پیشتر، در یادداشتی زیر عنوان "تحلیل حقوقی در پرتو حقوق بینالملل بشردوستانه و حقوق کیفری بینالمللی ؛ تهدید به تخریب زیرساختهای غیرنظامی در مخاصمات مسلحانه بینالمللی "، منتشرشده در خبرگزاری وزین خبرآنلاین، (اینجا)، بیان شد که اگر در مخاصمات بینالمللی معاصر، مقامات عالیرتبه سیاسی و نظامی یک کشور بهویژه رییسجمهور و فرمانده کل قوای کشور ایالات متحده آمریکا، بهقصد وادارسازی پذیرش شرایط آن کشور، ملت و دولت کشور دیگری را تهدید به تخریب فراگیر و گسترده زیرساخت های حیاتی بنماید، درصورتیکه این اقدام از فاز صرفاً تهدید به مرحلهی اجرایی درآید، میتواند موجبات پیگرد بینالمللی توأمان تهدیدکننده وعملکننده را زیر عنوان جنایات علیه بشریت و جنایات جنگی، فراهم سازد.
در آن یادداشت، تبیین شد که دونالد ترامپ رییسجمهور و فرمانده کل قوای ایالات متحده آمریکا در طول تجاوزات موسوم به جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان، بارها و بارها مقامات ایرانی و مردم ایران را به تخریب فراگیر و گسترده زیرساختهای حیاتی کشور و استفاده از تعابیری همانند «بازگرداندن کشور ایران به عصر حجر» تهدید نمود. چنین اظهاراتی شایسته یک ابرقدرت ( آنهم کشوری که دارای حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل متحد بوده و بایستی نهایت کوشش خود را مصروف استقرار صلح و دوستی کشورها نماید) نبوده و میتواند پرسشهای جدی را در چارچوب حقوق بینالملل بشردوستانه و حقوق کیفری بینالمللی مطرح سازد.
مضافاً در باب حقوقی موضوع مورد بحث، از منظر حقوق بینالملل بشردوستانه، در آن یادداشت، این مطلب تشریح شد که کنوانسیونهای ژنو ۱۹۴۹ و پروتکل الحاقی اول ۱۹۷۷، هسته اصلی حقوق بینالملل بشردوستانه را تشکیل میدهند. اصل تفکیک، طرفهای مخاصمه را ملزم میسازد تا میان غیرنظامیان و رزمندگان و همچنین بین اموال غیرنظامی و اهداف نظامی قائل به تمایز گردند.
تکیه بر ماده ۵۱(۲) پروتکل الحاقی اول که مقرر میدارد؛ اعمال یا تهدید به خشونت که هدف اصلی آن، ایجاد رعب در میان جامعهی غیرنظامی باشد، ممنوع است و همچنین توجه به ماده ۵۲ آن پروتکل که از اموال غیرنظامیان حمایت کرده و نیز عنایت به ماده ۵۴ همان پروتکل که حمله به اشیای ضروری برای بقای غیرنظامیان را ممنوع میسازد، از بنیادیترین چهارچوب حقوقی در این …
