از این برزخ چگونه می توان خارج شد؟

غفور کریمی

آرمان امروز : کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ را نمی توان تنها در چارچوب یک تغییر دولت یا منازعه میان چند شخصیت سیاسی بررسی کرد. این رویداد حاصل تلاقی بحران های اقتصادی، اختلاف های سیاسی، مداخله قدرت های خارجی، ضعف نهادهای حکمرانی و فروپاشی تدریجی ائتلافی بود که نهضت ملی شدن صنعت نفت را به پیروزی رسانده بود. از این منظر، ۲۸ مرداد نمونه ای مهم در تاریخ سیاسی معاصر ایران است که نشان می دهد چگونه یک دولت برخوردار از حمایت عمومی، در صورت ناتوانی در حفظ ائتلاف اجتماعی و کنترل نهادهای قدرت، می تواند در برابر فشار داخلی و خارجی آسیب پذیر شود. دولت محمد مصدق در شرایطی قدرت را در دست گرفت که مسئله نفت به نماد اصلی استقلال سیاسی و اقتصادی ایران تبدیل شده بود. قرارداد نفتی موجود، سهم اندکی از درآمدهای حاصل از منابع ایران را به کشور اختصاص می داد و بخش عمده کنترل فنی، مالی و مدیریتی صنعت نفت در اختیار شرکت نفت انگلیس و ایران بود. ملی شدن صنعت نفت، واکنشی به این وضعیت و تلاشی برای بازتعریف رابطه دولت ایران با قدرت های خارجی بود. این اقدام، علاوه بر جنبه اقتصادی، معنایی ملی و تاریخی داشت و از حمایت گسترده بخش هایی از جامعه، نیروهای ملی، روحانیون، بازار و گروه های اجتماعی مختلف برخوردار شد. با این حال، ملی شدن نفت در شرایطی انجام گرفت که اقتصاد ایران به شدت به درآمدهای نفتی وابسته بود. تحریم خرید نفت ایران، جلوگیری از فروش نفت در بازارهای بین المللی، محدود شدن دسترسی دولت به منابع مالی و فشارهای حقوقی و سیاسی، وضعیت اقتصادی کشور را دشوار کرد. دولت مصدق از یک سو باید برای حفظ حاکمیت ملی بر صنعت نفت ایستادگی می کرد و از سوی دیگر، هزینه های جاری کشور، حقوق کارکنان دولت و نیازهای اقتصادی جامعه را تامین می کرد. بنابراین، بحران نفت به تدریج از یک اختلاف حقوقی و اقتصادی به بحران گسترده در توان حکمرانی تبدیل شد. تضعیف درآمدهای دولت، زمینه نارضایتی، اختلاف میان نخبگان و تقویت تبلیغات مخالفان را فراهم کرد.

بریتانیا ملی شدن نفت را تهدیدی مستقیم علیه منافع اقتصادی و جایگاه بین المللی خود می دانست. در مراحل نخست، لندن تلاش کرد از مسیر فشار سیاسی، تحریم اقتصادی و پیگیری حقوقی، دولت ایران را وادار به عقب نشینی کند. هنگامی که این روش ها به نتیجه نرسید، بریتانیا کوشید ایالات متحده را نیز با خود همراه کند. آمریکا در ابتدا در تلاش بود میان ایران و بریتانیا میانجی گری کند، اما با تشدید جنگ سرد و برجسته شدن خطر نفوذ شوروی، رویکرد آن تغییر یافت. واشینگتن سرانجام به این نتیجه رسید که تداوم بحران می تواند موقعیت سیاسی ایران را بی ثبات کند و زمینه افزایش نفوذ حزب توده و اتحاد شوروی را فراهم سازد. اسناد منتشرشده در دهه های بعد، نقش سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا و دستگاه اطلاعاتی بریتانیا را در طراحی و اجرای عملیات براندازی تایید کرده اند؛ هرچند تحلیل دقیق این رویداد همچنان نیازمند توجه به تعامل میان عوامل خارجی و داخلی است. عملیات کودتا از ابزارهای گوناگون استفاده کرد. فشار اقتصادی و دیپلماتیک، جنگ روانی، انتشار شایعات، ایجاد اختلاف در میان نیروهای سیاسی، ارتباط با برخی نظامیان و سیاستمداران، تحریک گروه های اجتماعی و بهره گیری از جایگاه دربار، مجموعه ای از اقداماتی بود که در نهایت به تضعیف دولت انجامید. مداخله خارجی زمانی توانست نتیجه بدهد که در داخل کشور با شبکه هایی از قدرت، منافع و نارضایتی پیوند خورد. از این رو، نمی توان کودتا را صرفا محصول تصمیم چند مقام خارجی دانست، همان گونه که تقلیل آن به اختلاف های داخلی نیز نقش تعیین کننده آمریکا و بریتانیا را نادیده می گیرد. واقعیت تاریخی در نقطه تلاقی این دو سطح شکل گرفت. یکی از مهم ترین مسائل در آسیب شناسی عملکرد دولت مصدق، ضعف در حفظ ائتلاف نیروهای حامی نهضت ملی بود. پیروزی ملی شدن نفت بدون همکاری نیروهای ملی، مذهبی و اجتماعی امکان پذیر نبود، اما این ائتلاف در سال های بعد به تدریج دچار فرسایش شد. اختلاف میان مصدق و آیت الله کاشانی، که در مراحل مهم نهضت نقشی موثر در بسیج اجتماعی و سیاسی ایفا کرده بود، به شکافی جدی در میان نیروهای مذهبی و ملی انجامید. این اختلاف تنها یک نزاع شخصی نبود، بلکه به تفاوت در نگاه به شیوه اداره کشور، حدود اختیارات دولت، نقش مجلس، جایگاه روحانیت و نحوه مواجهه با مخالفان مربوط می شد.

