اشتباه وکلای پژمان جمشیدی، افکار عمومی را به اشتباه می‌اندازد/ انتشار رأی پیش از قطعی شدن، جرم است/ جمشیدی می‌تواند علیه شاکی اعاده حیثیت کند؟

به گزارش تابناک به نقل از عصرایران؛ حکم چهار سال حبس برای هیوا سیفی‌زاده، خواننده موسیقی ایرانی، به اتهام «تشویق به فساد و فحشا» با انتقاد‌هایی همراه شده است؛ او می‌گوید تنها چند بیت از اشعار سعدی را به سبک آواز ایرانی اجرا کرده و حالا پرسش اصلی این است که چگونه چنین اجرایی می‌تواند مصداق این اتهام باشد. در ادامه، برشی از یادداشت جعفر محمدی را می‌خوانید:

آن طور که "هیوا سیفی زاده" می‌گوید این خواننده آواز ایرانی به چهار سال حبس محکوم شده است. او در ۹ اسفند ۱۴۰۳ در عمارت "رو‌به‌رو" دقایقی آواز خواند و به همین دلیل بازداشت شد، به دادگاه رفت و حالا خبر رسیده که دادگاه بدوی برایش چهار سال زندان در نظر گرفته است! به چه جرمی؟ خودش می‌گوید به جرم" تشویق به فسا و فحشا"!

در این باره نکات زیر قابل توجه است:

۱ - اساساً خوانندگی زنان، حتی در حضور مردان، در نظر بسیاری از فقها از جمله رهبر شهید - آیت الله سیدعلی خامنه‌ای - اشکال شرعی ندارد و حلال است.

فتوای رهبر شهید در این باره را بخوانید:

اگر صداى زن (چه به صورت تک خوانی و یا همخوانی با زنان و یا با مردان) به صورت غنا نباشد و گوش دادن به صداى او هم به قصد لذت و ریبه نباشد و مفسده اى هم بر آن مترتّب نشود، اشکال ندارد، اگر مفسده داشته باشد و یا تحریک شهوت بکند، جایز نیست.

آیت الله سیستانی که از بزرگ‌ترین مراجع تاریخ شیعه‌اند نیز در این باره چنین فتوا داده‌اند:

آواز خواندن زن حرام نیست؛ مگر اینکه مشتمل بر ترقیق و تحسین که عادت مهیج شهوت شنونده باشد. در این صورت بر مردان هم حرام است و منظور از آن سخن باطلی است که با آوازی خوانده می‌شود که مناسب مجالس لهو و لعب باشد.

آیت الله تبریزى و آیت الله نورى همدانی نیز چنین گفته‌اند:

گوش دادن به آواز زن اگر غنا نباشد و باعث التذاذ جنسى و تهییج شهوت نشود و مفسده اى بر آن مترتب نگردد، اشکال ندارد.

همان طور که می‌بینید، حرام بودن خوانندگی منوط به غنایی بودن آن و مفسده برانگیز و شهوانی بودنش است و این، البته منحصر به صدای زنان نیست و در مورد خوانندگی مردان هم صادق است و شگفتا که برغم مباح بودن خوانندگی زنان، سال هاست که هم زنان هنرمند و هم جامعه هنر دوست ایرانی از هنر خوانندگی حلال زنان محروم مانده‌اند!

درباره پرونده هیوا سیفی زاده هم تا به این جای کار باید گفت که او، کار خلاف شرع مرتکب نشده است چرا که چند بیت از سعدی را به سبک آواز سنتی ایرانی خوانده است که نه محتوا و نه سبک و سیاق اجرا، مفسده برانگیز و شهوانی نبوده است و او می‌تواند به فتوای فقهای فوق الذکر استناد کند.

به علاوه، خوانندگی او حتی خلاف قانون هم نبوده است، زیرا قانون، ارتکاب خلاف شرع را جرم انگاری کرده است و حالا که اساساً چیزی خلاف دین رخ نداده، جرمی هم شکل نگرفته است.

۲ - طبق اظهارات این خانم خواننده، جرمی که به او نسبت داده‌اند این است که با خوانندگی اش، مردم را به فساد و فحشا تشویق کرده است.

اگر واقعاً چنین باشد، صادر کننده حکم یا نمی‌داند خوانندگی چیست، یا معنای فساد و فحشا را نمی‌فهمد و یا معنای تشویق را نمی‌داند و یا همه این ها!

اشعار سعدی مدام در این کشور چاپ و منتشر می‌شوند و در همین جمهوری اسلامی، اول اردیبهشت هر سال را به "روز سعدی" نام گذاری کرده‌اند؛ اگر خواندن اشعار او تشویق به فساد باشد، چه چیزی تشویق به فساد و فحشا نیست؟!

