به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، حمله به پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ [۱۶ آذر ۱۳۲۰]، با غافلگیری کامل همراه بود و درنتیجه، حضور نیروی دریایی ایالات متحده در اقیانوس آرام به طور چشمگیری تضعیف شد. اگرچه برخی منتقدان، [فرانکلین] روزولت را متهم کردند که با شتاب بخشیدن به این درگیری، «درِ پشتی برای ورود به جنگ» ایجاد کرده است، اما حمله پرل هاربر مردم آمریکا را بسیج کرد و در آنها عزمی راسخ برای به سرانجام رساندن موفقیتآمیز جنگ بیدار ساخت. این امر یکی از پیشفرضهای اصلی را که ژاپنیها تصمیم خود را بر پایه آن استوار کرده بودند، باطل کرد. آنها انتظار داشتند که وقتی متصرفات جدیدشان را مستحکم کنند، دموکراسیهای «سست» از بازپسگیری [آن مناطق]، که بیتردید از نظر خون و مال بسیار پرهزینه میبود، رویگردان شوند. درعوض، قدرت دریایی ایالات متحده در اقیانوس آرام به طور چشمگیری گسترش یافت و پیش از آنکه ژاپن بتواند به طور مؤثر از این ثروتها بهرهبرداری کند، زنجیره دفاعیاش درهم شکسته شد.
نخستین سالهای جنگ اقیانوس آرام، پیروزیهای خیرهکنندهای را برای ژاپن به ارمغان آورد. نیروهای ژاپنی در دوم ژانویه ۱۹۴۲ [۱۲ دی ۱۳۲۰] مانیل را اشغال کردند، اگرچه مدافعان آمریکایی و فیلیپینی در «کورگیدور» تا ششم مه مقاومت کردند. سنگاپور در ۱۵ فوریه [۲۶ بهمن ۱۳۲۰] سقوط کرد، هند شرقی هلند در اوایل مارس و رانگون (یانگون) در هشتم مارس [۱۷ اسفند ۱۳۲۰] به تصرف درآمدند. نیروهای متفقین برای حفظ خطوط ارتباطی خود با استرالیا با دشواری مواجه بودند و غرق شدن ناوهای جنگی بریتانیایی «ریپالس» و «پرینس آو ولز»، در کنار خسارات وارده به ایالات متحده در «پرل هاربر»، گویی نویدبخش آزادی عمل کامل برای نیروی دریایی ژاپن بود. در ژاپن، این وضعیت نظامی موجب تقویت اعتماد به نفس و محبوبیت توجو شد و او شروع به اتخاذ رفتارهای یک رهبر فاشیست کرد. با این حال، در ماههای پس از آن مشخص شد که نیروی دریایی ایالات متحده برای همیشه از اقیانوس آرام جنوبی بیرون رانده نشده است.
از میدوی تا هیروشیما
نبرد میدوی (۳ تا ۶ ژوئن ۱۹۴۲ [۱۳ تا ۱۶ خرداد ۱۳۲۱] ) برای ناوگان ژاپن، به بهای از دست دادن توان ناوهای هواپیمابری تمام شد که ژاپن به هیچوجه توانِ از دست دادنشان را نداشت. نبرد گوادالکانال در جزایر سلیمان …
