استانها
خبرگزاری تسنیم ـ ابوالفضل فکوری، فعال رسانهای و اجتماعی| جنگ 6 روزه ژوئن 1967 را نمیتوان صرفاً یک نبرد نظامی میان اسرائیل و کشورهای عربی دانست؛ این جنگ نقطه عطفی در بازآرایی نظم امنیتی خاورمیانه بود. تنها در شش روز، موازنه قدرت منطقهای دگرگون شد، مرزهای ژئوپلیتیکی تغییر یافت و مجموعهای از تحولات شکل گرفت که آثار آن همچنان بر معادلات سیاسی و امنیتی غرب آسیا سایه افکنده است.
بحران در بستری از رقابتهای ژئوپلیتیکی، تنشهای مرزی و محاسبات نادرست امنیتی شکل گرفت. استقرار نیروهای مصر در صحرای سینا، خروج نیروهای حافظ صلح سازمان ملل و بسته شدن تنگه تیران، در کنار پیمانهای دفاعی میان کشورهای عربی، این تصور را در تلآویو ایجاد کرد که فرصت بازدارندگی در حال از دست رفتن است. اسرائیل نیز با تکیه بر دکترین «حمله پیشدستانه»، ابتکار عمل را در اختیار گرفت و با نابودی بخش عمده نیروی هوایی مصر در ساعات نخست، سرنوشت جنگ را پیش از آغاز نبردهای زمینی تعیین کرد.
پیروزی اسرائیل صرفاً محصول برتری تسلیحاتی نبود؛ بلکه حاصل همافزایی اطلاعات دقیق، فرماندهی متمرکز، آمادگی عملیاتی و تصمیمگیری سریع در برابر ضعف هماهنگی و آشفتگی ساختاری ارتشهای عربی بود. همین برتری، امکان تصرف شبهجزیره سینا، نوار غزه، کرانه باختری، قدس شرقی و بلندیهای جولان را فراهم کرد و برای نخستین بار عمق راهبردی قابلتوجهی در اختیار اسرائیل قرار داد.
با این حال، مهمترین پیامد … …
