عصر ایران - در آوریل سال 1986، گروهی از معلمان و فعالان حوزه آموزش در برابر محل برگزاری همایش شورای ملی معلمان ریاضیات آمریکا (NCTM) در واشینگتن دی سی تجمع کردند تا به سیاست جدید این نهاد درباره استفاده از ماشین حساب در مدارس اعتراض کنند.
این تجمع به رهبری جان ساکسون، نویسنده کتاب های درسی ریاضیات، برگزار شد. معترضان پلاکاردهایی با شعار «دکمه ها هیچ ارزشی ندارند، مگر اینکه مغز آموزش دیده باشد» در دست داشتند و هشدار می دادند که وابستگی دانش آموزان به ماشین حساب، توانایی انجام محاسبات ذهنی، تخمین اعداد و درک مفاهیم پایه ریاضی را تضعیف خواهد کرد. آنها حتی اصطلاح «معتادان ماشین حساب» را برای توصیف نسلی به کار می بردند که به جای ذهن خود به تراشه های الکترونیکی متکی است.
ماجرا از آنجا آغاز شد که شورای ملی معلمان ریاضیات پیشنهاد کرد استفاده از ماشین حساب در تمام مقاطع تحصیلی، از تکالیف ابتدایی گرفته تا آزمون ها، در برنامه آموزشی گنجانده شود. این پیشنهاد با مخالفت شدید بخشی از معلمان روبه رو شد که معتقد بودند چنین رویکردی مهارت های پایه ریاضی را از بین می برد.
در مقابل، حامیان این سیاست استدلال می کردند که ماشین حساب دانش آموزان را از انجام محاسبات تکراری و زمان بر رها می کند و به آنها اجازه می دهد بر حل مسائل پیچیده تر، تحلیل و درک عمیق تر مفاهیم تمرکز کنند.
در نهایت، این اختلاف نظر به یک راه حل میانه ختم شد. نظام آموزشی نه استفاده از ماشین حساب را ممنوع کرد و نه آن را جایگزین کامل توانایی های ذهنی دانش آموزان دانست. مدارس به تدریج به این رویکرد رسیدند که دانش آموزان ابتدا باید مفاهیم پایه و اصول ریاضی را به خوبی فرا بگیرند و پس از آن از ماشین حساب به عنوان ابزاری برای انجام محاسبات پیشرفته تر استفاده کنند.
امروز، با گسترش هوش مصنوعی مولد در مدارس و دانشگاه ها، بسیاری این رویداد تاریخی را یادآوری می کنند. همان گونه که ماشین حساب در دهه 1980 نگرانی هایی درباره تضعیف توانایی های ذهنی ایجاد کرده بود، اکنون نیز هوش مصنوعی پرسش های مشابهی را درباره آینده یادگیری مطرح کرده است؛ با این تفاوت که تجربه گذشته نشان می دهد فناوری زمانی بیشترین سود را دارد که در کنار آموزش مفاهیم بنیادی به کار گرفته شود، نه به جای آن.
