ابوترابی‌فرد: دشمن نمی‌تواند بدون پاسخ دست به ماجراجویی بزند - تسنیم

سیاسی

به گزارش گروه دفاعی خبرگزاری تسنیم، سردار حسین محبی، سخنگوی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در گفت‌وگویی، درباره توان تسلیحاتی کشورمان و تقویت سر جنگی موشک‌های ایرانی پس از جنگ تحمیلی دوم و سوم اظهار داشت: ما روزبه‌روز در حوزه تمامی تسلیحات جنگی در حال پیشرفت هستیم و سلاح‌هایمان را دقیق‌تر، مخرب‌تر و فناورانه‌تر تولید می‌کنیم.

سردار محبی ادامه داد: اگر جنگی مجدد آغاز شود، قطعاً تسلیحات ما با گذشته متفاوت خواهد بود؛ این تفاوت می‌تواند در نسل کلاهک، دقت اصابت، برد موشک‌ها یا هر زمینه دیگری نمود پیدا کند.

سخنگوی سپاه با بیان اینکه جمهوری اسلامی ایران هرگز در تولید و توسعه تسلیحات توقفی نداشته است، تصریح کرد: ما هر روز در حال پیشرفت هستیم و هر احتمالی در این زمینه قابل تصور است.

وی همچنین درباره توانمندی انصارالله یمن در برابر متجاوزان سعودی گفت: اکنون بیش از دو سال است که رژیم اشغالگر قدس در غزه مشغول جنگ است و هنوز نتوانسته آسیب جدی به حماس وارد کند؛ لذا عربستان که توانمندی نظامی آن کمتر از رژیم صهیونی است، چگونه ممکن است که بتواند از عهده انصارالله و رزمندگان یمنی برآید؟ این امکان‌پذیر نیست.

سردار محبی با تأکید بر اینکه هر ملتی در دفاع از موجودیت و داشته‌های خود تلاش می‌کند و خود را توانمند می‌بیند، افزود: در این عرصه قطعاً عربستان قادر نخواهد بود یمن و انصارالله را مهار کند و از گزند حملات آن‌ها در امان بماند؛ همچنان‌که طی روزهای گذشته، شاهد بودیم هر اندازه که عربستان حمله می‌کند، چندین برابری آن ضربه می‌خورد.

سخنگوی سپاه در پایان عنوان کرد: این توانمندی که انصارالله یمن در طول سال‌ها کسب کرده، روزبه‌روز در حال افزایش است و مقاومت یمن مسیر پیشرفت را با قدرت ادامه می‌دهد.

انتهای پیام/  

به گزارش تجارت نیوز، رویترز در گزارشی نوشت: جنگ، حتی پس از آنکه موشک‌ها و پهپادها از آسمان منطقه ناپدید شوند، برای مدت طولانی آثار خود را بر اقتصاد خاورمیانه باقی خواهد گذاشت. اگر درگیری‌های نظامی سرانجام پایان یابد، یکی از نخستین رقابت‌های دوران پس از جنگ نه در میدان نبرد، بلکه در اتاق‌های مذاکره و مناقصه‌های بازسازی شکل خواهد گرفت؛ رقابتی برای تعمیر تأسیسات انرژی، بازگرداندن تولید نفت و گاز، احیای بنادر و مسیرهای کشتیرانی و بازسازی شبکه‌های برق و آب.

شدت خسارت‌ها در سراسر منطقه به اندازه‌ای است که بازسازی آن احتمالاً سال‌ها زمان خواهد برد و شرکت‌های فعال در مهندسی نفت و گاز، ساخت زیرساخت، خدمات انرژی، لجستیک، تعمیر بنادر و تجهیزات صنعتی می‌توانند از مهم‌ترین بازیگران این مرحله باشند.

فاتح بیرول، رئیس آژانس بین‌المللی انرژی، اعلام کرده است که دست‌کم ۴۰ دارایی انرژی در ۹ کشور خاورمیانه به شکل «شدید یا بسیار شدید» آسیب دیده‌اند. او همچنین هشدار داده است که بحران کنونی از نظر شدت، حتی از دو شوک نفتی دهه ۱۹۷۰ و همچنین تأثیر جنگ روسیه و اوکراین بر بازار گاز، در مجموع، گسترده‌تر است.

در چنین شرایطی، پایان جنگ می‌تواند آغاز یک دوره بزرگ از تعمیر، بازسازی و سرمایه‌گذاری باشد؛ دوره‌ای که در آن شرکت‌هایی که از هم‌اکنون ظرفیت مهندسی، تجربه منطقه‌ای و ارتباطات لازم را دارند، شانس بیشتری برای حضور در پروژه‌های آینده خواهند داشت. شرکت‌های مهندسی در صف نخست بازسازی

غول‌های مهندسی چندملیتی احتمالاً از نخستین شرکت‌هایی خواهند بود که پس از پایان درگیری برای ارزیابی خسارت‌ها و طراحی برنامه‌های بازسازی وارد عمل می‌شوند. ایران پس از هفته‌ها حمله به زیرساخت‌های مختلف، به مجموعه‌ای گسترده از خدمات فنی نیاز خواهد داشت؛ از تعمیر خطوط لوله و پالایشگاه‌ها گرفته تا بازسازی تأسیسات نفتی، سکوهای دریایی و کارخانه‌های گاز طبیعی مایع‌شده یا LNG.