انشاء کننده حکمی که ابعادی چنین اجتماعی دارد، باید به جامعه توضیح دهد که شعر سعدی، چه با خوانندگی زنان و چه با صدای مردان، اساساً چطور می‌تواند مردم را به فساد و فحشا تشویق کند؟ و در پرونده حاضر، قاضی چگونه احراز کرده است که خواننده با خواندن این چند بیت، مشوق فساد و فحشا بوده است؟

در فرهنگ‌های لغت، فساد به معنای "تباه شدن، متلاشی شدن، از بین رفتن، فتنه، آشوب، لهو و لعب و ... " آمده و در معنای فحشا نیز نوشته‌اند: "زنا، لواط، فسق و فجور، روسپیگری، هرزگی و ... "؛ حال این سوال مطرح است که خواندن چند بیت از سعدی توسط یک خانم آن هم در سبک آواز ایرانی، چگونه می‌تواند انسان‌ها را به فتنه و لهو و لعب و زنا و لواط و روسپیگری و امثال این‌ها تشویق کند؟!

راستی آن کسانی که بعد از شنیدن صدای این خانم و اشعار سعدی، به کار‌های زشت و شنیع فوق تشویق شده‌اند کجا هستند؟! نمی‌شود که چیزی را به جامعه نسبت دهند و بر اساس آن رأی صادر کنند ولی آن چیز مصداق خارجی نداشته باشد.

آیا از نظر قاضی صادر کننده رأی، جامعه ایران به حد سست عنصر و مبتذل است که با خواندن اشعار سعدی توسط یک خانم، ترغیب به فساد و فحشا شود؟ این توهین به مردم نیست؟

در میان حقوقدان‌ها این جمله بسیار معروف است که واژه‌های حقوقی را باید مانند الماس وزن کرد و با ظرافت به کار برد ولی گاه می‌بینیم که نه مانند الماس که به مثابه چیزی مانند زغال با آنها رفتار می‌شود!

بد نیست بدانید اگر این شخص به جای خوانندگی اشعار سعدی، قمارخانه دایر می‌کرد، با چاقو یا اسلحه قلدری و تهدید به اخاذی می‌کرد، زن شوهردار را عالماً به عقد کس دیگری در می‌آورد، جعل سند می‌کرد، مرتکب سقط جنین زنی دیگر می‌شد و نظایر این ها، طبق قانون به نصف این چهار سال زندان و حتی کمتر از آن محکوم می‌شد.

طبق قانون مجازات اسلامی، جرائم زیر بین دو تا پنج سال حبس دارند که چهار سال حبس این خواننده در همین محدوده است: دادن اسلحه به زندانی برای فرار، تبانی دو یا چند نفر برای اقدام ضد امنیت ملی اگر مصداق محاربه نباشد، ضرب و جرح عمدی افراد به طوری که موجب نقص عضو یا از کار افتادن دائمی یکی از اعضای بدن یا بیماری دائمی یا زوال عقل قربانی شود، آتش زدن عمدی هواپیما، کشتی، خانه، جنگل و مزرعه، غارت اموال از طرف جماعتی بیش از سه نفر به نحو قهر و غلبه و جرائم دیگر.

حال انصاف دهید یک کار هنری که حرمت شرعی هم ندارد، شایسته تشویق و حمایت است یا مستوجب مجازاتی سخت‌تر از جرائمی که فقط بخشی از آنها را خواندید.

۳ - آرای قضات باید به حدی مستحکم و مستند باشد که هر کدام از آنها یک واحد درسی حقوقی باشند. مع الاسف، برخی قضات آرایی صادر می‌کنند که نه تنها از نظر حقوقی قابل خدشه‌اند که آثار ناگوار اجتماعی و سیاسی هم دارند. همین پرونده هیوا سیفی زاده را بنگرید! اگر قضیه همین باشد که خودش گفته و به صرف خوانندگی متهم شده به تشویق به فساد و فحشا و محکوم شده به چهار سال حبس، آیا قاضی صادر کننده، مردم، کشور و نظام سیاسی را با یک جنجال بیهوده و هزینه زا مواجه نکرده است؟

به راستی، این که در داخل و خارج بگویند دادگاه ایران می‌خواهد یک زن را به جرم (!) خوانندگی چهار سال به زندان بیندازد، برای جمهوری اسلامی، هزینه زا و حیثیت زدا نیست؟

