بیانیه 180 نماینده مجلس/ تفاهم با آمریکا پایان یافته است

به گزارش عصر ایران، تنها شگفتی مجلس فعلی این نیست که نمایندۀ اکثریت مردم ایران نیست و نسبتی با خواسته های واقعی آن ندارد، یا تنها این نیست که در این چند ماه که تعطیل بود، خاطر مردم آسوده‌تر بود و کارها از طریق شورای عالی امنیت ملی یا شخص رییس جمهوری بهتر پی‌گیری می شد و حالا آدم متوجه می‌شود که چرا مرحوم دکتر مصدق از مجلس اختیارات گرفت و خود کارها را انجام داد و بعد با همه‌پرسی مجلس بعدی را منحل کرد ( در واقع مردم منحل کردند نه مصدق چون اکثر آنان را دربار و خان‌ها و وابستگان سفارت انگلستان چیده بودند و نمایندۀ واقعی مردم نبودند).

همچنین تنها شگفتی این مجلس قصد چندی پیش‌شان در استیضاح وزیر ارتباطات به جرم اتصال نصف‌ونیمه اینترنت بین‌الملل نیست مثل این که وزیر بهداشت را به خاطر افتتاح بیمارستان بخواهند استیضاح کنند؛ به همین مضحکی!

یا این که در مجلس مجازی فعلی با لپ تاپ و بیرون آن هرم هم دست‌بردار نیستند و مجری سابق تلویزیون به جای نمایندگی کار خبری انجام می‌دهد، یا این که انگار از اوضاع بازار و قدرت خرید مردم خبر ندارند و طرح‌های اقتصادی شان یکی بعد از دیگری با شکست روبه‌رو می شود و مشخصا دربارۀ طرح خاص فرزندآوری به روی مبارک نمی‌آورند که نتیجه نداده و بیهوده بودجه هدر می‌دهند.

اینها همه مایۀ شگفتی است و به خاطر همین هم مجلس عملا از برخی حوزه‌ها کنار گذاشته شده و شوراهای عالی کارها را پیش می‌برند و نمایندگان در جریان کم‌وکیف مذاکرات با طرف آمریکایی هم نیستند چون ممکن است برخی اطلاعات نهان را خواسته یا ناخواسته از سر عمد یا بی اطلاعی لو دهند.

می‌دانم که نقش رییس مجلس برای ادارۀ مجلس است و مثل رییس دولت و رییس قوه قضاییه و رییس صدا و سیما به معنی واقعی رییس نیست و الزاما همۀ نمایندگان مانند رییس آن نمی‌اندیشند و چه بسا نمایندۀ طیف مقابل به رییس رأی دهد تنها از حیث کیفیت ادارۀ مجلس ولی ما چون نظام حزبی پارلمانی نداریم تا حزب واجد اکثریت کرسی‌ها مأمور تشکیل دولت شود و رییس حزب با اتکا به اکثریت یا ائتلافی که نصف به علاوه یک را فراهم سازد به نخست‌وزیری برسد مجلس و اکثریت آن معمولا با رویکرد رییس آن شناخته می‌شود و به همین خاطر سنت ابقای رییس مجلس در هر سال رعایت شده است.

با این نگاه مجالس اول و دوم و کمی سوم با روی‌کرد مرحوم هاشمی رفسنجانی قابل شناسایی است ولو (در غیاب نظارت استصوابی که انتخابات و عاملیت مردم را مبتذل کرده) و مخالفان او هم در مجلس بودند. در مجلس سوم همین که مهدی کروبی جای هاشمی رفسنجانی نشست (که حالا دیگر رییس جمهوری شده بود) یعنی اکثریت با چپ سنتی بود و شورای نگهبان در مقام داور تشخیص داد این اکثریت خوب نیست و بیشترینۀ آنان را برای مجلس بعدی رد صلاحیت کرد تا مجلسی با اکثریت راست سنتی شکل گیرد و آقای ناطق نوری رییس و نماد مجلس چهارم و پنجم شد و مجلس را به سوی تعامل با دولت خاتمی هدایت کرد. 

