رصد کهکشان انجیسی ۴۶۹۶ (NGC 4696) نشان داده است که میدانهای مغناطیسی چگونه به گاز کمک میکنند تکانه زاویهای خود را از دست بدهد و به درون یک دیسک چرخان سقوط کند و در نهایت سیاهچاله را تغذیه کند. این کشف نشان میدهد که سیاهچالهها از طریق چنین چرخهای، رشد کهکشانها را کنترل میکنند.
به گزارش ایسنا به نقل از وایرد، گمان میرود تقریبا هر کهکشان بزرگ در جهان، در مرکز خود یک ابرسیاهچاله داشته باشد که جرم آن از میلیونها تا میلیاردها برابر جرم خورشید است.
سیاهچالهها با مصرف ماده اطراف خود رشد میکنند، اما در این فرایند، فورانهای قدرتمند انرژی را نیز به بیرون پرتاب میکنند. این فورانها، گاز اطراف را گرم میکنند و در نتیجه شکلگیری ستارههای جدید را به تاخیر میاندازند و بر رشد کل کهکشان تاثیر میگذارند.
این موضوع مدتهاست یک معما برای پژوهشگران ایجاد کرده است. وقتی یک سیاهچاله فورانهایی را منتشر میکند و گاز اطراف را گرم میکند، گازی که در شرایط عادی باید توسط سیاهچاله بلعیده شود به این معناست که منبع انرژی آن به مناطق بسیار دورتر پراکنده میشود. با این حال، چرا سیاهچالهها «سوختشان تمام نمیشود» و همچنان به رشد خود ادامه میدهند؟
برای توضیح این معما، پژوهشگران این فرضیه را مطرح کردند: گازی که بر اثر گرما به بیرون رانده شده است، سرانجام در فضای میانستارهای سرد میشود و به شکل ساختارهای باریکی به نام رشته (filaments) متراکم میشود. سپس این رشتهها دوباره به سمت سیاهچاله سقوط میکنند.
یک مطالعه جدید پژوهشگران را به تایید این ایده نزدیکتر کرده است. یک گروه بینالمللی به سرپرستی جولی هلاواچک-لاروندو، استاد دانشگاه مونترال، کهکشان مرکزی انجیسی ۴۶۹۶ در خوشه قنطورس را مشاهده کرده و ارتباط میان چنین رشتههایی و سیاهچاله مرکزی آن را نشان داده است. یک «سامانه بازیافت کیهانی»
کهکشان انجیسی ۴۶۹۶ در فاصله حدود ۱۴۵ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد. این کهکشان پیشتر نیز به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته بود و از جمله، ساختاری مارپیچی و S شکل در اطراف سیاهچاله مرکزی آن کشف شده بود.
برای این مطالعه، گروه پژوهشی منطقه مرکزی کهکشان را به مدت حدود هشت ساعت با استفاده از طیفنگار فروسرخ نزدیک (NIRSpec) تلسکوپ فضایی …
