لاهوتی در این گفتوگو، امام خمینی را نه یک سیاستمدار متداول، بلکه عارفی معرفی میکند که در «محله عرفان» ساکن است و در عین حال در فلسفه، مرجعیت و ایستادگی بر اصول، تنها مانده است. او با تأکید بر اینکه بسیاری از جریانها برای کسب قدرت از نام امام بهرهبرداری میکنند، میگوید: «امام راهور بیانتهایی است که هرکس با یک قدم همراهی با او خسته میشود و او را رها میکند.»
بخش مهمی از این مصاحبه به دلایل استعفای لاهوتی از فرماندهی سپاه اختصاص دارد. او با انتقاد از دستهایی که برخلاف آییننامه داخلی عمل میکردند، نسبت به وابستگی سپاه به احزاب هشدار میدهد و تصریح میکند که سپاه باید مستقل باقی بماند. او همچنین از عدم تمکین فرماندهان وقت سپاه از ابوالحسن بنیصدر (فرمانده کل قوا در آن زمان) انتقاد کرده و آن را فاجعهای برای یک تشکیلات نظامی میداند. «البته من متهم هستم که یک مقداری از آقای بنیصدر طرفداری میکنم ولی من درحقیقت از حق و قانون طرفداری میکنم و در این مورد هم حق را به آقای بنیصدر میدهم و ایشان هم حق ندارد از این حق خود صرفنظر کند چراکه این انصراف نوعی مسامحه خواهد بود و در آینده باید جوابگوی تاریخ باشد.»
لاهوتی در بخش پایانی، با انتقاد از عملکرد برخی ارگانهای انقلابی مانند جهاد سازندگی و بنیاد مستضعفین، از تداوم سیستم مردسالاری در جامعه گلایه میکند. «امام گفته که این انقلاب مدیون حرکت خانمهاست و در جامعهای که پیروزیاش مدیون گروه همین خانمهاست، آیا خود اینها این معنا را درک کردهاند؟ آیا در این انقلاب به جایی رسیده و یا خود را به جایی رساندهاند؟ در جایی که مقامش به حدی میرسد که امام میگوید اگر زنی قصد شرکت در تظاهرات را داشت، شوهرش اجازه منع شرکت زن را ندارد و پدر اجازه منع شرکت دختر را ندارد؛ اما حضور تنها دو زن نماینده در مجلس بیشتر به این دلیل است که هنوز سیستم مردسالاری در جامعه ما حکمفرماست.»
متن کامل این گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹ کد مطلب 2253767
