خبرگزاری مهر، گروه استانها: هنوز خورشید به میانه آسمان نرسیده است که سکوت یکی از روستاهای کمبرخوردار داراب با صدای چکش، فرز، بیل و کلنگ شکسته میشود.
وانتهای حامل تجهیزات یکی پس از دیگری وارد روستا میشوند و جوانانی با لباسهای خاکی، بیآنکه کسی فرمانی بدهد، هر کدام گوشهای از کار را به دست میگیرند.
چند نفر داربست برپا میکنند تا سقف خانهای فرسوده را تعمیر کنند. کمی آنطرفتر، پزشکی فشار خون پیرمردی را اندازه میگیرد و دندانپزشکی کودکی را که مدتها درد دندان امانش را بریده، معاینه میکند.
چند متر آنسوتر، مربیان فرهنگی با کودکان بازی میکنند و برایشان از امید، آینده و آرزوها میگویند. در گوشهای دیگر نیز دامپزشکان مشغول معاینه دامهای روستاییان هستند؛ دامهایی که برای بسیاری از خانوادهها تنها سرمایه زندگی به شمار میروند.
اینجا کسی منتظر تشویق یا دیده شدن نیست. خدمت، برای این جوانها یک پروژه چندروزه نیست؛ بخشی از سبک زندگی آنهاست. …














