صفحه سیاست-
روزنامه واشنگتنپست در گزارشی با بررسی تهدیدهای اخیر دونالد ترامپ برای افزایش فشار اقتصادی بر ایران، این پرسش را مطرح کرده است که واشنگتن اساساً چه ابزارهای تازهای برای اجرای این تهدیدها در اختیار دارد.
ادوارد فیشمن، همکار ارشد و مدیر مرکز ژئواقتصاد شورای روابط خارجی، معتقد است ترامپ بارها از تشدید فشار و تحریم سخن گفته، اما میان تهدیدهای سیاسی و ظرفیت واقعی آمریکا برای اعمال فشار بیشتر فاصله وجود دارد.
به گفته او، ایران از سال ۲۰۱۸ تحت مجموعه گستردهای از تحریمهای آمریکا قرار داشته و همین مسئله فضای مانور واشنگتن برای افزودن تحریمهای مستقیم جدید را محدود کرده است. فشار بر چین، امارات و ترکیه؛ گزینه اصلی ترامپ
در چنین شرایطی، یکی از مهمترین مسیرهای باقیمانده برای دولت آمریکا، انتقال فشار از ایران به کشورها و شرکتهایی است که با تهران همکاری اقتصادی دارند.
چین، امارات متحده عربی و ترکیه از جمله کشورهایی هستند که میتوانند در صورت تشدید سیاست تحریمی واشنگتن، هدف فشارهای ثانویه آمریکا قرار گیرند. این رویکرد در واقع تلاش برای افزایش هزینه همکاری با ایران از طریق تهدید شرکای اقتصادی تهران است.
اما چنین سیاستی یک تفاوت مهم با تحریمهای مستقیم دارد؛ آمریکا در این حالت تنها با ایران مواجه نیست، بلکه باید با کشورهایی برخورد کند که هرکدام منافع اقتصادی و راهبردی مستقلی دارند. پالایشگاهها و بانکها در تیررس تحریمهای جدید
گزینه دیگر، هدف قرار دادن بانکها و پالایشگاههایی است که حتی در حجم محدود با انرژی ایران تعامل دارند. همچنین بانکهایی که داراییهای ایران را در خارج از کشور نگهداری میکنند، میتوانند در معرض تحریم قرار گیرند.
با این حال، این اقدامات نیز الزاماً به معنای ایجاد یک شوک اقتصادی تازه و تعیینکننده علیه ایران نیست. بخش قابل توجهی از شبکه مالی و تجاری ایران طی سالهای گذشته خود را با شرایط تحریمی تطبیق داده و مسیرهای جایگزین برای تجارت و انتقال منابع شکل گرفته است.
از همین رو، تحریمهای جدید ممکن است بیش از آنکه یک ابزار کاملاً تازه باشند، تلاشی برای بستن مسیرهایی باشد که در سالهای گذشته برای دور زدن فشارهای آمریکا ایجاد شدهاند. آیا ترامپ حاضر است با کل جهان وارد تقابل اقتصادی شود؟
فیشمن معتقد است اگر ترامپ بخواهد فشار اقتصادی علیه ایران را به سطحی کاملاً جدید برساند، باید دامنه تهدیدهای خود را بسیار گستردهتر کند؛ به این معنا که به کشورها و شرکتهای سراسر جهان هشدار دهد در صورت معامله با ایران، دسترسی آنها به اقتصاد آمریکا را از دست خواهند داد.
چنین رویکردی اما هزینههای قابل توجهی برای خود واشنگتن خواهد داشت. استفاده گسترده از تحریمهای ثانویه میتواند متحدان و شرکای اقتصادی آمریکا را نیز تحت فشار قرار دهد و آنها را به سمت ایجاد سازوکارهای مستقل مالی و تجاری سوق دهد. مسئله اصلی؛ تحریم بیشتر یا بازتولید همان فشارهای گذشته؟
واقعیت این است که سیاست تحریم علیه ایران طی سالهای گذشته از مرحله اعمال فشار مستقیم بر اقتصاد کشور عبور کرده و به شبکهای پیچیده از محدودیتهای مالی، بانکی، نفتی و تجاری تبدیل شده است.
بنابراین، تهدید به «تحریمهای بیسابقه» زمانی معنا پیدا میکند که واشنگتن ابزار جدید و متفاوتی برای اعمال فشار داشته باشد؛ در غیر این صورت، بخش قابل توجهی از اقدامات جدید تنها تشدید یا توسعه همان سازوکارهایی خواهد بود که پیشتر نیز مورد استفاده قرار گرفتهاند.
