افزایش نگران کننده نرخ ابتلا به بیماریهای سرطانی در ایران و مرگ سالانه دهها هزار نفر از هموطنان، زنگ خطر یک بحران تمامعیار بهداشتی و اجتماعی را به صدا درآورده است؛ چالشی که فراتر از یک معضل پزشکی، ساختارهای اقتصادی، رفاه خانوارها و تابآوری نظام درمان کشور را به شدتی بیسابقه محک جدی میزند و نیازمند یک عزم ملی و تغییر ریل اساسی در سیاستگذاریهای کلان سلامت است. به گزارش اکوایران به نقل از آوش، افزایش نگران کننده نرخ ابتلا به بیماریهای سرطانی در ایران و مرگ سالانه دهها هزار نفر از هموطنان، زنگ خطر یک بحران تمامعیار بهداشتی و اجتماعی را به صدا درآورده است؛ چالشی که فراتر از یک معضل پزشکی، ساختارهای اقتصادی، رفاه خانوارها و تابآوری نظام درمان کشور را به شدتی بیسابقه محک جدی میزند و نیازمند یک عزم ملی و تغییر ریل اساسی در سیاستگذاریهای کلان سلامت است.
علیرضا رییسی معاون بهداشت وزیر بهداشت در گردهمایی مشاوران زنان دستگاههای مختلف با محوریت پیشگیری از سرطان در زنان با اشاره به پویش هیچکس تنها نیست؛ باهم علیه سرطان از پیشگیری تا درمان و تسکین»گفت: سالانه حدود ۱۴۲ هزار مورد سرطان در کشور داریم که نیمی از انها مربوط به زنان است و روزانه ۱۹۰ مورد سرطان شناسایی می شود و هر ۴ دقیقه یک نفر به سرطان مبتلا می شود؛ همچنین در هر شبانه روز ۱۶ خانواده از سرطان بودن عضوی از خانواده مطلع می شوند.وی ادامه داد: در سال تحصیلی ۱۴۰ هزار دانش اموز مبتلا به سرطان می شوند و در زنان سرطانهای پستان تیرویید، گوارش، پوست کولورکتال و در مردان پروستات، کولورکتال، پوست، معده و مثانه شایع است.
معاون بهداشت وزیر بهداشت تصریح کرد: سالانه ۹۸ هزار بیمار سرطانی در ایران جان می دهند.وی با اشاره به نقش منفی خودروسازان در ایجاد بیماری ها،گفت: خودروسازان با خودروهای آلوده خود مردم را با سرطان می کشند و از سوی دیگر با ناایمنی خودور جان مردم را می گیرند.رییسی با بیان اینکه میزان سرطان در ایران افزایش پیدا کرده،ابراز کرد: سبک زندگی، سواد سلامت، محرک های اقتصادی اجتماعی، سالمندی و درامد در ایجاد و بروز سرطان موثر هستند.
این سخنان بدان معناست که بر اساس تازهترین اظهارات و دادههای رسمی مقامات ارشد وزارت بهداشت، وضعیت شیوع سرطان در ایران به مرحلهای فوق العاده حساس و بحرانی رسیده است. آمارهای رسمی نشان میدهند که سالانه نزدیک به ۹۸ هزار نفر در اثر ابتلا به انواع سرطان در ایران جان خود را از دست میدهند. این حجم از مرگ و میر به معنای فقدان سرمایههای انسانی بیشماری است که هر یک میتوانستند چرخهای توسعه و پیشرفت کشور را به حرکت درآورند. اما شاخص تکان دهندهتر و نگران کنندهتر، نرخ شیوع و بروز موارد جدید است؛ به طوری که در هر چهار دقیقه، یک شهروند ایرانی به این بیماری مهلک مبتلا میشود.
این جهش آماری نشان دهنده تغییرات عمیق و نامطلوب در الگوهای زیستی، محیطی و تغذیهای جامعه ایران است و لزوم بازنگری فوری، همه جانبه و جهادی در سیاستهای پیشگیرانه و درمانی را بیش از هر زمان دیگری آشکار میکند. سرعت بالای ابتلای جامعه به این بیماری، فشار روانی و ساختاری شدیدی را به بدنه جامعه و خانوادهها وارد میکند.
برای درک بهتر ابعاد این بحران، مقایسه شاخصهای ملی با استانداردهای جهانی و میانگینهای بینالمللی ضرورت دارد. سازمان جهانی بهداشت میانگین نرخ بروز سرطان در جهان را حدود ۲۰۰ مورد به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت گزارش میکند.
