استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از یزد، تاریخ علم در جهان اسلام همواره با پارادوکسهای عجیبی روبهروست؛ یکی از این گرههای تاریخی، عصر صفوی-عثمانی و ظهور شخصیتهایی است که در قله دقت و انضباط علمی ایستادهاند، اما نفوذ تمدنیشان از جغرافیایی محدود فراتر نرفته است.
ملاعبدالله بهابادی، منطقدان و حکیم نامدار، نمونه اعلای این پارادوکس است.
یادداشت حاضر با نگاهی به مقاله محمد باغستانی عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی به بررسی این پرسش میپردازد که چگونه یک «نبوغ روششناختی» میتواند بهجای گشایش افقهای نو، به سازوکاری برای تثبیت دانش بدل شود.
1. از شارح تا معمار؛ ظهور «اَبَر - حاشیه»
بهابادی در سنت حاشیهنویسی، صرفاً یک گزارشگر یا شارح متون گذشتگان نبود. نوآوری او در ابداع ساختاری نوین نهفته است که میتوان آنرا «اَبَر-حاشیه» (Super-Commentary) نامید. او با نبوغی متدولوژیک، تشتت و پراکندگی متون منطقی را به نظمی ساختاریافته و مهندسیشده بدل کرد. این متد، نه فقط راهی برای فهم متن، بلکه زیرساختی برای مدیریت دانش و تسهیل آموزش بود که اتقان و کارآمدی فنی را به اوج خود رساند.
2. تقابل دو اکوسیستم؛ رقابت تکاملی در برابر رقابت حذفی
کلید درک چرایی محدود ماندن اثرگذاری بهابادی در مقایسه با فلاسفه عصر شکوفایی (مانند فارابی یا ابنرشد)، در تحلیل «اکوسیستم علمی» نهفته است. در عصر شکوفایی تمدن اسلامی، کانونهایی چون بغداد، قاهره و قرطبه در وضعیتی از «رقابت تکاملی» بودند. فرهنگ «رحله» (سفرهای علمی) و تعاملات فرامذهبی، دانش را در جریانی سیال و رو به رشد قرار میداد.
اما در عصر صفوی - عثمانی، این اتمسفر جای خود را به «رقابت حذفی» و انزوای مذهبی داد. در این دوران، مرزهای اعتقادی به «دیوارهایی» بلند بدل …
