پس از حمله تمامعیار روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، آمریکا حجم قابلتوجهی از مهمات ارزشمند خود را برای تسلیح اوکراین از ذخایرش خارج کرد؛ اقدامی که حدود ۶۷ میلیارد دلار از ذخایر جنگی آمریکا را مصرف کرد.
این مسئله در کنار ناتوانی صنایع دفاعی آمریکا در بازسازی سریع ذخایر، به دلیل محدودیتهای قابلتوجه در ظرفیت صنعتی، بخشی مهم از توان مانور و گزینههای راهبردی آمریکا را از بین برد.
مداخله آمریکا در ایران این شرایط نامطلوب را تشدید کرده و فشار بیشتری بر ذخایر مهماتی وارد کرده که پیش از این نیز با کمبود مواجه بودند. ارقام گویای وضعیت هستند.
این تصور که پول بیشتر، مهمات بیشتر و زمان بیشتر همیشه در دسترس خواهند بود، به شکلی نگرانکننده در سیاستگذاری واشنگتن ریشه دوانده است.
در ظاهر، کمبود مهمات یک مسئله ریاضی است؛ اما در عمل، یک مسئله راهبردی است. بودجه دفاعی و بودجه تکمیلی جنگ ایران فرصتی تازه برای بازگشت آمریکا به مسیر اولویتبندی صحیح ایجاد کردهاند. با این حال، بدون پذیرش محدودیتهای راهبردی و ایجاد سازوکارهای سختگیرانهتر برای حفاظت از مهمات حیاتی، آمریکا محکوم به تکرار دوباره این چرخه خواهد بود.