در حال حاضر، نرخ بروز کلی سرطان در ایران کمی کمتر از این میانگین جهانی و در حدود ۱۷۰ تا ۱۸۰ مورد به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت است؛ گرچه این رقم در ظاهر کمتر از متوسط جهانی به نظر میرسد و ممکن است در وهله اول فریب دهنده باشد، اما نکته کلیدی و بسیار نگران کننده، سرعت و شتاب رشد این بیماری در ایران است. شیب نمودار افزایش ابتلا در ایران بسیار تندتر از بسیاری از کشورهای توسعه یافته جهان است.
کشورهای غربی با وجود داشتن نرخ ابتلای عددی بالاتر، به دلیل ساختار جمعیتی بسیار مسنتر به این وضعیت دچار هستند، در حالی که ایران با جامعهای مواجه است که تازه در حال ورود به فاز سالمندی است و این میزان ابتلا در چنین ساختار جمعیتی، یک هشدار فوق العاده جدی برای آینده نزدیک تلقی میشود.
در نظامهای سلامت پیشرو و توسعه یافته جهان، استانداردها و پروتکلهای سختگیرانه و منسجمی برای مهار سرطان اجرا میشود که بر سه اصل بنیادی پیشگیری اولیه، غربالگری منظم و درمان به موقع استواز است. استانداردهای جهانی حکم میکنند که حداقل ۴۰ درصد از کل بودجههای اختصاص یافته به حوزه سرطان باید صرف پیشگیری اولیه، کنترل آلایندهها و برنامههای آموزشی جامعه شود.
در این ساختارهای پیشرفته، غربالگری سرطانهای شایع مانند پستان، روده بزرگ و دهانه رحم به صورت ملی، رایگان، سیستماتیک و فعال برای تمام گروههای سنی در معرض خطر انجام میشود تا بیماری قبل از ظهور علائم بالینی کشف شود. از سوی دیگر، استاندارد درمانی جهانی بر دسترسی سریع و عادلانه به داروهای نسل جدید، پرتودرمانیهای پیشرفته و جراحیهای دقیق تاکید دارد، به نحوی که بیمار نباید به دلیل محدودیتهای مالی یا جغرافیایی از دریافت پروتکل درمانی استاندارد محروم بماند و شاخصهای بقای پنجساله بیماران در این کشورها بالای ۷۰ درصد است.
تحلیلگران بهداشتی و متخصصان انکولوژی دلایل متعدد و درهم تنیدهای را برای این صعود ناگهانی و استمرار افزایش آمار سرطان در ایران مطرح میکنند. نخستین و مهمترین عامل، پدیده سالمندی و تغییر ساختار دموگرافیک ایران است؛ با افزایش بهبود شاخصهای بهداشتی در دهههای گذشته و افزایش امید به زندگی، جمعیت سالمند ایران رو به فزونی نهاده و از آنجا که سرطان ذاتا بیماری دوران سالمندی و ناشی از تجمع جهشهای ژنتیکی در طول زمان است، افزایش آمار تا حدی طبیعی است.
عامل دوم، تغییر سریع سبک زندگی جامعه و غربی شدن الگوهای مصرف است؛ مصرف روزافزون غذاهای فرآوریشده، فست فودها، روغنهای اشباع، کاهش شدید تحرک بدنی و چاقی مفرط، بستر مناسبی را برای بدخیمیها فراهم کرده است.
عامل سوم و بسیار حیاتی، آلایندههای محیطی و صنعتی است؛ آلودگی شدید و مستمر هوای کلانشهرها، وجود ریزگردها، استفاده بیرویه از سموم و کودهای شیمیایی غیراستاندارد در محصولات کشاورزی، وجود نیترات در آب آشامیدنی برخی مناطق و همچنین استرسهای مزمن اجتماعی و اقتصادی، همگی به عنوان کاتالیزورهای قدرتمند در جهشهای سلولی و بروز سرطان عمل میکنند.
الگوی شیوع و نوع بدخیمیها در ایران ویژگیهای خاص خود را دارد که شناخت دقیق آنها برای برنامه ریزیهای کلان بهداشتی کشور حیاتی است. در میان زنان ایرانی، سرطان پستان با فاصلهای زیاد در صدر شایعترین سرطانها قرار دارد و متاسفانه طبق آمارهای کلینیکی، سن ابتلا به این بیماری در ایران حدود یک دهه پایینتر از معیارهای جهانی است که این خود فاجعهای برای نهاد خانواده محسوب میشود.
در میان مردان ایرانی، سرطان پروستات، سرطان پوست غیرملانومی و سرطان معده بالاترین میزان بروز را به خود اختصاص دادهاند. با این حال، هنگامی که آمار هر دو جنس را با هم ترکیب میکنیم، سرطانهای دستگاه گوارش و به ویژه سرطان روده بزرگ و سرطان معده، سهم بسیار بزرگ و تکان دهندهای از ابتلا و مرگ و میر را به خود اختصاص میدهند. سرطان معده به عنوان یکی از کشندهترین و شایعترین انواع سرطان در مردان ایران شناخته میشود که بخش عمدهای از آن به عادات غذایی نامناسب، مصرف نمک زیاد، غذاهای دودی و عفونتهای مزمن گوارشی مرتبط است.