در مجلس ششم اما به لطف دوم خرداد ۷۶ هم دخالت شورای نگهبان کمتر شد و هم مشارکت مردم بالاتر رفت و این بار اصلاح‌طلبان مجلس را در دست گرفتند و اگرچه می‌توانستند چهره‌ای چون دکتر رضا خاتمی را بر کرسی ریاست بنشانند اما به توصیه سید محمد خاتمی بر سر مهدی کروبی توافق کردند که اهل تعامل با بخش‌های دیگر حاکمیت بود.

مجلس هفتم را هم می‌توان با توجه به روحیات رییس آن آقای حداد عادل بازشناخت که در عین حمایت از دولت احمدی نژاد تندرو نبود. سه دورۀ بعد علی لاریجانی بر کرسی ریاست نشست منتها در هر دوره تحولات و تطورات مجلس بر او هم اثر گذاشت و مرحوم لاریجانی در آن ۱۲ سال یک‌سان نبود. اگرچه در مقابل احمدی‌نژاد کوتاه نیامد ولی در مجلس دهم حاضر نشد یک‌سال هم شده ریاست را به دکتر عارف بسپارد که نماینده اول تهران بود.

شگفتی اصلی اما در مجالسی است که محمد باقر قالیباف رییس آن است. هر قدر خود او اهل منطق و مداراست نمایندگان مجلس طرح‌های عجیب و غریب تصویب می کنند و مشخص نیست چرا نمی خواهد یا نمی تواند آنان را برحذر دارد؟

به عبارت دیگر اگر جماعت تندرو و بی منطق اکثریت دارند چرا قالیباف را رییس می کنند و یکی از خودشان را آن بالا نمی نشانند و اگر اکثریت ندارند و در اقلیت اند این طرح های مبتذل و بی ربط چگونه تصویب می شود و چرا این قدر علاقه دارند برای هر جرمی که خود در خیال شان یافته و بافته اند حکم زندان صادر کنند و آبروی ایران را در جهان ببرند؟ رییس قوه قضاییه از لزوم زندان زدایی می گوید بعد نمایندگانی با چند ده هزار رأی برای ۹۰ میلیون ایرانی مدام محدودیت می تراشند و یک لحظه به خیابان نمی روند تا ببینند دختری که سوار بر موتور گیسو به باد سپرده با تلگرام برای دوست خود پیام می فرستد در آن واحد ۳مصوبه آنها ( حجاب اجباری و فیلترینگ و منع موتور سواری زنان) را باطل کرده و چرا این مجلس نه تنها شبیه اکثریت مردم نیست که حتی مثل رییسی که خودشان انتخاب کرده‌اند هم نیستند؟! قالیباف آدم سرد و گرم چشیده‌ای است و مثل خیلی از اینها نیست ولی برخی از همین ها به او رأی داده اند. جل الخالق!

نمونۀ آن طرح مفتضح اخیر علیه خبرنگاران و هنرمندان به اسم نفوذ است در حالی که نفوذ یا به تعبیر آقای عراقچی حفره‌های امنیتی جای دیگر است و شاید این گونه طرح‌ها خود ناشی از نفوذ باشد!

به جای این که بررسی کنند ببینند در یک شب چگونه هر جا که احتمال حضور مرحوم لاریجانی متصور بوده هدف قرار گرفته خیال‌شان را با این فرضیه آسوده کردند که فرزند او بی‌احتیاطی کرده و تماس گرفته در حالی که خانواده تکذیب کرد.

حالا هم بعد از کلی قربان صدقه رسانه‌ها در روز خبرنگار بساط زندان گسترانیده‌اند. طرحی که اگر تصویب و قانون شود قابلیت اجرا ندارد و رییس جمهور پزشکیان باید مثل مصوبه موهن حجاب زیر بار ابلاغ نرود و اگر نشود نشان می‌دهد مجلس چقدر دور از مطالبات و خواست مردم است و بی‌سبب نیست هر چه تعطیل باشد بهتر است!

این نوشته اما به قصدی دیگر است. طرح این پرسش که چگونه است که اکثریت نمایندگان با رأی بالا آقای قالیباف را برای ریاست مجلس انتخاب می کنند ولی روحیات و رفتاری کاملا  متفاوت با او دارند چندان که صدای او هم از گرایش‌های رادیکال نمایندگان درآمده است.

