قسمت شانزدهم سریال «بدنام» را باید اپیزود امیر آقایی دانست؛ جایی که شخصیت عماد اعتماد، برای نخستینبار از پوسته سخت و رقابتجوی خودش بیرون میآید و روی دیگری از شخصیتش را پیش چشم مخاطب برملا میکند.
تا پیش از این قسمت، عماد را با اقتدار، خونسردی، طمع و میل سیریناپذیرش به کنترل دیگران میشناختیم، اما در سکانسی از قسمت اخیر «بدنام» و جایی که تأثیر مصرف الکل بر کاراکتر بهانه فوران درونیات او بود، با مردی مواجه شدیم که از تحقیر شدنهایش میگوید و به قدری فرسوده است که دیگر توان پنهان کردن شکستهای خود را ندارد. این جابهجایی ظریف، یکی از مهمترین دستاوردهای روایی قسمت شانزدهم سریال حامد عنقا و احسان سجادی حسینی بود؛ زیرا آنتاگونیست را از قالب یک شخصیت تکبعدی بیرون آورد و لایهای انسانیتر از او، در مقام یک موجود آسیبدیده و پر از عقده، را عیان کرد.
موفقیت این سکانس، بیش از هر چیز، مرهون بازی امیر آقایی است. او یکی از متناقضترین موقعیتهای دوران حرفهای خود را به شکلی کنترلشده و بسیار دقیق مقابل دوربین برد؛ شخصیتی که همچنان خصومت و میل به سلطه را با خود حمل میکند، اما همزمان تصویری از یک مرد تحقیرشده و در آستانه فروپاشی نیز، به بهانه مستی، بیرون میریزد. دشواری این موقعیت در آن است که بازیگر باید میان اقتدار و شکست، غرور و درماندگی و خشونت و آسیبپذیری تعادل برقرار کند؛ کاری که امیر آقایی، بدون افتادن در دام اغراق، تصنع و اووراکت، از عهده آن برآمد.
آنچه بیش از هر چیز کیفیت این اجرا را ارتقا داد، …
