نوید احمدپور - به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین خوزستان ، ماجرای نابودی تالاب هورالعظیم، قصهی یک خشکسالی ساده یا تغییرات اقلیمیِ دستسازِ طبیعت نیست؛ این فاجعه حاصل یک تصمیم آگاهانه، شوم و ساختاری است که در آن «طلای سیاه» بر «حیات زیستی» ترجیح داده شد. آنچه امروز در غرب خوزستان رخ میدهد و میلیونها انسان را زیر خروارها دود سمی و گرد و غبار به خفه شدن کشانده، تاوان مستقیم مجوزی است که سالها پیش در پشت درهای بستهی تصمیمگیری صادر شد.
برای درک عمق این خیانت زیستمحیطی، باید به دهه هشتاد بازگشت. در آن سالها، شرکت ژاپنی «اینپکس» (INPEX) مطالعات مهندسی دقیق و پیچیدهای را برای توسعه میدان نفتی آزادگان در دستور کار داشت. بر اساس طرحهای تخصصی این شرکت، تمامی مراحل حفاری و ساخت تأسیسات استخراج نفت میبایست در «محیط آبی» و روی سکوهای شناور یا متحرک انجام میشد؛ روشی گرانقیمت اما استاندارد که هیچ آسیبی به جریان طبیعی آب، زیستگاه آبزیان و نیزارهای تالاب وارد نمیساخت.
اما با شدت گرفتن تحریمهای بینالمللی و فشارهای سیاسی، پیمانکاران ژاپنی از ایران خارج شدند و جای خود را به شرکتهای نفتی چینی دادند. اینجا دقیقاً همان نقطهای است که فاجعه آغاز شد. پیمانکاران چینی که تکنولوژی پیشرفته و تمایلی برای هزینهکرد سنگین در اجرای پروژههای شناور و در آب نداشتند، شرط ادامه کار را یک جمله اعلام کردند: «تالاب باید خشک شود تا ما در محیط غیرآبی و روی خاک خشک حفاری کنیم!»
طبیعی بود که اداره کل حفاظت محیط زیست و بدنه کارشناسی کشور با این درخواست فاجعهبار کاملاً مخالف باشند، چرا که خشک کردن تالاب به معنای امضای حکم مرگ کامل یک اکوسیستم بینالمللی بود. اما نفتیها که سودای استخراج سریعتر و ارزانتر را در سر داشتند، تصمیم گرفتند قوانین زیستمحیطی کشور را دور بزنند. آنها پرونده را از روال اداری و کارشناسی خارج کرده و به سطوح عالی امنیتی کشاندند.
در سال ۱۳۸۹، مجوزی صادر شد که شالوده تالاب هورالعظیم را ویران ساخت. یکی از شوراهای عالی و بالادستی امنیتی کشور، با صدور مجوّزی ویژه، به وزارت نفت و پیمانکاران چینی اجازه داد تا بخشهای وسیعی از تالاب هورالعظیم را خشک …