از این منظر، اظهارات مطرحشده در واشنگتنپست را میتوان نشانهای از یک چالش مهم برای سیاست فشار حداکثری ترامپ دانست: واشنگتن همچنان میتواند فشار اقتصادی را افزایش دهد، اما برای ایجاد یک اثر تعیینکننده، ناچار است هزینه و دامنه این فشار را نیز به شکل قابل توجهی بالا ببرد.
این مسئله میتواند تحریمهای ایران را از یک ابزار فشار دوجانبه به عاملی برای ایجاد تنش در روابط آمریکا با چین، ترکیه، امارات و حتی دیگر شرکای اقتصادی واشنگتن تبدیل کند؛ موضوعی که ممکن است محاسبات دولت ترامپ درباره مرحله بعدی سیاست فشار بر تهران را پیچیدهتر کند.
عصرایران- آویشن یکی از قدیمی ترین گیاهانی است که هم در آشپزی و هم در طب سنتی مورد استفاده قرار گرفته است. این گیاه معطر علاوه بر اینکه طعم و عطر خاصی به غذاها می دهد، حاوی ترکیبات فعالی است که در پژوهش های علمی مورد توجه قرار گرفته اند.
یکی از شناخته شده ترین ترکیبات موجود در آویشن «تیمول» است. این ماده در کنار ترکیبات دیگری مانند کارواکرول، از مهم ترین اجزای اسانس آویشن محسوب می شود و به دلیل ویژگی های ضد میکروبی و آنتی اکسیدانی آن، مطالعات زیادی درباره اش انجام شده است. آویشن و دستگاه تنفسی
آویشن از گذشته برای کمک به مشکلات تنفسی مانند سرفه و علائم سرماخوردگی مورد استفاده بوده است. امروزه نیز فرآورده های حاوی آویشن در برخی کشورها برای تسکین سرفه های همراه با سرماخوردگی یا التهاب راه های تنفسی به کار می روند.
برخی مطالعات نشان داده اند ترکیبات موجود در آویشن می توانند روی ترشحات دستگاه تنفسی و انقباض عضلات راه های هوایی اثر بگذارند. با این حال، این موضوع به معنای آن نیست که چای آویشن می تواند بیماری هایی مانند آسم، برونشیت یا عفونت های تنفسی را درمان کند.
اگر سرفه طولانی، تنگی نفس، خس خس سینه یا تب وجود داشته باشد، علت اصلی باید توسط پزشک بررسی شود. تیمول؛ ترکیب مشهور آویشن
تیمول یکی از ترکیبات اصلی اسانس آویشن است و در مطالعات آزمایشگاهی، فعالیت ضد میکروبی آن در برابر طیفی از میکروارگانیسم ها بررسی شده است.
همین ویژگی باعث شده تیمول در برخی محصولات بهداشتی و دهانشویه ها نیز مورد استفاده قرار بگیرد. البته نتیجه یک آزمایش آزمایشگاهی را نباید مستقیما به بدن انسان تعمیم داد. مقدار مصرف، نحوه استفاده و غلظت ماده می تواند نتیجه کاملا متفاوتی ایجاد کند. آیا آویشن آنتی اکسیدان است؟
بله. آویشن حاوی ترکیبات گیاهی مختلفی است که فعالیت آنتی اکسیدانی دارند.
آنتی اکسیدان ها به مقابله با فرایندهای اکسیداتیو در بدن کمک می کنند، اما نباید از این ویژگی نتیجه گرفت که خوردن آویشن می تواند از سرطان، بیماری قلبی یا سایر بیماری های مزمن جلوگیری کند.
بهتر است آویشن را مانند سایر سبزی ها و گیاهان معطر، بخشی از یک رژیم غذایی متنوع در نظر گرفت، نه یک داروی همه کاره. آویشن برای غذا؛ ساده ترین روش استفاده
یکی از بهترین روش های استفاده از آویشن، اضافه کردن آن به غذاست. آویشن تازه یا خشک را می توان در سوپ، خورش، سس، سبزیجات، مرغ و انواع غذاهای گوشتی استفاده کرد.
در این حالت مقدار مصرف معمولا کم است و آویشن بیشتر نقش چاشنی دارد. به همین دلیل، این نوع استفاده با مصرف اسانس یا فرآورده های غلیظ آویشن تفاوت زیادی دارد. چای آویشن چطور؟
چای آویشن یکی از روش های سنتی مصرف این گیاه است و بسیاری از افراد آن را هنگام سرماخوردگی و سرفه مصرف می کنند.
