در گستره جامعه امروز ایران نیز بیش از هر چیز ضرورت تأمل در آینده بهتر، مدارا و فهم دردهای یکدیگر به وضوح به چشم میآید. اگر رنجها، مصالح و منافع ملی را بر پیشداوریها، آرزواندیشیها و جهتگیریهای شخصی و گروهی اولویت ندهیم و مجاری گفتوگو و ابزارهای آن را مسدود کنیم، اسید انباشتهشده بیاعتمادی و خشونت و افراطیگری، دیوار ارتباطات اجتماعی و هاضمه سالم همبستگی را فرسوده و زخمی خواهد کرد.
