و دوشنبه را ناچار ساخت تا برای جبران کسری خود، به جستجوی منابع جدید از جمله چین، قزاقستان، ترکمنستان، عراق و ایران بپردازد. هرچند روسیه همچنان در نیمه نخست سال جاری 72.3 درصد از سوخت وارداتی تاجیکستان را تأمین کرده و رایزنی‌های دوشنبه با قزاقستان نیز تا پایان جولای به سطح سران کشورها رسیده بود، اما بحران در داخل تاجیکستان به وضوح احساس شد.

در اوایل ماه جولای، سوخت گازوئیل در برخی جایگاه‌های پایتخت نایاب شد و سایر پمپ‌بنزین‌ها نیز محدودیت‌هایی را برای فروش سوخت اعمال کردند. در 10 جولای، «دلیر جمعه» وزیر انرژی و منابع آب تاجیکستان، اعلام کرد که ذخایر سوختی کشور تنها برای حدود دو ماه کفایت می‌کند و دوشنبه به شدت به دنبال یافتن تأمین‌کنندگان جایگزین است.

ابعاد درخواست فعلی تاجیکستان بسیار قابل‌توجه است؛ حجم 2.55 میلیون تنی درخواستی، حتی از کل واردات سوخت و روان‌کننده‌های تاجیکستان در کل سال 2025 فراتر می‌رود، هرچند که 2 میلیون تن از این بسته پیشنهادی مربوط به نفت خام است و نه سوخت فرآوری‌شده نهایی.

در همین چارچوب، وزارت ترابری تاجیکستان از طرف ایرانی درخواست کرده تا در زمینه سازمان‌دهی قطارهای باری مخزن‌دار ویژه و ایجاد یک «کریدور سبز» برای اولویت‌بخشی به ترانزیت محموله‌های سوختی تاجیکستان در شبکه ریلی ایران همکاری کند. البته به دلیل نبود مرز مشترک زمینی میان ایران و تاجیکستان، نهایی‌سازی توافقات ترانزیتی تکمیلی با کشورهای واسطه نیز ضروری خواهد بود.

تلاش برای احیای پالایشگاه راکد دانگارا با نفت خام ایران

بخش عمده نفت خام در این سبد درخواستی، بر معضل مزمن و قدیمی تاجیکستان در حوزه ظرفیت‌های پالایشگاهی داخلی دست می‌گذارد. بزرگترین پالایشگاه این کشور واقع در منطقه آزاد اقتصادی «دانگارا»، با سرمایه‌گذاری شرکت‌های چینی احداث و در سال 2018 افتتاح شد، اما هرگز به مرحله بهره‌برداری تجاری و پایدار نرسید؛ زیرا تاجیکستان تولید نفت خام بسیار ناچیزی دارد و در تأمین خوراک وارداتی نیز با چالش‌های اساسی روبه‌رو بوده است.

فاز نخست این پالایشگاه ظرفیت فرآوری سالانه حدود 500 هزار تن نفت خام را دارد که در ظرفیت کامل می‌تواند به 1.2 میلیون تن در سال افزایش یابد. عملیات آزمایشی این واحد در اواخر سال 2024 آغاز شد، اما حجم ورودی آن بسیار ناچیز بود؛ به طوری که به گفته مقامات تاجیک، در آن سال تنها 1622 تن نفت خام نیمه‌فرآوری‌شده تحویل پالایشگاه شد که حدود 800 تن بنزین از آن به دست آمد.

ایران سال‌هاست که به عنوان یکی از گزینه‌های اصلی برای تأمین خوراک نفت خام تاجیکستان مدنظر بوده است. در جریان مذاکرات 24 مرداد در تهران، دلیر جمعه، وزیر انرژی تاجیکستان و محسن پاک‌نژاد، وزیر نفت ایران، درباره عرضه نفت خام، گازوئیل و سوخت هوایی به تاجیکستان و همچنین ارائه قیمت‌های ترجیحی گفت‌وگو کردند.

وزارت ترابری تاجیکستان مشخص نکرده که این نفت خام درخواستی تحویل کدام پالایشگاه خواهد شد. در صورتی که تمام 2 میلیون تن نفت درخواستی برای پالایشگاه دانگارا در نظر گرفته شده باشد، این حجم از ظرفیت طراحی‌شده سالانه این مجتمع فراتر خواهد رفت؛ بنابراین روند ارسال محموله‌ها یا باید در یک دوره زمانی بیش از یک سال توزیع شود و یا نیازمند ارتقا و ایجاد ظرفیت‌های فرآوری جدید خواهد بود.

معمای ترانزیت، لجستیک و چالش‌های پیش‌رو

با این همه، تأمین نفت تنها بخشی از معادله پیچیده دوشنبه است. هرگونه معامله بزرگ و کلان نفتی با تهران، مستلزم حل‌وفصل مسائل پیچیده مالی، پوشش‌های بیمه‌ای، ترتیبات لجستیکی و مدیریت مخاطرات ناشی از تحریم‌های یک‌جانبه آمریکاست. هشدارهای اخیر ترامپ بر عدم‌قطعیت‌های موجود می‌افزاید، گرچه چالش‌های تحریمی پیش از بیانیه 20 آگوست نیز وجود داشته است.

