حسین قدیانی در کانال تلگرامی خود نوشت: در روزگاری که از هر روزی سیاسیتریم و حتی اداییترین سلبریتیها هم جز با زبان نکرهی سیاست استوری نمیگذارند، وجود اکبر عبدی غنیمتی بود که چون قدرش را ندانستیم، خیلی زود از میان ما پر کشید و رفت.
هنر بزرگ اکبر عبدی این بود که خنده را با لب و دهان چند نسل آشنا کرد لیکن اکبر عبدی هنر بزرگتری هم داشت.
اینکه از علی حاتمی تا مسعود دهنمکی و از علی دایی تا امیر قلعهنویی و از عادل فردوسیپور تا محمدحسین میثاقی و از مهدی نصیری تا حسین شریعتمداری و از خاتمی اصلاحطلبها تا خاتمی اصولگراها همه و همه دوستش داشته باشند.
از روشنفکرها بگیر تا بیسوادها و از سوپرسلطنتطلبها بگیر تا سوپرانقلابیها. با توجه به جامعهی به شدت سیاسی ایران، این هنر اکبر عبدی خیلی بالاتر از تبحر او بود در خنداندن خلقالله. ملیح آنکه اکبر عبدی خیلی اهل کتاب و مجله و مطالعه و کلاس و مکتب و آکادمی و دانشگاه و باشگاه و این حرفها نبود. باری همه چیز از کانال سواد نمیگذرد.
واضح است اکبر عبدی آدم باسوادی نبود و حتی در سینما هم درست در نقطهی مقابل عباس کیارستمی تعریف میشود ولی اکبر عبدی این هنر ذاتی را داشت که از پرفسور سمیعی تا من حقیر کمترین مشتری ثابت داشته باشد. آری همه جور چپی و همه جور راستی اکبر عبدی را دوست داشتند. واقعیت این است در جامعهی دوقطبی ایران باید دربارهی پدیدهی عجیب و غریبی به نام نامی اکبر عبدی کتابها نوشت.
ابرمرد هنرمندی که با زیرکی و مهارت توانست مچ سیاست را بخواباند. آسان نیست که اکبر عبدی، هم محبوب اصحاب تجمع میدان انقلاب تهران باشد و هم محبوب دل اهل کافه. اگر در فیلم مادر بازی کرد و اگر در اخراجیهای دهنمکی، باز همگان با هر عقیده و سلیقهای اکبر عبدی را دوست میداشتند. بسیار باید تحلیل کرد و تفسیر نوشت و تصویر ساخت از پرترهی اکبر عبدی؛ بازیگری که اوج بازیش بازیدادن سیاست بود، نه بازیخوردن از سیاست.
اگر حزباللهیها دیگر عادل فردوسیپور و علی دایی و به خصوص علی کریمی را دوست ندارند، هنر بزرگتر اکبر عبدی این بود که با مردم بماند لیکن دل دوستداران حکومت را هم نرنجاند. شما قیاس کنید اکبر عبدی را با مثلاً پرویز پرستویی. پرویز پرستویی معالاسف بارها از سیاست بازی خورده. یک ماه حزباللهیها علیهش …