شرکت‌های آمریکایی فعال در خدمات و مهندسی صنعت نفت و گاز، از جمله SLB که پیش‌تر با نام شلومبرگر شناخته می‌شد، هالیبرتون، بیکر هیوز و وِدرفورد، از جمله گزینه‌هایی هستند که به دلیل تجربه گسترده در پروژه‌های انرژی می‌توانند در صورت فراهم شدن شرایط سیاسی و حقوقی، به بازار بازسازی منطقه چشم داشته باشند. …

به گزارش عصر ایران، تنها شگفتی مجلس فعلی این نیست که نمایندۀ اکثریت مردم ایران نیست و نسبتی با خواسته های واقعی آن ندارد، یا تنها این نیست که در این چند ماه که تعطیل بود، خاطر مردم آسوده‌تر بود و کارها از طریق شورای عالی امنیت ملی یا شخص رییس جمهوری بهتر پی‌گیری می شد و حالا آدم متوجه می‌شود که چرا مرحوم دکتر مصدق از مجلس اختیارات گرفت و خود کارها را انجام داد و بعد با همه‌پرسی مجلس بعدی را منحل کرد ( در واقع مردم منحل کردند نه مصدق چون اکثر آنان را دربار و خان‌ها و وابستگان سفارت انگلستان چیده بودند و نمایندۀ واقعی مردم نبودند).

همچنین تنها شگفتی این مجلس قصد چندی پیش‌شان در استیضاح وزیر ارتباطات به جرم اتصال نصف‌ونیمه اینترنت بین‌الملل نیست مثل این که وزیر بهداشت را به خاطر افتتاح بیمارستان بخواهند استیضاح کنند؛ به همین مضحکی!

یا این که در مجلس مجازی فعلی با لپ تاپ و بیرون آن هرم هم دست‌بردار نیستند و مجری سابق تلویزیون به جای نمایندگی کار خبری انجام می‌دهد، یا این که انگار از اوضاع بازار و قدرت خرید مردم خبر ندارند و طرح‌های اقتصادی شان یکی بعد از دیگری با شکست روبه‌رو می شود و مشخصا دربارۀ طرح خاص فرزندآوری به روی مبارک نمی‌آورند که نتیجه نداده و بیهوده بودجه هدر می‌دهند.

اینها همه مایۀ شگفتی است و به خاطر همین هم مجلس عملا از برخی حوزه‌ها کنار گذاشته شده و شوراهای عالی کارها را پیش می‌برند و نمایندگان در جریان کم‌وکیف مذاکرات با طرف آمریکایی هم نیستند چون ممکن است برخی اطلاعات نهان را خواسته یا ناخواسته از سر عمد یا بی اطلاعی لو دهند.

می‌دانم که نقش رییس مجلس برای ادارۀ مجلس است و مثل رییس دولت و رییس قوه قضاییه و رییس صدا و سیما به معنی واقعی رییس نیست و الزاما همۀ نمایندگان مانند رییس آن نمی‌اندیشند و چه بسا نمایندۀ طیف مقابل به رییس رأی دهد تنها از حیث کیفیت ادارۀ مجلس ولی ما چون نظام حزبی پارلمانی نداریم تا حزب واجد اکثریت کرسی‌ها مأمور تشکیل دولت شود و رییس حزب با اتکا به اکثریت یا ائتلافی که نصف به علاوه یک را فراهم سازد به نخست‌وزیری برسد مجلس و اکثریت آن معمولا با رویکرد رییس آن شناخته می‌شود و …

در پی انتشار یادداشت «لیبرالیسم نقابدار» محمد قوچانی [لینک]، سروش دباغ با بازخوانی نسبت قوچانی با جریان روشنفکری دینی، به نقد شیوه مواجهه او با عبدالکریم سروش، علی شریعتی و منتقدان سرمایه‌داری پرداخته است. دباغ معتقد است نقد فکری، هرچند می‌تواند صریح و رادیکال باشد، نباید به برچسب‌زنی، پرونده‌سازی و آمیختن داوری‌های معرفتی با منازعات سیاسی و قبیله‌ای بینجامد.