روسیه همچنان تأمین‌کننده اصلی و سنتی سوخت تاجیکستان باقی مانده است، اما کمبودهای اخیر هزینه‌های سنگین این وابستگی یک‌طرفه را برای دوشنبه آشکار ساخت. ایران یک منبع استراتژیک برای تأمین نفت خام، محصولات پالایشی و یک مسیر ترانزیتی مطمئن از جنوب به شمار می‌رود، اما اجرایی شدن یک توافق کلان نیازمند رفع موانع لجستیکی و سازوکارهای بانکی است.

از این رو، درخواست فعلی تاجیکستان بیش از آنکه یک چرخش ژئوپلیتیک تمام‌عیار تلقی شود، تلاشی اضطراری از سوی دوشنبه برای حل یک چالش امنیتی-انرژی حیاتی است. اکنون باید دید آیا سازوکارهای انتقال و تأمین مالی این حجم از محموله‌ها میان دو کشور نهایی خواهد شد یا خیر.

انتهای پیام/  

تازه‌ترین نظرسنجی روزنامه اسرائیلی معاریو از افزایش قابل توجه محبوبیت حزب یشار به رهبری گادی آیزنکوت و تداوم افت جایگاه حزب لیکود به رهبری بنیامین نتانیاهو حکایت دارد.

به گزارش فرارو به نقل از معاریو، حزب یشار در صورت برگزاری انتخابات کنست در شرایط فعلی، ۲۶ کرسی به دست خواهد آورد. این رقم نسبت به نظرسنجی هفته گذشته سه کرسی افزایش یافته است.

در مقابل، لیکود با از دست دادن یک کرسی نسبت به هفته گذشته، به ۲۰ کرسی رسیده است. به این ترتیب، حزب آیزنکوت با اختلاف ۶ کرسی در صدر قرار گرفته است.

مهم‌تر از صدرنشینی حزب آیزنکوت، وضعیت ائتلاف‌های سیاسی در کنست است. طبق این نظرسنجی، مجموع احزاب صهیونیست مخالف نتانیاهو به ۶۰ کرسی می‌رسد؛ یعنی تنها یک کرسی کمتر از حد نصاب ۶۱ کرسی برای تشکیل ائتلاف اکثریت در کنست ۱۲۰ نفره.

در سوی مقابل، ائتلاف تحت رهبری نتانیاهو با وجود تقویت برخی احزاب راست افراطی، در مجموع ۴۹ کرسی به دست می‌آورد. بنابراین، در صورت برگزاری انتخابات بر اساس نتایج این نظرسنجی، نتانیاهو برای تشکیل دولت با دشواری جدی مواجه خواهد بود.

گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد ارتش اسرائیل و رهبر حزب تازه‌تأسیس «یشار!»، در ماه‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین رقبای سیاسی نتانیاهو تبدیل شده است. افزایش سه کرسی این حزب در تازه‌ترین نظرسنجی معاریو نشان می‌دهد روند صعودی آن ادامه دارد.

با این حال، نتایج نظرسنجی به‌تنهایی به معنای پیروزی قطعی مخالفان نتانیاهو نیست. انتخابات پارلمانی اسرائیل بر اساس ائتلاف‌های سیاسی تعیین‌کننده است و حتی کسب ۶۰ کرسی توسط احزاب مخالف، بدون دستیابی به حداقل ۶۱ کرسی، برای تشکیل دولت کافی نیست.

در رتبه سوم این نظرسنجی نیز فهرست مشترک نفتالی بنت و یائیر لاپید با ۱۴ کرسی قرار گرفته است. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر نرخ چهارم بنزین برای پرمصرف‌ها اعلام می‌شود نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : جنگ اقتصادی ترامپ چقدر می‌تواند به ایران آسیب برساند؟ تماشاخانه یک جرعه آب برای هدهد؛ یک گودال مرگ برای کل و بزها / دو تصویر از یک ماجرا چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

نورنیوز-گروه بین الملل: ریچارد نفیو، از معماران اصلی تحریم‌های آمریکا علیه ایران در دولت باراک اوباما، با زیر سؤال بردن رویکرد دونالد ترامپ برای تشدید فشار اقتصادی علیه تهران، سیاست ایرانِ او را شکست‌خورده توصیف کرد و گفت: برجسته‌ترین ناکامی ترامپ، «ناتوانی مداوم در فهم یا گوش دادن به ایرانی‌ها، تطبیق راهبرد با اهداف و برنامه‌ریزی برای سناریوهای مختلف» بوده است.

در همین ارتباط، رابرت مالی، نماینده ویژه پیشین آمریکا در امور ایران نیز در شبکه اجتماعی ایکس نسبت به این سیاست هشدار داد و نوشت: کمتر چیزی به اندازه این تصور فریبنده و مغالطه‌آمیز است که اگر «فشار اقتصادی» شکست خورده است، «فشار اقتصادی بیشتر» موفق خواهد شد.

