در سال ۱۹۱۴، «زیگموند فروید» با الهام از داستانهای اساطیری «اووید»، یکی از ماندگارترین مفاهیم روانشناسی را بنا گذاشت. او در مقاله «در باب خودشیفتگی»، داستان نارسیس را مطرح کرد؛ جوانی که دلباخته تصویر منعکسشده خود در آب شد و در برابر آن جان باخت.
به گزارش دیجیاتو، این اسطوره به واژهای برای توصیف خویشتنی بدل شد که عشق و توجه خود را فقط به خودش معطوف میکند. در سال ۱۹۸۰ واژه نارسیسیسم یا خودشیفتگی به عنوان یک اختلال شخصیت شناخته شد، سپس به مرور به ادبیات روزمره آمد. اما در زمانه هوش مصنوعی، این اختلال چه تأثیری از این فناوری میگیرد؟ محققان در پژوهش جدید به این موضوع پرداختند.
آنچه فروید هرگز نمیتوانست پیشبینی کند، ماشین تملقگویی بود که مقابل فرد خودشیفته قرار میگیرد. خودشیفتهای را در نظر بگیرید که با چتباتی صحبت میکند که چاپلوس است و بلافاصله به تمامی دستورات او پاسخ میدهد و حتی برای یکبار هم با او مخالفت یا جدال نمیکند. محققان دانشگاه دوزجه ترکیه میگویند چنین ارتباطی میتواند مشکلساز باشد و باعث وابستگی فرد به چتباتها شود. تأثیر هوش مصنوعی بر خودشیفتهها …
