در روزهایی که تنشهای نظامی میان ایران و آمریکا ادامه دارد، نام کویت بیش از گذشته در اخبار منطقه دیده میشود. بخشی از عملیات نیروهای آمریکایی از پایگاههای این کشور انجام میشود و در مقابل، برخی حملات ایران نیز متوجه همین پایگاهها بوده است. این تحولات، یک پرسش مهم را دوباره مطرح کردهاند: آیا حضور گسترده نیروهای آمریکایی بهتنهایی برای تضمین امنیت کشورهای حاشیه خلیج فارس کافی است؟ کویت با وجود میزبانی هزاران نیروی آمریکایی، به دنبال ایجاد یک لایه امنیتی جدید است؛ لایهای که این بار بر همکاری با پاکستان استوار باشد. پس از امضای توافق دفاعی میان عربستان و پاکستان، حالا گزارشها از تلاش کویت برای دستیابی به توافقی مشابه حکایت دارند.
پاکستان برای کشورهای عربی خلیج فارس یک شریک جذاب محسوب میشود؛ کشوری با ارتشی بزرگ، توانمندیهای نظامی قابلتوجه، موقعیت جغرافیایی نزدیک و پیوندهای فرهنگی و مذهبی با جهان عرب. در مقابل، کشورهای ثروتمند منطقه نیز میتوانند از طریق سرمایهگذاری، همکاریهای انرژی و حمایت مالی، انگیزههای اقتصادی مهمی برای اسلامآباد ایجاد کنند.
با این حال، چنین همکاریهایی بدون هزینه نیست. گسترش تعهدات دفاعی ممکن است پاکستان را بیش از گذشته در بحرانهای خاورمیانه درگیر کند؛ موضوعی که در داخل این کشور نیز محل بحث و اختلاف نظر است.
در نهایت، سؤال اصلی این است که آیا منطقه به سمت شکلگیری یک معماری امنیتی جدید با نقش پررنگتر قدرتهای منطقهای حرکت میکند، یا همچنان امنیت خلیج فارس بر حضور مستقیم ایالات متحده استوار خواهد ماند؟ پاسخ این پرسش، میتواند توازن قدرت در منطقه را در سالهای آینده دستخوش تغییر کند.