سروش دباغ: صادقانه بنویسم با عنایت به وضعیت متلاطم و نگران کنندۀ کشور و درمیانۀ آتش بس،جنگ،اعدام، توّرمِ عنان گسیخته، معضل بنزین… ترجیح می دادم به عنوان عضوی از خانوادۀ روشنفکری، بیش از این وارد گرد و غباری که اخیرا در فضا پدیدارگشته نشوم و به همان دو نوشتارِ « یک چمدان دروغ» و «شریعتی، شاندل و مسلمانی» بسنده کنم.اما انتشار نوشتار« لیبرالیسم نقابدار»، مرا سوق داد به نگارش سطور ذیل. باشد که به کار مخاطبان فهیم و افرادی که تحولّات روشنفکری ایران معاصر را رصد می کنند، بیاید. خاطره‌ای از محمد قوچانی و روزهای پس از انتخابات ۱۳۸۸

چند ماه پس از انتخابات ریاست جمهوریِ  بحث برانگیز و پرمناقشۀ خرداد ماه سال ۱۳۸۸، حوالی انتشار شمارۀ اول نشریۀ « مهرنامه» با محوریت مصاحبۀ «ازشریعتی تا سروش» با حضور دوست عزیز احسان شریعتی و اینجانب، درجلسۀ گپ و گفتی با حضور تنی چند از دوستان، از جمله محمد قوچانی مدیر مسئول « مهرنامه» که مدتی را پس از انتخابات در زندان گذرانده بود، دربارۀ اوضاع و احوال سیاسی، فرهنگی و روشنفکری مملکت صحبت می کردیم.

خاطرم هست در آن جلسه، قوچانی گمانه زنی می کرد که درواکنش به افزایش بسامد، صراحت و شدت فعالیت های سیاسی عبدالکریم سروش در دورانِ پس از انتخابات ریاست جمهوری، از نگارش نامۀ سرگشاده به رهبریِ وقت گرفته تا انتشار نامۀ پنج نفره در بحبوحۀ «جنبش سبز»، برجسته کردنِ نقش ایشان در«ستاد انقلاب فرهنگی» و آنچه بر دانشگاه ها در سالهای اول انقلاب رفت، در دستور کار نیروهای امنیتی و اطلاعاتی قرار گرفته است.

هفده سال بعد، در مرداد ماه ۱۴۰۵ خورشیدی، با خواندن نوشتارقوچانی تحت عنوان «لیبرالیسم نقابدار» در هفته نامۀ « تجارت فردا»، خاطرۀ فوق در ذهن و ضمیرم زنده شد. نیک می دانستم و می دانم که بیش از یک دهه است مشی و مرام روزنامه نگاریِ قوچانی تغییر محسوسی کرده و قویا …

اکبر منفرد، پژوهشگر دینی و حقوقدان در یادداشتی با عنوان «نقد فقهی، قرآنی و اجتماعی سخنان جناب آقای محمدباقرخرازی(در دعوت به خشونت) و تبیین راه اصلاح جامعه در پرتو سیره نبوی و علوی» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:


بخش اول:دین صحیح؛ از رحمت آغاز می‌شود، نه از خشونت
چکیده
انتشار سخنانی که مردم را به قتل گروهی از شهروندان و حتی رویارویی خشونت‌آمیز با حکومت فرا می‌خواند، بار دیگر این پرسش بنیادین را پیش روی اندیشمندان اسلامی قرار داده است که معیار تشخیص «اسلام صحیح» از قرائت‌های افراطی چیست؟ آیا هر سخنی که با نام دین بیان شود، لزوماً بیانگر اسلام است، یا آنکه باید آن را بر قرآن، سنت قطعی، عقل، اخلاق و سیره پیامبر اکرم(ص) و اهل‌بیت(ع) عرضه کرد؟

این نوشتار بر آن است که دعوت به قتل شهروندان و ترویج خشونت، نه تنها با قرآن کریم و سیره نبوی و علوی سازگار نیست، بلکه با مبانی مسلم فقه امامیه، قواعد عقلانی، اخلاق اسلامی و حتی مصالح حکومت اسلامی نیز تعارض آشکار دارد. همچنین استدلال خواهد شد که بسیاری از آسیب‌های فرهنگی و اجتماعی، بدون اصلاح بسترهای فساد، تبعیض و ضعف حکمرانی، قابل درمان نیست و تمرکز صرف بر معلول‌ها، جامعه را از درمان ریشه‌ای بازمی‌دارد.

۱. «دین صحیح»؛ یک معیار اجتهادی، نه یک شعار
برخی مراجع عظام تقلید از تعبیر پرمعنای «دین صحیح» استفاده می‌کردند. این تعبیر، دربردارنده یک اصل مهم در معرفت دینی است: هر قرائتی از دین، الزاماً دین صحیح نیست. قرآن کریم نیز مسلمانان را از پیروی بی‌دلیل برحذر داشته است:
«فَبَشِّرْ عِبَادِ * الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ»«بندگان مرا بشارت ده؛ آنان که سخنان مختلف را می‌شنوند و بهترین آنها را برمی‌گزینند.»(زمر، ۱۷ـ۱۸)

بنابراین، ملاک حقانیت، شخصیت گوینده نیست؛ بلکه محتوای سخن و میزان انطباق آن با قرآن، سنت معتبر و عقل است.
علامه طباطبایی در تفسیر این آیه، انتخاب «احسن» را نشانه عقلانیت دینی و دعوت قرآن به سنجش و ارزیابی آراء می‌داند، نه تقلید کورکورانه.(علامه طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج ۱۷، ذیل آیات ۱۷ و ۱۸ سوره زمر).

۲. نخستین اصل قرآن؛ حرمت جان انسان: اگر بخواهیم تنها یک اصل را به عنوان زیربنای …