نوشیدن یک فنجان دم کرده آویشن ممکن است برای بعضی افراد احساس آرامش و تسکین ایجاد کند، اما نباید آن را جایگزین درمان پزشکی دانست. همچنین شواهد موجود درباره اثرات درمانی آویشن برای بیماری های مختلف یکسان نیست و برای بعضی ادعاها هنوز به پژوهش های بیشتری نیاز است. روغن آویشن با خود آویشن فرق دارد
یکی از اشتباهات رایج این است که تصور کنیم چون مصرف آویشن در غذا معمولا بی خطر است، پس روغن اسانسی آویشن را هم می توان به همان شکل مصرف کرد.
اسانس آویشن بسیار غلیظ است و می تواند باعث تحریک پوست، مخاط و دستگاه گوارش شود. مصرف خوراکی اسانس های گیاهی بدون نظر متخصص می تواند خطرناک باشد.
بنابراین چند قطره اسانس آویشن را نباید با یک فنجان چای آویشن یا مقداری آویشن خشک مقایسه کرد. چه کسانی باید احتیاط کنند؟
مصرف معمول آویشن به عنوان چاشنی غذایی برای بیشتر افراد مشکلی ایجاد نمی کند، اما مصرف مقادیر زیاد یا فرآورده های غلیظ آن می تواند باعث ناراحتی گوارشی یا واکنش های حساسیتی شود.
افرادی که به گیاهان خانواده نعناعیان حساسیت دارند یا داروهای خاصی مصرف می کنند، بهتر است پیش از مصرف منظم فرآورده های غلیظ آویشن با پزشک یا داروساز مشورت کنند.
آویشن در نهایت یک گیاه معطر و ارزشمند است، نه «فوق تخصص سلامت»؛ اما ترکیبات فعال آن آن قدر جالب هستند که هنوز هم موضوع تحقیقات علمی قرار دارند. بهترین استفاده از آن برای بیشتر افراد، همان استفاده ساده و قدیمی در غذا و در صورت تمایل، دم کرده آن است؛ بدون اینکه خواص آن را به درمان بیماری های مختلف تعمیم بدهیم. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر 3 فرمانده شهید سپاه در یک قاب (عکس) نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : پسر مزاحم در تبریز سر از سطل زباله درآورد! بیشتر بخوانید: راهکار طب ایرانی برای مبتلا نشدن به بیماریهای تنفسی تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درختها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیمکشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران
به گزارش سرویس بینالملل جماران، «فایننشال تایمز» در گزارشی به بحران فزاینده ذخایر مهمات آمریکا پرداخت و نوشت: هزینههای سنگین مهمات حیاتی در جنگ ایران، سیلابی از عناوین خبری را به راه انداخته که هشدار میدهند ذخایر ایالات متحده در آستانه اتمام است. اگرچه این موضوع قطعاً نگرانکننده است، اما این گزارشها معمولاً از این نکته غافلاند که این درگیری جدید، صرفاً یک مشکل از پیش موجود را آشکار و تشدید کرده است.
نشانههای هشداردهنده کمبود جدی مهمات -و تأثیر آن بر ارتش ایالات متحده- مدتها پیش از این مشهود بود. از سال ۲۰۱۸، دکترین استراتژیک ایالات متحده محدودیتهای موجود در دامنه تعامل آمریکا در درگیریهای بینالمللی را، بهویژه با توجه به نیازهای منابع برای بازدارندگی در برابر درگیری با چین در منطقه هند-آرام که اولویت ایالات متحده است، به رسمیت شناخته است. با این حال، رهبران واشینگتن از هر دو حزب سیاسی همواره از مواجهه با انتخابهای دشواری که با اولویتبندی همراه است، سر باز زدهاند.
کاهش گسترده مهمات باارزش از زرادخانه ایالات متحده برای تسلیح اوکراین پس از تهاجم روسیه در سال ۲۰۲۲، حدود ۶۷ میلیارد دلار از صندوق جنگی این کشور را تخلیه کرد. این موضوع در کنار ناتوانی در جایگزینی سریع ذخایر با توجه به محدودیتهای قابلتوجه پایگاه صنعتی، باعث شد ایالات متحده بخش مهمی از قدرت انتخاب و انعطافپذیری خود را از دست بدهد.
پیش از این، کنگره از ذخایر ایالات متحده در برابر خروج به سمت شرکای خارجی به قیمت به خطر افتادن آمادگی ایالات متحده برای نیازهای جهانی خودش، محافظت میکرد. با این حال، هیچ بحث اساسی در مورد این بدهبستانها صورت نگرفت.