به نظر می‌رسد برخی قضات، نه در جامعه‌ای واقعی که در خلأ مطلق و خیالی رأی می‌دهند و حتی به دستور و توصیه رئیس شان نیز وقعی نمی‌نهند. چندی پیش حجه الاسلام محسنی اژه‌ای درباره این قضات و آرای آنها گفته بود: "بعضاً اقدامات و آرای قضات علاوه بر جنبه‌های حقوقی و قضائی، جنبه‌های اجتماعی نیز پیدا می‌کنند؛ ولو آنکه ما نخواهیم و اراده ما نباشد، اما جریانات مختلف سیاسی و اجتماعی از این اقدامات و آرای ما، هر کدام بهره‌برداری‌های خود را می‌کنند؛ لذا خطاب به کلیه مراجع قضائی به ویژه دیوان عالی، دیوان عدالت اداری، رؤسای دادگستری‌ها و دادستان‌ها در سراسر کشور تاکید می‌کنم که نسبت به آن دسته از آراء و تصمیماتی که جنبه‌هایی غیر از ابعاد حقوقی و قضائی پیدا می‌کنند و حتی در ابعاد حقوقی و قضائی، آثار بیرونی و بین‌المللی بر آنها مترتب می‌شود، نهایت دقت و توجه را داشته باشند و تصمیمات و آرای خود را مُنضَم به پیوست رسانه‌ای کنند و پیش از صدور آنها، هماهنگی‌های لازم را با مرکز رسانه قوه قضائیه به عمل آورند. باید توجه کنید که ممکن است پس از صدور یک قرار یا حکم یا ابلاغ، نتوان پیوست رسانه‌ای مناسبی در قبال آنها تدوین کرد؛ لذا در قبال مسائل و موضوعات قابل پیش‌بینی، قبل از اقدام، با هماهنگی مرکز رسانه، برای جلوگیری از وقوع آسیب و تبعات، پیوست رسانه‌ای مناسب را تدوین کنید. "

واقعیت این است که این گونه آرا، علاوه بر تبعاتی که رئیس قوه به درستی به آنها اشاره کرده، حیثیت دستگاه قضا و اعتبار قضاتی که آرای متقن و عادلانه صادر می‌کنند را نیز خدشه دار می‌کند و لازم است دستگاه قضایی، فراتر از تاکید و توصیه رئیس اش، در این باره چاره اندیشی کند و ساز و کار عملیاتی داشته باشد.

۴ - از همه مهم‌تر این که به نظر می‌رسد در این پرونده - بر اساس آنچه محکوم گفته و تا کنون تکذیب نشده - رأی عادلانه‌ای صادر نشده است. اگر به جای یک خانم خواننده، یک سیاستمدار به حبس محکوم می‌شد، الان در همه رسانه‌ها له یا علیه او سخن می‌گفتند چرا که منافع سیاسی و حزبی چنین ایجاب می‌کرد.

این خلاف مروت است که رسانه به چهره‌های معروف سیاسی بپردازد و از کنار شهروندان عادی که به احتمالاً به آنها ظلم شده، با بی اعتنایی بگذرد. از این رو، چند سطر فوق نوشته شد تا اولاً به بهانه پرونده حاضر، موضوع حقوق هنرمندان زن ایرانی که در عرصه هنر آواز فعالیت می‌کنند، مطرح شود، ثانیاً لزوم تدوین ساز و کار مناسب در قوه قضائیه برای رسیدگی به پرونده‌هایی با ابعاد اجتماعی و سیاسی یادآور شود و در نهایت و مهم‌تر از همه، از ظلمی پیشگیری شود که ممکن است به اسم عدالت روا شود.

او گفت: من اصلا نمیگم برادر من امامزاده است، نه برادر من هم مثل همه آدم‌های دیگه‌ای که جوون بودن، جوونی کردن، عشق و حال کردن، همه کار کرده، همه کار هم می‌کنه خب، نوش جونش زحمت کشیده، شهرت داره، ثروت داره، نوش جونش، هر کاری که بخواد می‌کنه، ولی این وصله‌ها به پژمان نمی‌چسبه، یعنی یه ذره عقل هم آدم به کار بندازه می‌بینه نیازی به این کارها نداره. پشت این داستان‌ها چیرهابی هست که ... ولی یه سری‌ها که میان مفت‌بری می‌کنن و چرت و پرت می‌گن من دیگه پژمان نیستم و سکوت نمی‌کنم.

