در فاصله قرن پانزدهم تا هجدهم، اروپا مجموعهای از دولتهای کوچک و رقیب بود که تقریباً به طور مداوم درگیر جنگ بودند. نظام فئودالی برای بقای این دولت ها کارآمد نبود. بنابراین دولتها ناچار شدند اقتصاد را پولی کنند؛ بازارها را گسترش دهند، مالکیت خصوصی را تثبیت کنند، امکان خرید و فروش نیروی کار را فراهم آورند و نظام مالیاتی کارآمدتری ایجاد کنند. به بیان دیگر، بسیاری از نهادهایی که امروز آن ها را اجزای طبیعی اقتصاد بازار میدانیم، در آغاز برای تأمین منابع مالی حکومتها و افزایش قدرت نظامی آن ها شکل گرفتند، نه از سر دغدغه آزادی اقتصادی.