در روزگاری که تقریبا هیچچیز ارزان نیست؛ از اجاره سالن گرفته تا ساخت دکور، چاپ پوستر، تبلیغات و حتی رفتوآمد گروههای نمایشی، اینکه هنوز عدهای تصمیم میگیرند نمایشی را روی صحنه ببرند، بیشتر شبیه یک تصمیم عاشقانه است تا یک فعالیت اقتصادی و حرفهای. بهخصوص اگر پای تئاتر مستقل در میان باشد؛ تئاتری که نه بودجه دولتی دارد، نه سفارش سازمانی میگیرد، نه اسپانسرهای بزرگ پشت آن ایستادهاند و نه تضمینی برای بازگشت سرمایهاش وجود دارد.