مداخله ایالات متحده در ایران، تنها با تحت فشار قرار دادن بیشتر ذخایر مهماتی که از قبل با کسری مواجه بودند، این شرایط نامطلوب را تشدید کرده است. اعداد و ارقام گویای همه چیز هستند.گزارشهای رسانهای حاکی از تخلیه نزدیک به ۸۰ درصد از موجودی سامانه تاد (Thaad) ایالات متحده و نزدیک به نیمی از رهگیرهای پاتریوت است. همچنین تخمین زده میشود که عرضه موشکهای تاماهاک، که یک مهمات دوربرد حیاتی برای درگیری احتمالی در منطقه هند-آرام است، ۵۰ درصد کاهش یافته باشد.
دولت ترامپ اکنون به دنبال دریافت بودجه دفاعی ۱.۵ تریلیون دلاری از کنگره و همچنین ۷۳ میلیارد دلار بودجه تکمیلی اضافی صرفاً برای پوشش هزینههای جنگ در ایران است. بودجه مهمات بخش قابلتوجهی از این مبلغ را تشکیل میدهد. اما اگرچه پول و اهداف تولید بالاتر روی کاغذ خوب به نظر میرسند، اما نمیتوانند زمانبندیهای تخمینی تحویل را تسریع کنند. حتی اگر بودجه درخواستی و افزایش قابلتوجه تولید بتواند بنبست بودجه در کنگره را بشکند، بازگرداندن ذخایر مهمات حیاتی به سطوح پیش از جنگ ایران، سالها زمان میبرد.
این تصور که پول بیشتر، مهمات بیشتر و زمان بیشتر همیشه فراهم خواهد شد، تا حد ناسالمی در سیاستگذاری واشنگتن نفوذ کرده است. این موضوع در خودِ تصمیم برای آغاز جنگ در خاورمیانه مشهود است.
دونالد ترامپ با وجود به ارث بردن محیطی با منابع محدود و تحت فشار، تصمیم به انجام این کار گرفت. علاوه بر این، به نظر میرسد او همچنان تشدید بیشتر تنشها را روی میز نگه داشته است. اعتماد به نفس کاذب تنها به خطای استراتژیک دامن میزند و نمیتواند ترازنامه موجودی را بهبود بخشد.
فشار بر دولت برای ارائه بودجه دفاعی و لایحه بودجه تکمیلی ایران در ماه سپتامبر در حال افزایش است. اما تصویب بیچون و چرای سطوح سرسامآور بودجه دفاعی، مشکل را حل نخواهد کرد. جنگ ایران محدودیتهای ساختاری و استراتژیک ارتش ایالات متحده را در کانون توجه قرار داده است، اما تقلیل بحران مهمات به صرفاً نشانهای از این درگیری، نادیده گرفتن اصل ماجراست. مسئله بنیادی این است که ایالات متحده بیش از حد در دفاع از سایر کشورها متعهد شده و نمیتواند بهطور مادی در بیش از یک صحنه درگیری ایفای نقش کند.
تخصیص بودجه بیشتر و تعیین اهداف تولید بهتر بدون وجود تدابیر حفاظتی همراه برای محافظت از ذخایر تسلیحاتی آمریکا، تقریباً وقوع یک بحران تسلیحاتی دیگر در آینده را تضمین میکند.
کنگره، با توجه به قدرت انحصاریاش در کنترل بودجه، تنها شاخه از دولت است که میتواند ایجاد و اجرای چارچوبهای حفاظتی برای منابع نظامی حیاتی کشور را الزامی کند. کنگره نباید بودجه دفاعی یا لایحه تکمیلی اضطراری برای ایران را بدون برقراری مجدد و گسترش تدابیر حفاظتی بر ذخایر تسلیحاتی ایالات متحده پیش ببرد. کنگره باید اطمینان حاصل کند که ایالات متحده میتواند ابتدا نیازهای با اولویت بالای خود را برآورده و حفظ کند؛ یعنی تأمین منابع برای یک رویکرد بازدارندگی معتبر از طریق انکار در منطقه هند و اقیانوس آرام.
رهبران هر دو جناح سیاسی دیگر فرصتی برای به تعویق انداختن تصمیمات دشوار ندارند. روی کاغذ، کمبود تسلیحات یک مسئله ریاضی است. اما در عمل، این یک مسئله راهبردی است. بودجه دفاعی و تأمین مالی تکمیلی برای ایران، فرصت جدیدی را برای بازگشت به مسیر اولویتبندی فراهم میکند. با این حال، بدون پذیرش محدودیتهای راهبردی و ایجاد چارچوبهای حفاظتی سختگیرانهتر پیرامون تسلیحات حیاتی، ایالات متحده محکوم به تکرار دوباره این چرخه در شرایطی است که احتمالاً بسیار وخیمتر خواهد بود.
