مرحوم آیتالله العظمی حاج سید احمد زنجانی در کتاب «الکلام یجر الکلام» دربارۀ سفارش زیاد دین مبین اسلام نسبت به زکات مینویسد: «این زکات که خداوند در قرآن شریف، در هر چند ورق، اسم آن را برده و آن را با نماز، دوش به دوش آورده؛ ولی در خارج، وجودش خیلی کم است.
حتّی لفظش هم از زبان مبلّغین اسلامی افتاده، با اینکه این موضوع، به قدری مهمّ است که پیغمبر، مانعین آن را از مسجد بیرون کرد و مخصوصاً پنج نفر را اسم برد. گرچه آن ها در این اعصار، به مسجد هم قدم نمی گذارند.
یکی گفت: فقرا و اغنیا، هر یک عیب دیگری را می گویند؛ فقرا میگویند: اغنیا زکات نمی دهند و اغنیا میگویند: فقرا نماز نمیخوانند؛ ولکن هر دوی آن ها میخواهند خر خودشان را از آب در گذرانند؛ و الّا دلشان به حال زکات و نماز نمی سوزد. اسلام از هر دوی آنها (مانع الزکاه و تارک الصلاه) بیزار است.
اثر بیزاری اسلام، همان عداوتی است که در اثر جریان مرام اشتراکی در میان فقرا و اغنیای مسلمان ها بروز نموده. آن ها میخواهند همه دارایی این ها را از دستشان بگیرند و این ها هم میخواهند همواره خود، در ناز و نعمت بگذرانند، بیآنکه به حال فقرا، نیم نگاهی کنند؛ ولی اگر اسلام از آن ها برائت نجسته بود، این حرف ها در بین نبود؛ چون اسلام، حسابی در بین آن ها گذاشته، حقوقی قرار داده؛ اگر مردم، رعایت آن حقوق نمایند و با آن حساب رفتار نمایند، دیگر با هم اختلاف حسابی پیدا نمیکنند.
علاوه از این، منع زکات را آثار شوم دیگری هم دارد؛ از جمله، قحطی است».
منبع:شفقنا کد مطلب 2254002
