به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ گاهی فوتبال آنقدر بیرحم میشود که گذشته را دوباره به آینده پیوند میزند. وقتی فدراسیون فوتبال ایتالیا در میانه یکی از بزرگترین بحرانهای تاریخ خود دوباره به سراغ روبرتو مانچینی رفت، در واقع اعتراف کرد که هنوز هم هیچ گزینهای مطمئنتر از مردی که یک بار آتزوری را از ویرانهها به قهرمانی اروپا رسانده بود، پیدا نکرده است.
مانچینی، مرد همیشه خوشپوش نیمکتها، سالها روی نیمکت غولهایی مانند منچسترسیتی، اینتر و لاتزیو نشست و با تیم ملی ایتالیا نیز قهرمانی اروپا را جشن گرفت. اما پس از جدایی از آتزوری، مسیر حرفهای او دیگر شکوه گذشته را نداشت. حضور در تیم ملی عربستان و سپس باشگاه السد قطر، این تصور را به وجود آورد که مانچو نیز مانند بسیاری از مربیان بزرگ، سالهای پایانی دوران مربیگری خود را در حاشیه خلیج فارس و دور از بالاترین سطح فوتبال جهان سپری میکند؛ جایی که بیشتر به قراردادهای سنگین مالی شهرت دارد تا چالشهای بزرگ فنی. اما فوتبال دوباره ورق را برگرداند.
بحران بیسابقه فوتبال ایتالیا، ناکامی در انتخاب آندرهآ پیرلو به دلیل حواشی مربوط به همکاری تجاری او با یک شرکت روسی و در ادامه استعفای پائولو مالدینی و لئوناردو از مسئولیتهای خود در فدراسیون، مدیران فوتبال ایتالیا را در بنبست قرار داد. در چنین شرایطی، تنها چند ساعت طول کشید تا نام مانچینی دوباره روی میز قرار بگیرد و او برای دومین بار هدایت تیم ملی را برعهده بگیرد.
اما این بازگشت، شباهتی به دوره نخست ندارد. آن زمان ایتالیا تنها از صعود به جام جهانی ۲۰۱۸ بازمانده بود، اما امروز بحران عمیقتر شده است. آتزوری حالا سه جام جهانی متوالی را از دست داده؛ اتفاقی که برای یکی از پرافتخارترین تیمهای تاریخ فوتبال جهان، یک فاجعه تمامعیار محسوب میشود. گنارو گتوزو نیز پس از شکست سرنوشتساز برابر بوسنی در پلیآف انتخابی جام جهانی و ناکامی در شکستن این طلسم، از سمت خود استعفا داد و صندلی داغ تیم ملی را خالی گذاشت.
اکنون مانچینی نه با یک تیم آماده، بلکه با فوتبالی زخمی و از هم گسیخته روبهرو است. نسلی که روزی با دفاعهای آهنین، هافبکهای خلاق و مهاجمان بزرگ شناخته میشد، حالا از کمبود ستاره، ضعف ساختاری در فوتبال پایه و بحران مدیریتی …
