استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، تردیدی نیست که پیادهروی اربعین، اولاً یک سنت عراقی است. حضور میلیونی زائران از سراسر جهان، این پدیده را به آیینی فراملی تبدیل کرده است، اما این تغییر مقیاس، هرگز نباید باعث فراموشی مالکیت معنوی عراق بر این رویداد شود. هرگونه تلاش برای مدیریت از بالا یا تحمیل روایت توسط مهمانان، میتواند سرمایه اجتماعی این حرکت عظیم را به چالش بکشد.
راهبرد هوشمندانه برای ایران، گذار از «مدیریت اربعین» به «مشارکت در اربعین» است. این مشارکت، به معنای پذیرش نقش تسهیلگر، به جای بازیگر اصلی است؛ رویکردی که باید خود را در شعارها نیز نشان دهد.
استعاره «مشی» در قرآن میتواند الهامبخش سیاستگذاری ما در اربعین (مشایه) باشد. این، ایدهای اولیه در تلاقی «مشی» و «مشایه» است. قرآن در آیه 37 سوره اسراء میفرماید: «وَ لا تَمْشِ فِی الْأَرْضِ مَرَحاً».
این استعاره میتواند در رفتار فردی، توصیهکننده راهرفتن آرام، تأملگونه و غیرمَرَحی باشد و در سیاستگذاری اربعین، منعکننده هرگونه راهبرد سریع و مَرَحی. به عبارتی، هرگونه تحمیل سرعت خود بر دیگری و هرگونه عبور مغرورانه از مرزهای هویتی میزبان، در تضاد با روح «مشی قرآنی» است.
برعکس، استعاره «انطلاق» برای فهم مواجهه نادرست، کمککننده است. در آیه 6 سوره «ص»، خداوند واکنش کفار در برابر دعوت پیامبر اکرم صلیالله علیه و آله و سلم به توحید را چنین بیان میکند: «وَ انْطَلَقَ الْمَلَأُ مِنْهُمْ أَنِ امْشُوا وَ اصْبِرُوا عَلَىٰ آلِهَتِکُمْ».
یعنی پس از آنکه از تلاش خود ناامید شدند، با شتاب بیرون رفتند (انطلق). اما هنگامی که بیرون آمدند و خواستند مسیر وفاداری به خدایان خود را در میان خویش ادامه دهند، به یکدیگر گفتند: «امشوا». یعنی «مشی»، حرکت در مسیر همراه با استمرار و استقامت، برای پیمودن راهی بادوام است.
اربعین، مسیری است برای قدمزدن، نه دویدن؛ برای همراهی، نه پیشیگرفتن؛ برای مشی، نه انطلاق. استعاره «مشی» …
