ترامپ بودن یعنی سلسله‌‌ای از تهدیدات، اعلام آتش‌بس‌های توهمی و درگیری‌های جدید!

عصر ایران؛ سمیر فرخ‌منش - جان هریس John Harris (سردبیر و رییس و بنیان‌گذار نشریه‌ پولیتیکو ) در شمارۀ 27 ژوییۀ 2026 چنین نوشته است:

با شعار «نمایش باید ادامه یابد»، نمایش به راه افتاد و ادامه یافت؛ موضوعی که نشان می‌دهد زمان تغییر در این میزهای شام فرا رسیده است.

برای توضیحِ ظهور دونالد ترامپ، توضیحات آشنایی وجود دارد که از ایدئولوژی یا جامعه‌شناسی چشم‌ پوشی کرده و به سراغ چیزی می‌رود که با درک انسانی ملموس ‌تر است: بیایید با واقعیت روبرو شویم، این آدم می‌تواند بسیار خنده‌‌دار باشد. یا حداقل برخی این ‌گونه باور دارند.

من این حرف را بارها شنیده‌ام، حتی از زبان افرادی که با اکراه رای داده‌اند یا اصلاً به او رأی نداده‌اند. اگر بخواهیم با ملایمت بگوییم، این نوعی از شوخ‌ طبعی است که لزوماً به مذاق همه خوش نمی‌آید. اما به نظر می‌رسد این سبک، به طرز منحصربه ‌فردی برای عصر نیهیلیستی (پوچ‌گرایانه) سیاست مناسب است؛ عصری که در آن استانداردها و محدودیت‌های قدیمی منسوخ شده‌اند.

از این منظر، بی‌احترامیِ پرهیاهو، تسلط او بر تمسخر و توهین، ایستادگی در برابر ارزش‌های لیبرال و تمایل او به بیانِ بلندِ چیزهایی که بسیاری از مردم فکر می‌کنند اما جرأت گفتن ندارند (‌و همه این‌ها با لذتی مفرط از نمایش‌گریِ خودش ارایه می‌شود ) موتور محرک اصلی جذابیت اوست.

بنابراین، آخر هفته گذشته یک معمای واشنگتنی بود: چگونه یکی از بزرگ‌‌ترین نمایشگران این عصر، یعنی همان کسی که قرار است خنده‌‌دار باشد، در یک مناسبت چنان فاجعه‌‌بار عمل کرد (در مراسم شام انجمن خبرنگاران کاخ سفید) مناسبتی که در آن، رئیس‌جمهورها دقیقاً بر اساس توانایی ‌شان در خنداندن دیگران قضاوت می‌شوند.

ترامپ شکست خورد. زیرا در طول سخنرانیِ بیش از یک ساعته ‌اش، کاملاً مشهود بود که دارد بدون آمادگی و بر پایه بداهه حرف می‌زند.

برخی از جملات او، سایه‌ ای از جوک‌‌هایی بودند که اگر با اجرای دقیق ‌تر و شکیل ‌تر ارائه می‌شدند، می‌توانستند خوب اثر کنند.

این امر نشان می‌داد گروهی از افراد تلاش زیادی برای آماده‌سازی مطالب او کرده‌اند، اما مشخص بود که خودِ ترامپ بخشی از آن گروه نبوده است.

رئیس‌جمهور با یک سیر خطیِ نامنظم و زیگزاگی از دغدغه‌ها و شکایت‌های شخصی‌اش، ظاهراً بر این باور بود که «ترامپ …