با این حال، پیامد عملی آن، از دست رفتن بخشی از ظرفیت اجتماعی و ارتباطی بود که می توانست در شرایط بحرانی از دولت حمایت کند. نقش آیت الله کاشانی در این دوره را باید در چارچوب ظرفیت اجتماعی روحانیت و شبکه های مذهبی بررسی کرد. مسجد، بازار، هیئت های مذهبی و ارتباطات سنتی محلات، در جامعه آن روز ابزارهای مهم بسیج عمومی بودند. دولت مصدق از حمایت گسترده ملی برخوردار بود، اما نتوانست همه این شبکه ها را در یک ائتلاف پایدار و هماهنگ نگه دارد. در نتیجه، بخشی از نیروهای مذهبی از دولت فاصله گرفتند و مخالفان توانستند از این شکاف برای کاهش مشروعیت سیاسی مصدق استفاده کنند. / دیپلماسی ایرانی

به گزارش جماران، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، که طولانی‌ترین دوران تصدی این سمت را در تاریخ تجربه کرده، در آستانه یکی از سرنوشت‌سازترین انتخابات سیاسی خود با چالش‌های جدی مواجه است.

محمدرضا ظفرقندی صبح امروز جمعه در سی‌ویکمین مجمع عمومی انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران، با بیان اینکه امروز کشور در شرایط سخت تاریخی قرار دارد، گفت: کشور در معرض بزرگ‌ترین حمله موشکی و هوایی تاریخ قرار گرفت که در طول تاریخ بی‌سابقه بود. رزمندگان، نیروهای نظامی و مردم رشادت کردند که باید قدردان آنها باشیم.

وی گفت: فداکاری‌های کادر سلامت و صحنه‌هایی که خلق کردند، باید ثبت شود. اینکه یک پرستار در زمان حمله سه بچه را در آغوش می‌گیرد یا اینکه بیمارستانی بمباران می‌شود و پرستاران بچه‌ها را از پنجره بیمارستان خارج کرده و در حیاط نگه می‌دارند، نمونه‌ای از این فداکاری‌ها است.

وزیر بهداشت گفت: در آستانه روز پزشک هستیم و از همه آنها قدردانی می‌کنم؛ به‌خصوص در ایام جنگ و به‌ویژه در این جنگ که دشمنان هیچ‌یک از اصول انسانی و جنگی و سایر اصول را رعایت نکردند.

ظفرقندی گفت: ۶۶ هزار مجروح در این جنگ داشتیم، حدود ۷۰ بیمارستان آسیب دید و نزدیک به ۲۲۰ آمبولانس از بین رفت که همه اینها نشان‌دهنده وحشیگری دشمن است.

وی افزود: در شرایط فعلی «نه جنگ، نه صلح» باید به این سمت رفت که زحمات کشیده‌شده در راه یکی از بی‌نظیرترین تفاهم‌نامه‌ها و عزتمندترین تفاهم‌نامه‌هایی که در تاریخ ایران ثبت شده، مرکز ثقل جهت‌گیری‌های حاکمیت، نظام و دیپلماسی کشور باشد و اگر هر مسیری جز این طی شود، خسارت زیادی برای کشور ایجاد می‌کند.

وزیر بهداشت بیان کرد: اکنون موضوع مهم، پساجنگ است. حرکت در مسیر گذشته همان نتایج گذشته را رقم می‌زند؛ باید تغییرات جدی صورت گیرد و آن اتفاقات افتاده جبران شود. اگر فردی مثل آقای خاتمی بیانیه می‌دهد و صحبت می‌کند، باید قدر آن را دانست و به آن توجه شود. این افراد سرمایه‌های کشور هستند و نباید این صحبت‌ها مورد توهین قرار گرفته و مطالب آنها به سخره گرفته شود؛ چراکه این اقدام ضد انسجام ملی است.

وی تأکید کرد: کشور بدون انسجام ملی و بدون همه ایرانیان نمی‌تواند از این بحران عبور کند. هر کسی که برای ایران قدمی برداشته، قلمی، هنری و سرودی داشته یا پرچمی برافراشته، شایسته تقدیر است. امروز فرصت مناسبی است که بزرگانی همچون آقای خاتمی، علیرغم همه بی‌مهری‌هایی که با آنها شد، مورد تکریم قرار گیرند. جای تعجب است که این مسیر و تکریم در جایگاه اصلی خود انجام نشود. اگر مسیر درست طی نشود و همچون قبل باشد، در آینده پساجنگ دچار مشکلات زیادی می‌شویم.

وی گفت: باید در رسانه، اگر کسی علیه فرد دیگری حرف می‌زند، فرصت دفاع داشته باشد و اصول اخلاقی و ادبی رعایت شود. خدا نیامرزد کسی را که در رسانه ملی علیه افراد حرف زد، «بگم‌بگم» راه انداخت و فرصت پاسخ را به رسانه ملی نداد. اگر این نقیصه جبران نشود، از همه کسانی که برای ایران تلاش کردند تکریم نشود و جذب حداکثری صورت نگیرد، قطعاً مسیر گذشته به نتیجه نمی‌رسد.

وی افزود: باید رفتارهای قبلی درس عبرت باشد و دیگر ردصلاحیت باعث نشود که افراد از خدمت کردن منع شوند.

ظفرقندی در پایان گفت: امیدوارم بتوانیم نیازهای مردم را رفع کرده و معیشت آنها را بهبود دهیم و آرامش و شرایط عادی و قابل قبول را برای مردم فراهم کنیم. قطعا در این راستا حمایت احزاب و گروه‌ها و مردم، کارگشا و راهگشا خواهد بود.