این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
در روزهای اخیر، جدال کلامی میان عبدالکریم سروش و موسی غنینژاد بر سر میراث علی شریعتی، بار دیگر توجهات را به پرسشهای بنیادین درباره ماهیت اندیشهی شریعتی و نحوهی مواجهه با آن معطوف کرده است. غنینژاد با طرح اتهاماتی چون «قالتاق» و «شیادی»، شریعتی را به استفاده از نامهای ساختگی (مانند «پروفسور شاندل») برای فریب مخاطبان متهم کرد و سروش با واکنشی تند، این حملات را «بیادبی» و «ناشی از نادانی» خواند. این منازعه، هرچند در ظاهر شخصی و رسانهای است، اما ریشه در اختلافی عمیقتر دارد: آیا اندیشهی شریعتی را باید با معیارهای گزارهای و ارجاعی (صحت و سقم تاریخی) سنجید، یا با معیارهای کارکردی و زایشی (توانایی برساختنِ سوژههای جدید)؟ …
