استانها
بهگزارش خبرگزاری تسنیم از تبریز، عمارت تاریخی ساعت تبریز، نه تنها یک شاهکار معماری، بلکه تپش قلب هویت و حافظه تاریخی یک ملت است. بنایی که روزگاری پس از سیل ویرانگر تبریز، با همت و کمکهای مردمی از سراسر ایران مرمت شد تا نماد شکوه و ایستادگی این کهنشهر باشد، امروز به عنوان پربازدیدترین جاذبه گردشگری شهر، در هالهای از بلاتکلیفی، توقف مرمت و رکود فرو رفته است. اما این سکوت سنگین در راهروهای عمارت ساعت، تنها نوک کوه یخِ یک بحران عمیقتر در کالبد بافت تاریخی تبریز است.
سایه سنگین مدیریت جزیرهای و فقدان یک استراتژی یکپارچه، تار و پود گردشگری و میراث فرهنگی تبریز را دچار ازهمگسیختگی کرده است. رهاشدگی بناهای هویتی و ارزشمندی همچون خانه علی موسیو، خانه شربتاوغلی و وضعیت تأسفبار خانه امیرکبیر که به دلیل غفلت متولیان تا مرز تبدیل شدن به پاتوقی برای معتادان پیش رفته، گواه روشنی بر ضعف مفرط ساختار گردشگری شهرداری است؛ نهادی که بهرغم پتانسیلهای عظیم شهری، تاکنون نتوانسته از الگوهای موفق مدیریت یکپارچه بهرهبرداری کند و جایگاه مؤثری در حفظ و پویایی این مواریث داشته باشد.
در واکنش به این انفعال فرسایشی و هدررفت سرمایههای فرهنگی، سیدکاظم زعفرانچیلر، رئیس کمیسیون سرمایهگذاری، گردشگری و بهبود فضای کسبوکار شورای اسلامی شهر تبریز، با ورود صریح به این پرونده، زنگ خطر این آشفتگی مدیریتی را به صدا درآورده است. وی ضمن هشدار نسبت به پیامدهای جبرانناپذیر این رهاشدگی، خواستار پایان دادن به سردرگمی در اداره اماکن تاریخی و ارتقای ساختاری اداره گردشگری شهرداری شده است.
با این حال، رویکرد کمیسیون گردشگری صرفاً به کالبدشکافی بحران محدود نمانده و نقشهراهی تحولگرایانه برای برونرفت از این بنبست روی میز قرار گرفته است. مانیفست این تحول، در پیشنهاد تبدیل عمارت ساعت به «مرکز روایت تبریز» تبلور یافته است؛ طرحی که در آن قرار است با عبور از موزهداری سنتی و بهکارگیری فناوریهای نوین، ابزارهای تعاملی و روایتهای چندرسانهای، تاریخ پرفراز و نشیب این دیار از حماسه مشروطه تا تبریز معاصر برای مخاطب امروز بازآفرینی شود. احیای تالار میرعلی تبریزی و طراحی هویتی فضای سبز عمارت بر پایه نمادهای اصیل فرهنگی، اضلاع دیگر این چشمانداز هستند …
