استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم ، سفر زمینی به نجف، فقط جابهجایی از یک شهر به شهر دیگر نیست؛ مجموعهای است از خستگی، شوخی، معطلی، همدلی، نگرانی، دعا و لحظههایی که گاهی بیشتر از مقصد در ذهن میمانند. مسیر مرز خسروی تا نجف، برای ما هم همین بود؛ راهی طولانی و فرساینده که در دل خودش، هم سختی داشت، هم خنده، هم آدمهایی که میشد از کنارشان ساده رد شد، اما اگر کمی مکث میکردی، هر کدام یک روایت بودند.
1. از برزخ پراید تا بهشت نجفسفر ما از یک فراخوان ساده در اسنپ شروع شد؛ از تهران تا مرز خسروی با یک پراید کولردار که ظرفیتش را تا آخرین نفر تکمیل کرده بود. مسیر، شبیه به یک دوی امدادی بود: از پارکینگ مرز تا اتوبوسها، از اتوبوس به مینیبوس، و از مینیبوس به خیابان مسقفی که گیتهای خروج را در آغوش گرفته بود. بخش عراقی ماجرا اما با مینیبوسی گذشت که با هر «هنوهن»، گویی آخرین نفسهایش را میکشید. در نهایت، سفر 24 ساعته ما با یک «توکتوک» از وادیالسلام تا ورودی شیخ طوسی به سرانجام رسید. …
