وی ادامه داد: نکته قابل توجه اینجاست شعر این نوحهها رنگ و بویی از ادبیات کهن ایرانی را دارند و نمادهای ملی ادبیات فارسی در آن به چشم میخورد. برای مثال میتوان به عبارت «تو رستم تهمتنی» و اشاره به ادبیاتی از شاهنامه اشاره کنم. این موضوع نشان میدهد که جریان شعر و ادبیات مقاومت همگام با اتفاقات روز و تاثیرگرفته از ادبیات کهن ایرانی و اسطورههای آن است. در حقیقت میتوان گفت بسیاری از مداحیها و سرودها با تلفیقی از ادبیات ملی و اسلامی تولید شده است.
این شاعر آیینی با اشاره به شکلگیری جریان خودجوش ادبی در جنگ رمضان گفت: میبینید که از همان روزهای ابتدایی جنگ رمضان و شهادت قائد امت، جریان ادبی در کشور رنگ و بوی تازهای به خود گرفت. شاعران در لحظه و به روز ابیاتی را در وصف اتفاقات مهم جنگ آماده میکردند، این اشعار به صورت متنی یا در قالب مداحی و سرود در میدانها خوانده میشد و از قضا مورد توجه مردم قرار میگرفت، به طوری که برشهایی از آن را بارها و بارها تکرار میکردند.
حسینی درباره حال و هوای محرم شهر گفت: محرم شهر از همان سالهای ابتدایی برگزاری خود بستری برای حضور شاعران فراهم کرده بود و این روند تاکنون ادامه داشته است. به نظرم توجه به هنر شعر در دل یک رویداد آیینی و مذهبی قابل توجه است. همچنین این رویداد فضایی خانوادگی دارد و برای هر نسلی از خانوادهها برنامهای تدارک دیده شده است. از سویی دیگر، به اتفاقات روز هم توجه شده است. برای مثال، سال گذشته به شهدای جنگ 12 روزه توجه شده و در قالب یک فعالیت هنری تصاویر آنان ساخته میشد و امسال هم شاهد شکلگیری رواق دارالذکر در میدان آزادی هستیم تا مردم بخشی از دلتنگیهای خود با رهبر شهید را از اینجا برطرف کنند.
این شاعر آیینی ضمن نقل خاطرهای از دیدار با رهبری شهید در جلسات رمضانی با شاعران گفت: تقریبا از سال 1397 به بعد، هر سال در دیدار شاعران با حضرت آیت الله خامنه ای حضور داشتم، 2 بار هم توفیق شعرخوانی داشتم که یکبار بعد از جنگ 12 روزه بود که حضرت آقا به دلیل مسائل امنیتی تشریف نیاوردند. از این جلسات، خاطرات زیادی برایم باقی مانده است. خیلی از این خاطرات را در زمان حیات ایشان نمیتوانستیم بیان کنیم، اما اکنون که دلتنگ ایشان هستیم، میتوان برخی از آنها را تعریف کرد. در دیدارهای شعرا، ایشان همیشه نگاه خاصی به حضور بانوان شاعر داشتند و سعی میکردند نگاه پدرانهای به خانمها داشته باشند.
وی افزود: خاطرم هست در دیداری که در حضور ایشان شعرخوانی کردم، از ایشان درخواست کردم که چفیهشان را به من هدیه بدهند. من پشت ایشان بودم و احساس کردم صدای مرا نشنیدند و جواب ندادند. کمی ناراحت شدم، تا اینکه یکی از آقایان شاعر، درخواست همان چفیه را کردند. ناگهان دیدم که رهبر شهید، به سمت بنده برگشتند و گفتند آن چفیه برای ایشان است. فهمیدم با اینکه ایشان مشغول نوشتن یادداشت برای فرد دیگری بودند، اما حواسشان به درخواست من هم بوده است. کد مطلب 6903615 زهرا اسكندری
