میاواکی ایده خود را از جنگلهای کهن اطراف زیارتگاههای شینتو در ژاپن الهام گرفت. او معتقد بود که با کاشت متراکم گونههای بومی میتوان روند شکلگیری جنگل را به شکل چشمگیری سرعت بخشید.
به گزارش فرادید؛ در این روش، تعداد زیادی نهال و گیاه بومی در فضایی کوچک و بسیار نزدیک به یکدیگر کاشته میشوند. معمولاً در هر متر مربع بین سه تا پنج گیاه قرار میگیرد. هدف این است که گیاهان برای نور، آب و مواد غذایی با یکدیگر رقابت کنند و در نتیجه سریعتر رشد کنند.
یکی از اصول مهم این شیوه، استفاده از گونههای بومی هر منطقه است. در این روش گیاهانی انتخاب میشوند که به طور طبیعی در کنار یکدیگر رشد میکنند و یک زیستبوم کوچک و هماهنگ را شکل میدهند.
فرآیند اجرای این روش چند مرحله دارد. ابتدا خاک محلی با مواد آلی و بقایای جنگلهای اطراف تقویت میشود تا میکروارگانیسمها و قارچهای مفید وارد خاک شوند. سپس انواع مختلف نهالهای بومی در فاصله بسیار کم از یکدیگر کاشته میشوند. در چند سال نخست، آبیاری و مراقبت منظم انجام میشود، اما پس از حدود سه سال، طبیعت مسیر خود را ادامه میدهد و نیاز به دخالت انسانی به حداقل میرسد.
طرفداران این روش معتقدند که جنگلهای میاواکی میتوانند طی ۲۰ تا ۳۰ سال به پوشش گیاهی متراکم و بالغی تبدیل شوند؛ زمانی بسیار کوتاهتر از آنچه در جنگلکاریهای معمولی مشاهده میشود. به همین دلیل این روش در کشورهای مختلف از جمله ژاپن، هند، بریتانیا، آمریکا و اردن مورد استفاده قرار گرفته است.
میاواکی همچنین باور داشت که گسترش جنگلهای بومی میتواند به کاهش گاز دیاکسید کربن و مقابله با تغییرات اقلیمی کمک کند. او جنگل را سرچشمه حیات میدانست و معتقد بود بازگرداندن پوشش جنگلی به زمین برای آینده بشر ضروری است.
با این حال، همه دانشمندان با ادعاهای مطرحشده درباره این روش موافق نیستند. برخی پژوهشگران میگویند شواهد علمی کافی برای اثبات ادعاهایی مانند رشد ۱۰ برابر سریعتر جنگلها یا جذب بسیار بیشتر کربن هنوز وجود ندارد. بررسی دهها مطالعه علمی نشان داده که بسیاری از پژوهشهای انجامشده درباره این روش از نظر علمی کامل نبودهاند و دادههای کافی ارائه نکردهاند.
برخی منتقدان نیز معتقدند شرکتها گاهی از پروژههای جنگلکاری میاواکی برای نمایش چهرهای …