ایران آنلاین:

  محمد حسین اسماعیلی، مدیرکل توسعه آموزش های فرهنگی و هنری  /  

۱) آموزش هنر؛ زیربنای هویت فرهنگی و سرمایه اجتماعی:

آموزش هنر در نگاه تحلیلی، فراتر از انتقال مهارت‌های هنری است. این حوزه در چند سطح اثرگذاری دارد:

- تحکیم هویت فرهنگی از طریق انتقال سنت‌ها، آیین‌ها و هنرهای ملی

- افزایش تاب‌آوری اجتماعی با تقویت خلاقیت، امید و توان مواجهه با بحران

- ارتقای سرمایه اجتماعی از مسیر مشارکت هنری و فعالیت‌های جمعی

- تولید معنا و تفکر و تقویت بنیان‌های اندیشه‌ورزی

- تلطیف فضای عمومی و ارتقای کیفیت زیست فرهنگی جامعه

این کارکردها نشان می‌دهد که آموزش هنر باید در ردیف سیاست‌های کلیدی فرهنگی قرار گیرد، نه در حاشیه برنامه‌های اجرایی.

۲) نقش مراکز آموزشی در تربیت هنرمندان آینده:

هنرستان‌ها، آموزشگاه‌ها و مربیان هنری، ستون‌های اصلی نظام آموزش هنر هستند. این مراکز سه نقش بنیادین دارند:

- شناسایی و پرورش استعدادهای هنری

- تربیت هنرمندان متخصص و متعهد

- حفاظت از هنرهای ملی، آیینی و هنرهای در معرض فراموشی

در واقع، این مراکز حلقه اتصال میان سیاست‌گذاری فرهنگی و تولید هنرمندان نسل آینده‌اند.

۳) عدالت آموزشی و توسعه متوازن هنر:

یکی از چالش‌های مهم حکمرانی فرهنگی، نابرابری در دسترسی به آموزش هنر است. سیاست‌های کلیدی برای رفع این شکاف عبارت‌اند از:

- توسعه آموزش هنر در مناطق محروم و کم‌برخوردار

- همگانی‌سازی هنر و افزایش دسترسی عمومی

- تحول در منابع و سرفصل‌های آموزشی

- بهره‌گیری از فناوری‌های نوین آموزشی برای روزآمدسازی آموزش هنر

این سیاست‌ها می‌توانند آموزش هنر را از یک فعالیت محدود شهری به یک جریان ملی تبدیل کنند.

۴) چالش اصلی: کم‌توجهی به آموزش هنر در سیاست‌گذاری:

با وجود اهمیت گسترده آموزش هنر، این حوزه هنوز در اولویت سیاست‌گذاری فرهنگی قرار نگرفته است. کم‌توجهی ساختاری، نبود برنامه‌ریزی بلندمدت، و نگاه مهارتی–ابزاری به هنر، مانع تحقق ظرفیت‌های واقعی این حوزه شده است. «هفته آموزش هنر» می‌کوشد این خلأ را برجسته کند و توجه ذی‌نفعان را به ضرورت بازنگری در سیاست‌ها جلب نماید.

۵) هفته آموزش هنر؛ گامی برای جریان‌سازی فرهنگی:

«هفته آموزش هنر» تنها یک رویداد نمادین نیست؛ بلکه تلاشی برای بازتعریف نقش آموزش هنر در ساختار حکمرانی فرهنگی کشور است. این هفته می‌کوشد توجه سیاست‌گذاران، مدیران، مربیان و جامعه هنری را به حوزه‌ای جلب کند که سال‌ها در حاشیه تصمیم‌گیری‌ها قرار داشته اما ظرفیت آن برای توسعه فرهنگی و اجتماعی بسیار گسترده است.

نخستین دوره این هفته (۳۱ مرداد تا ۶ شهریور) با مجموعه‌ای از برنامه‌ها برگزار می‌شود:

- نمایشگاه آثار منتخب مراکز آموزش هنر

- اختتامیه دومین المپیاد هنر

- نشست‌های تخصصی و همایش مدیران هنرستان‌های هنرهای زیبا

- بازدید از آموزشگاه‌ها و دیدار با پیشکسوتان

- امضای تفاهم‌نامه‌های آموزشی

- رونمایی از نظام آموزش‌های فرهنگی و هنری

این برنامه‌ها نشان‌دهنده تلاش برای ایجاد یک جریان ملی در حوزه آموزش هنر است.

۶) چشم‌انداز آینده:

اگر این هفته در دوره‌های بعدی با توسعه برنامه‌ها، مشارکت گسترده‌تر استان‌ها و تقویت زیرساخت‌های آموزشی همراه شود، می‌تواند به یکی از محورهای اصلی تحول فرهنگی کشور تبدیل شود. هنرجویان امروز، سرمایه‌های فردای هنر ایران‌اند و تقویت آموزش هنر، سرمایه‌گذاری مستقیم بر آینده فرهنگی کشور محسوب می‌شود.

انتهای پیام/