بگذارید صریح بگویم. چرا عقلانیت قالیباف در این طرح های مضحک انعکاس ندارد و اگر این جماعت اکثریت دارند چرا به قالیباف رأی دادند؟ پارادوکس عجیبی است هر چند می‌دانم برای خوانندۀ این نوشته که به احتمال زیاد در زمره ۹۰ درصدی است که به هیچ یک از اینها رأی نداده اهمیتی ندارد چون نماینده اول شان که در تلویزیون مکاتبات محرمانه را می خواند ۵۰۰ هزار رأی دارد! یعنی خانوادگی رأی داده باشد ۱۰۰ هزار خانواده و از رأی همۀ نمایندگان اول قبلی در تهران با جمعیت یک سوم هم کمتر و با این همه "مردم مردم" از دهان شان نمی‌افتد!

می دانم مجلس با دولت و حزب متفاوت است و رییس مجلس مدیر مجلس است و اختیار عزل و نصب و اخراج نماینده را ندارد ولی مجلسی با این وضعیت بیشتر با رییسی چون نقدعلی معرفی می‌شود که رأی بسیار اندکی برای کرسی ریاست آورد و اگر به قالیباف رأی دادند کمی شبیه او باشند.

هم او که بیش از هر دورۀ سیاست ورزی واقع‌گرا شده، با پزشکیان همراه است و ریاست تیم مذاکرات را بر عهده دارد و  سند تفاهم در واقع حاصل گفت‌وگوهای قبلی او بود.

مانده‌ایم مجلس را با روی‌کرد نسبتا واقع‌گرایانه و منطقی باقر قالیباف رییس آن بسنجیم یا با طرح‌های بی ربط و ضد مردمی نمایندگانی که طبعا برای ریاست به او رأی داده‌اند و شاید وقت آن باشد که خود آقای قالیباف به جای سپردن کرسی ریاست جلسه به نواب خود با توجه به دور شدن خطر حمله دشمن خود سکان را در دست بگیرد و این کشتی را به جای درست هدایت کند چون بد و خوب این مجلس به حساب او نوشته می شود؛ مجلسی که تعطیل بودن آن برای مردمی  که اکثریت‌شان به این نمایندگان رأی نداده‌اند ولی اسیر و درگیر مصوبات آن می شوند خبر بهتری است.

 به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، متفکر آزاد عضو هیئت رئیسه مجلس در این گفت‌و‌گو، امام شهید را انسانی جامع توصیف کرد که در کنار دانشمندی و ادب، در عین لطافت، قاطع بود؛ تضادی که به ندرت در یک شخصیت یافت می‌شود.

وی تصریح کرد که ایشان به عنوان نایب امام زمان (عج) و با تکیه بر تقوا و مقام ولایت، نظامی از حکمرانی را بنا نهادند که نمونه‌ای بی‌بدیل در تاریخ معاصر است.

این مقام مسئول با اشاره به ابعاد جهانی محبوبیت امام، خاطرنشان کرد که تشییع‌های میلیونی در کشور‌های مختلف جهان اسلام، گواهی بر جایگاه والای ایشان و پذیرش جهانی پیام ایشان است.

در بخش پایانی این گفت‌و‌گو، وی معتقد بود که یکی از بزرگ‌ترین خدمات امام شهید، آماده‌سازی روحی و قلبی مردم برای ظهور بود.

به باور وی، مردم با مشاهده ویژگی‌های امام، دریافتند که اگر سرباز امام زمان (عج) چنین عظمت و لطافتی دارد، پس ظهور خودِ امام (عج) تا چه اندازه باشکوه و امیدبخش خواهد بود؛ و این آگاهی، اشتیاق جهانی برای ظهور را دوچندان کرد.

کد ویدیو دانلود ویدیو فیلم اصلی

به گزارش خبرنگار اعزامی ایلنا، مراسم چهلمین روز تدفین پیکر رهبر شهید انقلاب در شهر کربلای معلی با حضور محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی و هیأت پارلمانی ایران آغاز شد.

این مراسم با حضور آیت الله سید مجتبی حسینی نماینده رهبر معظم انقلاب در عراق، سفیر ایران در عراق و استاندار کربلا و جمعی از مقامات عراقی در حال برگزاری است.