مالی افزود: ایران ممکن است تلاش کند این وضعیت را تحمل کند و امیدوار باشد ترامپ بار دیگر تغییر موضع دهد، یا ممکن است واکنش نشان دهد و تلاش کند هزینه‌های این وضعیت را گسترش دهد. این حال دو چیز قطعی است: رهبری ایران تسلیم نخواهد شد و این مردم ایران هستند که رنج خواهند کشید. نفیو: سیاست «تحریم اقتصادی بیشتر» ترامپ شکست خورده است

ریچارد نفیو، معاون پیشین فرستاده ویژه آمریکا در امور ایران در زمان باراک اوباما و معماران اصلی تحریم‌های آمریکا علیه ایران در آن مقطع، در تایید پست رابرت مالی، نوشت: اینکه فکر کنیم چون دستور داده ایم «سیاست فشار اقتصادی بیشتر» اعمال شود پس حتما این سیاست نتیجه می دهد، خطاست.

وی ادامه داد: فشار به ایران از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ «شکست خورد»، تا اینکه دیگر شکست نخورد و ما به برنامه اقدام مشترک (JPOA) رسیدیم.

این مقام پیشین آمریکایی سپس مستقیماً به کارنامه ترامپ در قبال ایران پرداخت و نوشت: یا اینکه ایران برای هر چیزی که ما تازه مجبور شده‌ایم به آن ضربه بزنیم، یک قیمت مشخص برای رفع تحریم‌ها تعیین کند. این دقیقاً جایی است که شکست سیاست ترامپ در دوره اول و دوم علیه ایران بیش از همه آشکار می‌شود: ناتوانی مداوم در خواندن یا شنیدن حرف ایرانی‌ها، ناتوانی در هماهنگ‌کردن راهبرد با میزان جاه‌طلبی، و ناتوانی در برنامه‌ریزی برای سناریوهای احتمالی.

اشاره نفیو به «ترامپ ۱.۰ و ۲.۰» و سیاست ایران در دوره نخست و دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ بازمی‌گردد؛ سیاستی که در دوره نخست با خروج یکجانبه آمریکا از توافق هسته‌ای و آغاز کارزار «فشار حداکثری» همراه شد و در دوره دوم علاوه بر تشدید فشارهای اقتصادی، به رویارویی نظامی مستقیم با ایران نیز گسترش یافت.

در واقع نقد نفیو درباره سیاست فشار اقتصادی بیشتر، یک نقد بسیار بنیادین به تناقض گویی و بی‌برنامه بودن ترامپ در جنگ و صلح با ایران است.

نفیو که بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ مدیر امور ایران در شورای امنیت ملی آمریکا و سپس معاون اصلی هماهنگ‌کننده سیاست تحریم‌ها در وزارت خارجه بود و به‌عنوان کارشناس ارشد تحریم‌ها در تیم مذاکره‌کننده آمریکایی با ایران فعالیت کرده است، خطاب به مالی نوشت: البته من در مورد اینکه سیاست جدید ترامپ حتما موفق نخواهد بود، چندان مطمئن نیستم؛ یا دست‌کم نه در همه موارد. چرخش ترامپ

رئیس‌جمهور آمریکا این هفته با انتشار پستی در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» با وعده «جنگ اقتصادی و انزوای بی‌سابقه» علیه ایران هشدار داد هر کشوری که از طریق نهادهای مالی، شرکت‌ها، فرودگاه‌ها یا نهادهای دولتی خود «هر نوع راه نجاتی» در اختیار ایران قرار دهد، با پیامدهای اقتصادی سنگین آمریکا روبه‌رو خواهد شد. دولت او این مرحله را بخشی از آنچه «Economic D-Day» علیه ایران خوانده، معرفی کرده است.

چرخش دوباره ترامپ به سمت تشدید تحریم‌ها در حالی صورت می‌گیرد که به اذعان کارشناسان آمریکایی، جنگ تجاوزکارانه او علیه ایران تاکنون نتوانسته به هدف اعلامی واشنگتن برای وادار کردن تهران به عقب‌نشینی از مواضع خود منجر شود و خود ترامپ نیز تحت فشار فزاینده داخلی برای پایان دادن به جنگ قرار دارد.

در همین راستا، خبرگزاری آمریکایی «آسوشیتدپرس» این رویکرد را عملاً بازگشت به کارزار «فشار حداکثری» دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ توصیف کرده است؛ سیاستی که این بار پس از ماه‌ها عملیات نظامی و در شرایطی دنبال می‌شود که بخش اعظم بخش‌های انرژی، مالی و حمل‌ونقل ایران از پیش تحت تحریم‌های آمریکا قرار دارند. از این منظر، به باور این رسانه آمریکایی بازگشت واشنگتن از میدان نظامی به نسخه قدیمی تشدید فشار اقتصادی، بیش از آنکه یک راهبرد کاملاً تازه باشد، نوعی فرار به جلو در برابر بن‌بست ایجادشده در جنگ به شمار می‌رود.