بسیاری ناصر تقوایی را با شاهکارهای سینماییاش میشناسند، اما ریشههای ماندگاری او در جادوی واژگان و ادبیات استوار رئالیستی نهفته است؛ هنرمندی که پیش از تکیه زدن بر صندلی کارگردانی، با چیدمان مینیمالیستی کلمات اتمسفر جنوب را خلق کرد و سپس با ورود به مکتب ابراهیم گلستان، دوربین سینما را به ابزاری بیبدیل برای انسانشناسی، تبارشناسی فرهنگی و ثبت آیینهای بومی بدل ساخت.
