خبرگزاری مهر، گروه استانها: هنوز خورشید به میانه آسمان نرسیده است که سکوت یکی از روستاهای کمبرخوردار داراب با صدای چکش، فرز، بیل و کلنگ شکسته میشود.
وانتهای حامل تجهیزات یکی پس از دیگری وارد روستا میشوند و جوانانی با لباسهای خاکی، بیآنکه کسی فرمانی بدهد، هر کدام گوشهای از کار را به دست میگیرند.
چند نفر داربست برپا میکنند تا سقف خانهای فرسوده را تعمیر کنند. کمی آنطرفتر، پزشکی فشار خون پیرمردی را اندازه میگیرد و دندانپزشکی کودکی را که مدتها درد دندان امانش را بریده، معاینه میکند.
چند متر آنسوتر، مربیان فرهنگی با کودکان بازی میکنند و برایشان از امید، آینده و آرزوها میگویند. در گوشهای دیگر نیز دامپزشکان مشغول معاینه دامهای روستاییان هستند؛ دامهایی که برای بسیاری از خانوادهها تنها سرمایه زندگی به شمار میروند.
اینجا کسی منتظر تشویق یا دیده شدن نیست. خدمت، برای این جوانها یک پروژه چندروزه نیست؛ بخشی از سبک زندگی آنهاست.
این صحنه، تنها یک اردوی جهادی نیست؛ روایتی است که نزدیک به یک دهه در روستاها و مناطق کمبرخوردار شهرستان داراب تکرار شده است. روایت «قرارگاه جهادی انقلابیون»؛ مجموعهای مردمی که از سال ۱۳۹۵ با هدف محرومیتزدایی، توانمندسازی مردم و تربیت نسل تازهای از جهادگران فعالیت خود را آغاز کرد.
جهاد از نوجوانی آغاز شد
پشت این قرارگاه، جوانی دهه هفتادی ایستاده که امروز دانشجوی دکتری نرمافزار است؛ اما خودش میگوید مهمترین درس زندگی را نه در دانشگاه، بلکه در میدان خدمت به مردم آموخته است.
محمدرضا غلامی، مسئول قرارگاه جهادی انقلابیون داراب در گفتگو با خبرنگار مهر، از روزهایی میگوید که تنها ۱۷ سال داشت و با جمعی از دوستانش تصمیم گرفت به جای گلایه از مشکلات، بخشی از راهحل باشد.
وی گفت: فرمایش رهبر معظم انقلاب درباره گروههای جهادی برای ما فقط یک توصیه نبود؛ احساس کردیم باید وارد میدان شویم. آن روزها امکانات زیادی نداشتیم، اما سرمایه بزرگی داشتیم؛ انگیزه، ایمان و چند جوان که میخواستند برای مردم کاری انجام دهند.
به گفته غلامی، نخستین اردوهای جهادی با کمترین امکانات برگزار شد؛ اما …
