دنیس سیترونوویچ، رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل در مطلبی با عنوان «چرا ایران شلیک کرد؟» نوشت: ایران در دوره جدید به دنبال تعیینکنندگی در سرعت و روند رویارویی است و نمیخواهد صرفاً به تصمیمهای اتخاذشده در واشنگتن واکنش نشان دهد. از دیدگاه ایران، ابتکار عمل تهاجمی راهی برای اثبات این است که تهران همچنان ابتکار راهبردی را در دست دارد.
به گزارش اکوایران به نقل از انتخاب، رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل درباره حملات امروز ایران تاکید کرد که دکترین تهران در دوره جدید تغییر کرده و ایران به دنبال تعیینکنندگی در سرعت و روند رویارویی است و نمیخواهد صرفاً به تصمیمهای اتخاذشده در واشنگتن واکنش نشان دهد. دنیس سیترونوویچ، رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل در مطلبی با عنوان «چرا ایران شلیک کرد؟» نوشت: الف. ایران در دوره جدید به دنبال تعیینکنندگی در سرعت و روند رویارویی است و نمیخواهد صرفاً به تصمیمهای اتخاذشده در واشنگتن واکنش نشان دهد. از دیدگاه ایران، ابتکار عمل تهاجمی راهی برای اثبات این است که تهران همچنان ابتکار راهبردی را در دست دارد. ب. در تهران، تردید آمریکا را نشانهای از ضعف و عدم تمایل به درگیرشدن در جنگی گسترده ارزیابی میکنند. ارزیابی ایران این است که اعمال فشار بیشتر دقیقاً ارادهٔ واشنگتن را محک میزند و بر فرایند تصمیمگیری در کاخ سفید تأثیر میگذارد. ج. از نگاه ایران، محاصرهٔ دریایی دیگر تنها ابزاری برای اعمال فشار نیست، بلکه عملاً یک اعلام جنگ محسوب میشود. برخلاف گذشته، تهران حاضر نیست آسیبی که به آزادی عملش در خلیج فارس وارد میشود را بدون پاسخ قابلتوجهی بپذیرد. د. میان حملات امروز و فعالیتهای شبهنظامیان طرفدار ایران در عراق علیه اسرائیل، اردن و عربستان سعودی ارتباط مستقیم وجود دارد. از دیدگاه تهران، اینها جبهههای متفاوتی از یک کارزار واحد هستند که هدف آن، بازتعریف توازن قوا در خاورمیانه و تضعیف جایگاه آمریکا و متحدانش است. ه. این موضوع همچنین گواه دیگری بر تغییر دکترین ایران در دوره جدید است. اگر در گذشته تأکید بیشتر بر پاسخدهی و بازدارندگی بود، امروز ایران آماده است تا دست به اقدامات تهاجمی بزند و به طور عمیق بر آرایش موشکی، پهپادها و نیروهای نیابتی منطقهای خود تکیه کند. در تهران، این را فرصتی برای بازتعریف واقعیت راهبردی در خلیج فارس به نفع خود میدانند. و. اکنون توپ در زمین واشنگتن است. در ایران ارزیابی میشود که پاسخ محدود آمریکا واقعیت را تغییر نخواهد داد و در نهایت، ایالات متحده ناچار خواهد شد تصمیم بگیرد که آیا تنشها را افزایش دهد یا نه، با این آگاهی که هر گونه افزایش تنش با تشدید بیشتر از سوی ایران پاسخ داده خواهد شد. نتیجهگیری نهایی: این حمله گواه دیگری است بر اینکه ایران قصد تسلیم ندارد و نه از سر ناچاری، بلکه برای التماس برای مذاکره عمل نمیکند. برعکس، تهران آماده است تا ریسکهای قابلتوجهی را بپذیرد، زیرا رویارویی کنونی را نبردی سرنوشتساز بر سر جایگاه منطقهای خود و تواناییاش در شکلدهی به واقعیت امنیتی خاورمیانه میبیند.
