ورزشی
به گزارش خبرگزاری تسنیم، حمله جنایتکارانه آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک ایران در اسفندماه 1404، علاوه بر خسارتهای گسترده، فوتبال ایران را نیز با بحران روبرو کرد. توقف مسابقات در جریان جنگ 40 روزه و سپس برقراری آتشبس، سازمان لیگ را ناچار کرد برای تعیین تکلیف رقابتهای لیگ برتر تصمیمات فوری اتخاذ کند؛ تصمیماتی که نهتنها رضایت باشگاهها را جلب نکرد، بلکه اختلافات گستردهای را به همراه داشت. پایان سقف بودجه در فوتبال ایران
سازمان لیگ پس از برقراری آتشبس، برنامهای برای ادامه رقابتهای لیگ برتر ارائه داد، اما مخالفت اکثر باشگاهها باعث شد این طرح به مرحله اجرا نرسد و لیگ بیستوپنجم نیمهتمام بماند؛ اتفاقی که مجموعهای از چالشهای حقوقی و اجرایی را پیش روی فوتبال ایران قرار داد.
ناتمام ماندن فصل، پرسشهای مهمی را درباره تعیین قهرمان لیگ، معرفی نمایندگان ایران در رقابتهای آسیایی و مشخص شدن تیمهای سقوطکننده ایجاد کرد. در نهایت، هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال با برگزاری تورنمنت سهجانبه برای تعیین سهمیه آسیایی، افزایش تعداد تیمهای لیگ برتر از 16 به 18 تیم و برگزاری دیدار پلیآف میان تیم سوم لیگ دسته اول و تیم هجدهم لیگ برتر به این بحران واکنش نشان داد.
هرچند این تصمیمات در نهایت پرونده فصل بیستوپنجم را بست، اما از همان ابتدا با انتقادهای گستردهای مواجه شد. برخی باشگاهها، از جمله مس رفسنجان و گلگهر سیرجان، معتقد بودند تغییر مقررات در میانه یا پایان فصل با اصول حقوقی و ورزشی سازگار نیست و هرگونه سازوکار مربوط باید پیش از آغاز مسابقات در آییننامهها پیشبینی و به باشگاهها ابلاغ شود.
اکنون با بسته شدن پرونده فصل گذشته و در حالی که تیمها خود را برای آغاز لیگ بیستوششم از اواخر مردادماه آماده میکنند، نگرانیها همچنان پابرجاست. تداوم تنشها و احتمال وقوع شرایط مشابه، این پرسش را مطرح میکند که آیا فوتبال ایران با وجود تجربه قبلی، اکنون برای مواجهه با یک بحران جدید، برنامهای روشن و از پیش تعیینشده دارد؟
تجربه فصل گذشته نشان داد که بزرگترین ضعف فوتبال ایران در چنین شرایطی، نه صرفاً توقف مسابقات، بلکه نبود سازوکار حقوقی شفاف برای مدیریت وضعیت اضطراری یا همان «فورسماژور» است. زمانی …
