کشف مهرههای شطرنج در قلعهای فراموششده در آلمان، بار دیگر نشان داد این بازی استراتژیک چگونه از هند باستان به دربارهای اروپای قرون وسطی رسید.
به گزارش کجارو، در جریان کاوشهای اخیر در قلعهای فراموششده در جنوب آلمان، باستانشناسان به گنجینهای کوچک از دوران قرون وسطی دست یافتند که زیر آوار دیواری فروریخته مدفون شده بود: یک مهره اسب (Knight) شطرنج، یک تاس ۶ وجهی و چهار مهره گلشکل. این قطعات که برای یک هزاره دستنخورده باقی مانده بودند، تقریبا سالم کشف شدند. مهره اسب که با جزئیاتی نظیر چشمها و یال حکاکی شده، به قرن یازدهم یا دوازدهم میلادی تعلق دارد؛ دورهای که شطرنج در اروپا پدیدهای نوظهور بود اما بهسرعت در میان نخبگان قرون وسطایی به محبوبیتی آتشین دست یافت.
به نقل از nationalgeographic، اشراف برای پر کردن ساعات طولانی و یکنواخت زندگی در قلعههای محصور، به شطرنج به چشم یک سرگرمی فکری ایدئال مینگریستند؛ بازی که سلسلهمراتب جامعه فئودالی را بازتاب میداد و استراتژی دقیق را بر قدرت بدنی برتری میبخشید.
از این دژهای دورافتاده، بازی بهتدریج به شهرها و طبقه متوسط در حال ظهور راه یافت. همانند مهرههای شطرنج لوئیس (Lewis Chessmen) که حدود دو قرن پیش در اسکاتلند کشف شدند، این مهره اسب تازه کشفشده نیز گواهی بر اوج محبوبیت شطرنج است که تا به امروز بیهمتا باقی مانده است.
این نگاره از «کُدکس مانِسه» (Codex Manesse) مارگراف اوتو چهارم از براندنبورگ را نشان میدهد که در حال بازی شطرنج است. ۱۳۰۵–۱۳۴۰. دانشگاه روپرت-کارل، هایدلبرگ. حرکات آغازین
اگرچه شطرنج ماندگارترین بازی جهان غرب محسوب میشود، ریشههای آن بسیار دورتر از قلعههای تنهای قرون وسطی است. این بازی نخستین بار در قرن ششم میلادی در هند با نام چاتورانگا (Chaturanga) به معنای «چهار عضو» پدیدار شد که به بخشهای مختلف ارتش شامل پیادهنظام، سوارهنظام، فیلسواران و ارابهسواران اشاره داشت. این بازی اگرچه عنصری از شانس را در خود داشت، اما مهرههای آن مشابه پیاده، اسب، فیل و رخ امروزی حرکت میکردند.
با گسترش در امتداد جاده ابریشم به ایران، این بازی در زبان عربی شطرنج نام گرفت و پس از فتح ایران، جهان اسلام را تسخیر کرد. در قرنهای نهم و دهم میلادی، استادان شطرنجی همچون العدلی و …
