عصرایران- پرواز در هوای سرد یا میان ابرهای حاوی قطرات ریز آب، می تواند خطری جدی برای هواپیماها ایجاد کند. اگر این قطرات روی بال، دم، ورودی موتور یا حسگرهای هواپیما یخ بزنند، شکل آیرودینامیکی سطوح تغییر می کند و عملکرد هواپیما تحت تاثیر قرار می گیرد. در موارد شدید، حتی مقدار کمی یخ نیز می تواند نیروی برا را کاهش داده و کنترل هواپیما را دشوار کند.
به همین دلیل، جلوگیری از تشکیل یخ یکی از مهم ترین موضوعات در مهندسی هوانوردی به شمار می رود.
ناسا از دهه ها پیش، در کنار اداره هوانوردی فدرال آمریکا (FAA) و شرکت های سازنده هواپیما، پژوهش های گسترده ای درباره رفتار یخ روی سطوح پروازی انجام داده است. این تحقیقات شامل شبیه سازی شرایط یخبندان، آزمایش در تونل های باد، مدل سازی رایانه ای و توسعه سامانه های جدید جلوگیری از یخ زدگی بوده است.
یکی از فناوری هایی که در نتیجه این پژوهش ها توسعه یافت، سامانه های گرم کننده الکتریکی سطوح حساس هواپیما است. در این روش، المنت های بسیار نازک یا لایه های رسانا در بخش هایی مانند لبه حمله بال، ملخ، ورودی موتور یا حسگرها قرار می گیرند و با تولید گرما، از تشکیل یخ جلوگیری می کنند.
ناسا همچنین در توسعه مواد، پوشش ها و سامانه های هوشمندی نقش داشته است که می توانند تشکیل یخ را تشخیص دهند یا میزان انرژی مورد نیاز برای یخ زدایی را کاهش دهند. برخی از این فناوری ها بعدها وارد صنعت هوانوردی شدند و در طراحی نسل جدید هواپیماها مورد استفاده قرار گرفتند.
امروزه بسته به نوع هواپیما، روش های مختلفی برای مقابله با یخ زدگی به کار می رود. هواپیماهای بزرگ مسافربری معمولا از سامانه های هوای داغ موتور یا گرم کننده های الکتریکی استفاده می کنند، در حالی که برخی هواپیماهای کوچک از پوشش های لاستیکی متورم شونده یا سامانه های پاشش مایع ضدیخ بهره می برند. آیا ناسا فناوری ضدیخ هواپیما را اختراع کرد؟
خیر. فناوری جلوگیری از یخ زدگی هواپیما دهه ها پیش از تاسیس ناسا نیز وجود داشت، اما این سازمان با انجام پژوهش های گسترده روی رفتار یخ، آزمایش سامانه های نوین و توسعه فناوری های گرمایش الکتریکی و تشخیص یخ، نقش مهمی در بهبود عملکرد و ایمنی این سامانه ها ایفا کرده است.
امروزه بسیاری از فناوری های ضدیخ مورد استفاده در صنعت هوانوردی، نتیجه …
