در طول چندین قرنی که انسان برروی کره زمین سکونت داشته، همیشه ابهامهای زیادی درباره درک ابعاد جهان برای ذهن بشر وجود داشته است. هزاران سال پیش، انسانها حداکثر با فواصل کیلومتری آشنا بودند و سفرهایشان به چند کیلومتر دورتر و با پای پیاده خلاصه میشد؛ با پیشرفت علم و فناوری و ساخت ابزارهایی مثل قایق، کشتی و بعد از آن اتومبیل و هواپیما، بشر با فواصل طولانی تری آشنا شد و توانست به شهرها و کشورهای دیگر سفر کند.
به گزارش خبرآنلاین، در عین حال با پیشرفتهای فضایی و ساخت ابزارهایی از تلسکوپ گرفته تا فضاپیما، بشر توانست با مفاهیم وسیعتری از ماه و دیگر سیارههای منظومهشمسی و ستارههای کهکشان راه شیری آشنا شود و همین تکامل مقیاسهای ملموس، چالشهای فلسفی و ریاضی زیادی را ایجاد کرد.
ما وقتی از شهری به شهر دیگر، مثل تهران به کرج حرکت میکنیم، مقیاس «کیلومتر» برای ما معنای عینی دارد و زمان سفر، خستگی و مسافت را لمس و درک میکنیم. اما در ابعاد بزرگتر، وقتی به سفرهای بینقارهای یا به ویژه سفرهای فضایی نگاه میکنیم، ابعادی در حد متر و کیلومتر خندهدار به نظر میرسند که باید توسط تعاریف و ابعاد بزرگتری رمزگشایی شوند. در این مقاله ما قصد داریم تا از نقطهای که در آن ساکن هستیم و برای گذار از درک روزمره کم کم به دور و دورتر برویم و به ابعادی که برایمان قابل درک است و به لبههای جهان قابل رویت ختم میشود سفر کنیم. نردبان فاصله؛ چگونه فواصل را میسنجیم؟
قبل از بررسی فواصل بزرگ، باید بدانیم علم، این اعداد را چگونه استخراج کرده است. اخترشناسان برای محاسبه ابعاد فضایی از «نردبان فاصله کیهانی» استفاده میکنند: پارالکس (Parallax): برای ستارههای نزدیک، از تغییر زاویه دید زمین در مدار خورشید استفاده میشود. شمع های استاندارد: ستارههای متغیر (مثل قیفاووسیها) که درخشش ذاتی آنها مشخص است و با مقایسه آن با درخشش ظاهری، فاصله محاسبه میشود. انتقال به سرخ (Redshift): برای کهکشانهای بسیار دور، از کشیده شدن طول موج نور در اثر انبساط جهان استفاده میشود. سقف دید انسانی و توهم آسمان شب
خیلی از افراد تصور میکنند که آسمان شب، مملو از نوری است که از تمام ستارههای جهان به چشمان ما میرسد. اما واقعیت این است که در بهترین شرایط، ما با چشم غیرمسلح …