کودکی، باید امنترین فصل زندگی انسان باشد؛ فصلی برای بازی، یادگیری، خیالپردازی و ساختن تصویری امیدوارکننده از آینده. اما هنگامی که یک جامعه برای سالها زیر سایه تهدیدهای نظامی، تحریمهای اقتصادی، تورم مزمن و نااطمینانی زندگی میکند، نخستین قربانی، همیشه ساختمانها یا زیرساختها نیستند؛ گاه نخستین قربانی، احساس امنیتی است که باید در ذهن یک کودک شکل بگیرد.
