تاریخ روابط بینالملل به روشنی گواه آن است که اقتدار واقعی دولتها، تنها در توان نظامی آنان خلاصه نمیشود؛ بلکه در توانایی آنان برای تبدیل قدرت ملی به امنیت پایدار، ثبات سیاسی و تأمین منافع ملت تجلی مییابد. از همین رو، دیپلماسی و قدرت دفاعی دو رکن مکمل یکدیگرند؛ یکی حافظ عزت و بازدارندگی است و دیگری ابزار صیانت از دستاوردها و جلوگیری از تحمیل هزینههای غیرضروری بر ملت.
