استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از تنکابن، بیمارستانها تنها ساختمانهایی برای درمان بیماری نیستند؛ آنها تکیهگاه امنیت روانی مردم هر منطقه به شمار میروند. هرگاه چراغ یک مرکز درمانی خاموش شود، نخستین چیزی که آسیب میبیند، احساس آرامش و اطمینان شهروندانی است که سلامت خود و خانوادهشان را به آن گره زدهاند. در مناطق گردشگرپذیر و پرجمعیتی مانند غرب مازندران که در ایام مختلف سال میزبان هزاران مسافر و گردشگر است، اهمیت استمرار فعالیت مراکز درمانی دوچندان میشود؛ زیرا هرگونه وقفه در ارائه خدمات درمانی، علاوه بر ساکنان منطقه، میتواند سلامت مسافران و گردشگران را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
تعطیلی ناگهانی بیمارستان احمدنژاد کتالم رامسر طی روزهای گذشته، موجی از نگرانی را در میان مردم، بیماران و خانوادههایی ایجاد کرد که سالها این مرکز درمانی را یکی از اصلیترین مراکز ارائه خدمات پزشکی در منطقه میدانستند. انتشار خبر پلمب و توقف فعالیت این بیمارستان به دلیل مسائل مرتبط با تمدید پروانه بهرهبرداری، بار دیگر این پرسش را در افکار عمومی مطرح کرد که چرا اختلافات اداری و مشکلات مدیریتی باید به نقطهای برسد که ارائه خدمات درمانی به مردم تحتالشعاع قرار گیرد.
واقعیت آن است که نظام سلامت، بیش از هر حوزه دیگری، نیازمند ثبات، برنامهریزی و تصمیمگیریهای پیشگیرانه است. وقتی یک بیمارستان به هر دلیل از چرخه خدمت خارج میشود، فشار مضاعفی بر سایر مراکز درمانی منطقه وارد خواهد شد؛ موضوعی که میتواند موجب افزایش زمان انتظار بیماران، ازدحام در اورژانسها، ارجاع بیماران به شهرهای همجوار و حتی به خطر افتادن جان افرادی شود که در شرایط اضطراری به خدمات درمانی فوری نیاز دارند.
از سوی دیگر، این اتفاق بار دیگر ضعف در هماهنگی میان دستگاههای متولی سلامت، نهادهای نظارتی و مجموعههای بهرهبردار را نمایان کرد؛ ضعفی که اگر پیش از رسیدن به مرحله تعطیلی مرکز درمانی مدیریت میشد، شاید هیچگاه مردم شاهد بسته شدن درهای یکی از مهمترین بیمارستانهای غرب مازندران نبودند. کارشناسان حوزه سلامت نیز معتقدند مسائل مربوط به مجوزها، استانداردهای ایمنی و الزامات قانونی باید پیش از تبدیل شدن به بحران، با تعامل میان دستگاههای مسئول برطرف شود تا مردم هزینه اختلافات اداری را …