عصر ایران- لوئیس باراگان یکی از تاثیرگذارترین و شاعرانه ترین معماران قرن بیستم به شمار می رود.
او در سال 1902 در شهر گوادالاخارا مکزیک و در خانواده ای ثروتمند و زمین دار متولد شد و در فضایی با آموزش های سخت گیرانه کاتولیکی و انسان گرایانه رشد کرد. سال های کودکی او همزمان با انقلاب مکزیک بود؛ انقلابی که بخش بزرگی از املاک خانوادگی شان را مصادره کرد. این مواجهه زودهنگام با مفهوم فقدان، چشم انداز طبیعی و سنت، بعدها تاثیر عمیقی بر نگاه احساسی او به معماری گذاشت.
باراگان در گوادالاخارا مهندسی و معماری خواند، اما نقطه عطف زندگی حرفه ای او سفری بود که در سال 1925 به اروپا انجام داد. باغ های جنوب فرانسه، آثار لو کوربوزیه و نوشته های فردیناند باک تاثیر عمیقی بر او گذاشتند و اروپا تا پایان عمر یکی از مهم ترین منابع الهامش باقی ماند.
او فعالیت حرفه ای خود را با طراحی خانه های مسکونی در گوادالاخارا آغاز کرد، اما پس از آنکه طراحی یک پارک عمومی با واکنش های منفی و جنجال های محلی روبه رو شد، در سال 1935 به مکزیکوسیتی مهاجرت کرد. در دهه 1940 با فعالیت در حوزه توسعه املاک به استقلال مالی رسید و همین موضوع به او اجازه داد تا بدون محدودیت، ایده های خود را درباره باغ ها، نور و فضاهای صمیمی مسکونی دنبال کند.
پروژه هایی مانند جاردینس دل پدرگال (Jardines del Pedregal) شیوه ای تازه از زندگی را پیشنهاد می کردند؛ معماری مدرنی که در عین نوگرایی، ریشه در طبیعت و سنت های بومی مکزیک داشت.
باراگان در سال 1980 موفق به دریافت جایزه پریتزکر، معتبرترین جایزه معماری جهان، شد و چهار سال پس از درگذشتش نیز خانه و آتلیه شخصی او در مکزیکوسیتی در سال 2004 در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
از مشهورترین آثار او می توان به خانه گیلاردی (Casa Gilardi)، کوادرا سان کریستوبال (Cuadra San Cristóbal)، مجموعه های مسکونی لاس آربولداس (Las Arboledas) و لوس کلوبس (Los Clubes) و همچنین برج های یادمانی تورس د ساتلیت (Torres de Satélite) اشاره کرد؛ اثری که با همکاری ماتیاس گوریتس طراحی شد و به یکی از نمادهای مکزیک مدرن تبدیل شد.
میراث لوئیس باراگان همچنان الهام بخش معماران سراسر جهان است. آثار او بر چهره هایی مانند لوئیس کان …
