همزمان با موج گسترده تعدیل نیرو در خودروسازان بزرگ اروپا، صورتهای مالی خودروسازان ایرانی نیز از تداوم زیاندهی خبر میدهد. این همزمانی یک پرسش مهم را مطرح میکند؛ آیا صنعت خودرو ایران نیز برای کاهش هزینهها ناگزیر از اصلاح ساختار نیروی انسانی است؟ صنعت خودرو جهان این روزها بیش از هر زمان دیگری بر کاهش هزینهها و افزایش بهرهوری متمرکز شده است. خودروسازانی که تا همین چند سال پیش نماد ثبات صنعتی اروپا و آمریکا بودند، حالا برای حفظ سودآوری و رقابتپذیری در عصر خودروهای برقی، به سمت کوچکتر و چابکتر کردن ساختار سازمانی خود حرکت کردهاند.
موج تعدیل نیرو در خودروسازان بزرگ
در تازهترین تحولات، گروه فولکسواگن برنامهای گسترده برای کاهش هزینهها و افزایش بهرهوری را در دستور کار قرار داده است. اگرچه در هفتههای گذشته اعداد مختلفی درباره میزان تعدیل نیرو در رسانهها و فضای مجازی منتشر شد، اما برنامه رسمی این شرکت بر کاهش هزینههای پرسنلی، بازنشستگی پیش از موعد و محدود کردن استخدامهای جدید متمرکز است.
این روند تنها به فولکسواگن محدود نمیشود و بسیاری از خودروسازان بزرگ جهان نیز در مسیر مشابهی قرار گرفتهاند.
آئودی اعلام کرده است تا سال ۲۰۲۹ حدود ۷ هزار و ۵۰۰ موقعیت شغلی را در آلمان حذف خواهد کرد تا منابع بیشتری برای سرمایهگذاری در فناوریهای جدید و خودروهای برقی فراهم شود.
فورد اروپا نیز پیشتر از حذف حدود ۳ هزار و ۸۰۰ شغل، معادل حدود ۱۱ درصد نیروی کار خود در اروپا، خبر داده بود.
استلانتیس، مالک برندهایی مانند پژو، فیات، کرایسلر، اوپل و جیپ، طی سالهای اخیر با اجرای برنامههای بازخرید داوطلبانه و بازنشستگی زودهنگام، هزاران نفر از کارکنان خود را تعدیل کرده است.
علت مشترک همه این تصمیمها روشن است؛ افت فروش در بازارهای کلیدی بهویژه چین، رقابت فشرده با خودروسازان چینی، …
