تنگه مالاکا آبراهی به طول تقریبی ۸۰۰ کیلومتر (۵۰۰ مایل) و عرض متغیر بین ۶۵ کیلومتر در دهانه شمالی تا تنها ۲.۸ کیلومتر در باریکترین نقطه جنوبی آن (نزدیک تنگه سنگاپور) است. این آبراه قیچیشکل در محدوده جغرافیایی بین ۱ تا ۴ درجه شمالی و ۱۰۰ تا ۱۰۴ درجه شرقی امتداد یافته است.
این تنگه قیچیمانند، دریای آندامان در اقیانوس هند را به دریای چین جنوبی در اقیانوس آرام متصل میسازد و کوتاهترین مسیر دریایی میان صادرکنندگان انرژی خاورمیانه و مصرفکنندگان بزرگ شرق آسیا محسوب میشود. مرزهای طبیعی و کشورهای ساحلی
شمال و شمالشرقی: شبهجزیره مالایی (کشورهای مالزی و تایلند).
جنوب و جنوبغربی: جزیره عظیم سوماترا (کشور اندونزی).
جنوبشرقی: مجاورت با شهر-دولت سنگاپور در نقطه پایانی آبراه. محدودیتهای هیدروگرافی و استاندارد «مالاکامکس»
عمق متغیر و وجود شعبات متعدد و شوارهای شن در بخشهای کمعمق جنوبی، ناوبری را در این آبراه پیچیده میکند. حداقل عمق در برخی نقاط به ۲۵ متر میرسد که استاندارد بینالمللی «مالاکامکس» (Malaccamax) را شکل داده است. کشتیهای غولپیکری که آبخور آنها بیش از ۲۰ متر باشد، توانایی عبور از این تنگه را ندارند و مجبور به دور زدن از طریق آبراههای عمیقتر اندونزی (مانند تنگه لومبوک یا سوندا) هستند.
اهمیت ژئواکونومیک؛ شریان اصلی انرژی و تجارت جهان
از منظر اقتصاد دریاپایه، تنگه مالاکا حاکم بر ترانزیت بیش از یکچهارم کل تجارت جهانی و یکسوم نفت خام ترانزیتی در دریاهاست. روزانه بیش از ۲۳.۲ میلیون بشکه نفت و فرآوردههای نفتی از این آبراه عبور میکند؛ رقمی که در سالهای اخیر حتی از حجوم ترانزیت روزانه تنگه هرمز نیز پیشی گرفته است. امنیت انرژی قدرتهای صنعتی شرق آسیا
اقتصادهای غولپیکری نظیر چین، ژاپن، کره جنوبی و تایوان وابستگی حیاتی و حیاتی به جریان بدون انقطاع کالا و انرژی در تنگه مالاکا دارند. بیش از ۸۰ درصد نفت خام وارداتی چین و بخش عمده واردات گاز طبیعی مایع (LNG) منطقه از این مسیر تنگ و پرترافیک باری میگذرد. خدمات دریانوردی و ارزش افزوده اقتصادی
اگرچه طبق کنوانسیون حقوق دریاها (UNCLOS) اخذ عوارض اجباری عبور ممنوع است، اما کشورهای ساحلی از طریق ارائه خدمات فنی، سوخترسانی (بانکرینگ)، راهنمایی کشتیها (پایلوتاژ) و توسعه بنادر کانتینری بزرگی مانند بندر تانجونگ پلپاس (PTP) و بندر کلانگ در مالزی، سالانه درآمد بالایی از ترافیک سنگین این تنگه کسب میکنند. معادلات ژئوپلیتیک؛ «معضل مالاکا» و موازنه قدرت
موقعیت منحصربهفرد تنگه مالاکا آن را به صحنه رقابت و موازنه قدرت میان بازیگران منطقهای و فرامنطقهای تبدیل کرده است: ۱. کشورهای ساحلی (مالزی، اندونزی، سنگاپور و تایلند)
چهار کشور ساحلی منطقه همواره تاکید بر حاکمیت ملی و منطقه ای خود بر این آبراه دارند. آنها با تشکیل الگوی «گشتهای مشترک تنگه مالاکا» (MSP) در قالب گشتهای دریایی و هوایی، توانستهاند امنیت ناوبری را تامین کرده و مانع از مداخلات مستقیم نظامی قدرتهای خارجی شوند. ۲. چین و «معضل مالاکا»
وابستگی شدید اقتصاد چین به تنگه مالاکا سبب شده پکن همواره از سناریوی محاصره یا انسداد این تنگه توسط نیروی دریایی آمریکا در زمان تنشهای احتمالی ابراز نگرانی کند. این چالش ژئوپلیتیک که توسط هو جینتائو «معضل مالاکا» نامگذاری شد، انگیزه اصلی چین برای توسعه طرح «یک کمربند-یک راه»، احداث خطوط لوله نفت و گاز از بندر گوادر پاکستان و میانمار، و ساخت خطوط ریلی اوراسیا بوده است تا وابستگی خود به این تنگه را کاهش دهد. ۳. ایالات متحده آمریکا و هند
ایالات متحده با اتکا به اصل آزادی دریانوردی و همکاری با کشورهای منطقه، حضور ناوگان هفتم خود را در اقیانوس آرام و هند تثبیت کرده است. از سوی دیگر، هند با استقرار نیروهای نظامی در جزایر آندامان و نیکوبار در دهانه شمالی تنگه مالاکا، اهرم فشار راهبردی بر ورود و خروج این آبراه در اختیار دارد. چالشهای امنیتی و زیستمحیطی
ترافیک سالانه بیش از ۹۰,۰۰۰ فروند شناور در آبراهی کمعرض، چالشهای زیر را به همراه داشته است: ۱. دزدی دریایی و جرایم فراملی
تاریخچه مالاکا با دزدی دریایی گره خورده است. سواحل طولانی، پوششهای جنگلی و جزایر متعدد سوماترا در گذشته پناهگاه دزدان دریایی بود. اما با راهاندازی گشتهای هماهنگ منطقهای، نرخ حوادث دزدی دریایی در این تنگه به طرز چشمگیری کاهش یافته و به الگویی موفق برای سایر مناطق جهان تبدیل شده است. ۲. ریسک تصادم و آلودگیهای زیستمحیطی
تراکم بالای کشتیها و ترددهای عرضی ماهیگیران محلی، خطر تصادم نفتکشها را بالا میبرد. هرگونه نشت نفت میتواند خسارات جبرانناپذیری به زیستبوم کمعمق منطقهای و صنعت شیلات و گردشگری کشورهای ساحلی وارد کند. از این رو، طرحهای نظارتی سختگیرانه و صندوقهای داوطلبانه پاکسازی محیطزیست با مشارکت کشورهای استفادهکننده (مانند ژاپن) در این تنگه فعال است.
تنگه مالاکا شاهراهی غیرقابل جایگزین در هندسه تجارت و انرژی جهان است. این آبراه نه تنها شریان حیاتی رشد اقتصادی آسیاست، بلکه الگویی برجسته از چگونگی تبدیل یک منطقه پرریسک به یک مرکز امن تجاری از طریق «مدیریت مشارکتی منطقهای» ارائه میدهد؛ فرمولی که امروز کشورهای سایر مناطق جهان نیز برای مدیریت آبراههای استراتژیک خود به آن چشم دوختهاند.
۴۲/۴۲ کد مطلب 2253744
