به گزارش آفتاب نیوز،
در زمانی که بحث پیرامون خطرات فناوری برای سلامت کودکان رواج دارد، یک مطالعه جدید فنلاندی با خرد متعارف فاصله میگیرد و یافته غیرمنتظرهای را ارائه میدهد که ممکن است دیدگاه بسیاری از مردم را در مورد رابطه فرزندانشان با صفحات نمایش تغییر دهد.
تحقیقات انجام شده توسط دانشگاه ییواسکیلا نشان داد کودکانی که در مراحل رشد خود زمان بیشتری را در مقابل صفحات نمایش میگذرانند، در مقایسه با همسالان خود که کمتر از آنها استفاده میکنند، تواناییهای شناختی بهتری در نوجوانی نشان میدهند. این یافته، باور دیرینه مبنی بر مضر بودن صفحات نمایش برای مغز در حال رشد را رد میکند.
این نتایج تصادفی نیستند؛ آنها اوج یک مطالعه پیگیری هشت ساله و دقیق هستند که شامل ۱۲۴ دختر و ۱۳۶ پسر با میانگین سنی ۱۵.۵ سال میشود. محققان الگوهای فعالیت بدنی، رفتار کمتحرک و استفاده از صفحه نمایش آنها را از اوایل کودکی پیگیری کردند و آنها را با آزمونهای دقیقی که تواناییهای یادگیری، توجه و حافظه کاری آنها را اندازهگیری میکرد، مقایسه کردند - عملکردهای اساسی مغز که موفقیت آینده فرد را در آموزش و زندگی حرفهای تعیین میکنند.
نتایج حتی تیم تحقیقاتی را نیز شگفتزده کرد. در حالی که انتظار میرفت فعالیت بدنی با بهبود عملکرد شناختی مرتبط باشد - و در واقع همینطور بود، البته به روشی پیچیده - همبستگی مثبت بین زمان استفاده از صفحه نمایش و عملکرد شناختی طیف گستردهای از سوالات را در مورد ماهیت رابطه بین فناوری و مغز در حال رشد ایجاد کرد.
محققان معتقدند که کلید ممکن است در میزان زمانی که کودکان در مقابل صفحه نمایش میگذرانند، نباشد، بلکه در نوع فعالیتی است که در آن زمان انجام میدهند. بازیهای آموزشی، ویدیوهای تعاملی و برنامههایی که حل مسئله و تفکر خلاق را تحریک میکنند، میتوانند عوامل حیاتی در تبدیل زمان استفاده از صفحه نمایش از سرگرمی صرف به ابزاری باشند که از رشد شناختی پشتیبانی میکند.
دکتر پیترو یالانکو، محقق اصلی این مطالعه، این نکته را توضیح میدهد و میگوید: «ما نباید صرفاً زمان استفاده از صفحه نمایش را مضر بدانیم. در عوض، باید برای ایجاد تعادل بین فعالیت بدنی و زمان استفاده از صفحه نمایش که تفکر فعال و خلاقیت را تقویت میکند، تلاش کنیم.» او میافزاید که معلمان و والدین باید تمرکز خود را از مبارزه با زمان استفاده از صفحه نمایش به هدایت کودکان به سمت استفاده از آن به روشهایی که به نفع ذهنشان باشد، تغییر دهند. در اینجا، کیفیت مهمتر از کمیت است.
در مورد فعالیت بدنی، تصویر پیچیدهتر از آن چیزی بود که محققان پیشبینی میکردند. تفاوتهای واضحی بین پسران و دختران پدیدار شد. دخترانی که از کودکی به فعالیت بدنی سبک میپرداختند، در نوجوانی حافظه کاری بهتری نشان دادند، در حالی که پسران از فعالیتهای هدایتشده و تحت نظارت مانند ورزش گروهی و ورزشهای سازمانیافته بیشتر سود بردند.
در یک تناقض دیگر، سطوح پایینتر ورزش بدون نظارت با بهبود عملکرد شناختی مرتبط بود، که نشان میدهد نوع و نحوه فعالیت بدنی ممکن است از کمیت یا مدت زمان آن تأثیرگذارتر باشد.
با این حال، محققان با دقت تأکید میکنند که یافتههای آنها همبستگیهای آماری است، نه روابط علی اثباتشده. آنها نمیتوانند به طور قطعی نتیجه بگیرند که صفحات نمایش علت مستقیم بهبود عملکرد شناختی هستند، یا اینکه انواع خاصی از فعالیت بدنی لزوماً منجر به این نتایج میشوند. بنابراین، آنها خواستار مطالعات مداخلهای بیشتری هستند که شرکتکنندگان را از نزدیک دنبال کنند و تلاش کنند مکانیسمهای عصبی زیربنایی این همبستگیها را با تمرکز ویژه بر تفاوتهای بین مردان و زنان و تأثیر شدت ورزش بر تغییرات شناختی درک کنند.
در بحبوحه نگرانیهای فزاینده جهانی در مورد کاهش فعالیت بدنی در بین کودکان و نوجوانان، که با عملکرد تحصیلی پایینتر و مشکلات مختلف سلامتی مرتبط است، این مطالعه دیدگاهی تازه و متعادلتر ارائه میدهد. به جای اینکه زمان استفاده از صفحه نمایش را به عنوان دشمنی که باید با آن مبارزه کرد در نظر بگیریم، ممکن است مفیدتر باشد که آن را به سمت فعالیتهای محرک ذهنی هدایت کنیم و در عین حال سطح فعالیت بدنی کافی متناسب با نیازهای هر جنس را حفظ کنیم.
این یافتهها در مجله Pediatric Exercise Science منتشر شده است.