گفتنی است رئیس مجلس شورای اسلامی به نمایندگی از رهبر انقلاب در این مراسم حضور دارد. انتهای پیام/

ویژه نامه‌ها

گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم-زینب امیدی: هیچ چیز در این مراسم مرا به یاد یک خداحافظی ساده نمی‌اندازد. جهان کدام مردم را به خاطر دارد که در غم فقدان رهبرشان با چشمانی اشکبار با دلهایی سرشار از اندوه؛ اما چنین استوار و محکم او را بدرقه کرده باشند.

شبستان مصلی را خیلی از ما با نمایشگاه‌های کتابش به خاطر داریم. سال‌های سال همین راهروها میزبان مهمانی ویژه بودند، مهمانی کتاب خوان که ساعت‌ها وقت می‌گذاشت تا از تازه‌ترین انتشارات کشور بازدید کند؛ پای صحبت ناشران و غرفه‌داران بنشیند و با اهالی قلم صمیمانه گفتگو کند.

اما امروز در همین شبستان جای رهبر کتابخوانمان بیش از هر زمان دیگری خالیست. راهروهای مصلی گام‌های مردی را تا همیشه در حافظه خود حفظ خواهند کرد که ساعت‌های طولانی برای دیدن و بررسی کتاب‌های تازه منتشر شده وقت می‌گذاشت. با ناشران خوش و بش می‌کرد و فضایی لبریز از گفتگوهای صمیمانه با اهالی فرهنگ و قلم رقم می‌زد.

خیلی‌ها بودن در کنار رهبرشان را به هر چیز دیگری ترجیح داده‌اند، انگار می‌خواهند حتی ثانیه‌های آخر را هم از دست ندهند؛ همان جایی نفس بکشند که ساعات دیگر رهبرشان برای همیشه از آنجا تهران را ترک خواهد کرد.

.
در این مصلی حتی شبستان‌ها هم برای نبودنش گریه می‌کنند، انگار تا همین امروز هم لحظه شماری می‌کردند تا دوباره انتشاراتی‌ها در خنکای اردیبهشت‌های بهاری بیایند و در غرفه‌های ساخته شده کتاب‌هایی که او دوست داشت را جوری چیدمان کنند تا نظرش جلب شود، اما...

به این فکر می‌کنم که کتابها هم مدال می‌گیرند کتاب‌هایی که تقریض رهبر شهید بر گردنشان آویزان است. تقریض‌هایی که نقشه راه هستند و جملاتی که نور کلماتش مسیر را برای گمراهان روشن می‌کند. مثل این جمله در اول یکی از کتاب‌های مزین به دست خط رهبر شهید که برای پسرش سید مجتبی نوشته: «این کتاب ارزشمند را به نور چشم عزیزم مجتبی حسینی هدیه می‌دهم که خداوند اسلام و مسلمین را به وسیله او منتفع سازد».

و من هر بار که به تقریض‌های رهبر در کتاب‌های منتخب فکر می‌کنم به نظرم می‌رسد این بار تقریض دیگری نوشته شده است، اما نه بر صفحه‌های یک کتاب؛ بلکه بر صفحه‌ای تاریخ... نامیرا| روایت دل‌نوشته‌ها نامیرا | مصلی، به وقت وداع نامیرا | دیدار؛ بدون کارت دعوت

* خرده‌روایت‌هایی از وداع با رهبر شهید، به مناسبت چهلمین روز تشییع و تدفین پیکر مطهر رهبر شهید حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدعلی حسینی خامنه‌ای

انتهای پیام/  

 به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو به نقل از شبکه المیادین، قاسم العبودی در این دیدار دوجانبه، ضمن اشاره به پیوند‌های تاریخی و دیرینه میان عراق و ایران، خاطرنشان کرد که سیاست خارجی بغداد بر محوریت تقویت روابط با کشور‌های همسایه استوار است.

وی در بخش امنیتی این گفتگوها، صراحتاً اعلام کرد که عراق به تمامی مفاد توافقنامه امنیتی مشترک میان بغداد و تهران متعهد است و بر اجرای این توافقات در راستای تأمین امنیت متقابل و ثبات منطقه تأکید دارد. این اظهارات در شرایطی صورت می‌گیرد که همکاری‌های امنیتی و سیاسی دو کشور در مسیر تقویت هرچه بیشتر قرار دارد.