هزینههای مرتبط با مدیریت و کنترل سرطان بار مالی عظیمی را بر دوش خانوادهها، صندوقهای بیمهگر و دولت میگذارد. در حوزه پیشگیری، سرمایه گذاری برای اقداماتی نظیر واکسیناسیون وسیع ویروس پاپیلومای انسانی و پیادهسازی برنامههای غربالگری ملی نیازمند اعتبارات پایدار است، اما این هزینهها در مقایسه با مخارج درمانی بسیار ناچیز ارزیابی میشوند.
در بخش درمان، هزینهها به شدت سرسامآور و کمرشکن است. قیمت داروهای شیمیدرمانی نوین، درمانهای هدفمند بیولوژیک و ایمونوتراپی برای یک دوره درمانی کوتاه میتواند به صدها میلیون تومان برسد که تامین آن از توان یک خانواده متوسط ایرانی خارج است. علاوه بر هزینه دارو، مخارج جراحیهای پیچیده، جلسات متعدد پرتودرمانی با دستگاههای شتاب دهنده خطی پیشرفته و هزینههای جانبی بستری و پاراکلینیکی، اقتصاد هر خانوادهای را متزلزل میکند. این ارقام نشان میدهند که هزینههای درمانی چندین برابر مخارج پیشگیری است، اما متاسفانه بخش عمده منابع مالی کشور به جای حوزه پیشگیری، در بخش درمانی مستهلک میشود.
نظام بهداشت و درمان ایران در مواجهه با این بحران فزاینده با چالشهای جدی ساختاری، مدیریتی و مالی روبهرو است. از نظر نیروی انسانی و متخصصان جراحی انکولوژی، رادیوتراپی و پزشکان متخصص، ایران از دانش تخصصی بالایی در سطح منطقه برخوردار است و پزشکان ایرانی توانایی اجرای پیچیدهترین پروتکلها را دارند، اما بحران اصلی در توزیع عادلانه این امکانات و زیرساختهای فیزیکی است.
بسیاری از دستگاههای پرتودرمانی پیشرفته و مراکز جامع سرطان در کلانشهرها و به ویژه تهران متمرکز هستند و بیماران مناطق محروم و شهرستانها باید رنج سفر، آوارگی در پایتخت و هزینههای گزاف اقامت را نیز در کنار رنج بیماری تحمل کنند.
از سوی دیگر، صندوقهای بیمهای کشور به دلیل ناترازیهای شدید مالی و تحریمهای اقتصادی، توانایی پوشش کامل داروها و درمانهای گران قیمت جدید را ندارند. این مسئله سبب شده است که سهم پرداختی از جیب بیماران سرطانی به شدت افزایش یابد و بسیاری از خانوادهها برای تامین مخارج درمانی زیر خط فقر سقوط کنند یا در مواردی وحشتناک، از ادامه درمان منصرف شده و مرگ را پذیرا شوند.
برای جبران آسیبهای گسترده ناشی از این سونامی و کنترل وضعیت بحرانی موجود، نظام سلامت ایران نیازمند یک چرخش استراتژیک و بنیادین از درمان محوری به پیشگیری محوری است. نخستین گام عملی، توسعه و پیادهسازی کامل شبکه ملی غربالگری و تشخیص زودهنگام سرطان در سطح شبکه بهداشتی و خانههای بهداشت کشور است، چرا که تشخیص سرطان در مراحل اولیه، هزینههای درمان را به کمتر از یک دهم کاهش داده و شانس بهبود کامل و بازگشت بیمار به زندگی طبیعی را به شدت افزایش میدهد.
گام دوم، اصلاح قوانین مرتبط با آلایندههای محیطی، کاهش آلودگی هوا، کنترل دقیق و سختگیرانه سموم باقیمانده در محصولات کشاورزی و اجباری کردن استانداردهای سلامت در صنایع غذایی است. در نهایت، ایجاد صندوقهای حمایتی ویژه بیماران خاص با بهرهگیری از مالیات بر کالاهای آسیب رسان مانند سیگار و نوشابه، و همچنین تقویت پوشش بیمهای برای داروهای حیاتی و نوین، میتواند بار مالی خانوادهها را کاهش داده و عدالت در سلامت را محقق سازد تا هیچ شهروندی به دلیل فقر، تسلیم این بیماری مرگبار نشود.
