عصر ایران ؛ علی نجومی ــ هفتم آبان ماه 1305 کوچه های تهران را بارندگی روزهای اخیر پر از گل و لای کرده بود. سید بلندقامت اردستانی از خانه اش در کوچه نصیرالدوله محله عودلاجان زد بیرون. چند قدم بیشتر برنداشته بود که فهمید دو نفر دارند تعقیبش می کنند. سعی کرد خودش را نبازد. بار اول نبود که آدم های رضا خان دوره اش می کردند.
گام هایش را سریع تر کرد و انتهای کوچه سریع پشت دیوار پنهان شد از این چند لحظه ای که در دید آن دور نفر نبود نهایت استفاده را کرد و عبا و عمامه اش را در آورد و عصایش را به زیر آن ها ستون کرد. و خودش هم زیر آن ها پنهان شد و راه افتاد و مسیر خودش را ادامه داد.چند لحظه بیشتر نگذاشته بود که تیراندازی شروع شد. ضاربان خیالشان راحت بود که محال است سید زنده از این کوچه بیرون برود.
اما سید عمرش به دنیا بود. ترفندی که به کار برده بود باعث شد که تیر ها به جایی که به قلب و سرش بخورد به دست هایش اصابت کند.
صدای تیراندازی باعث هجوم چند نفر به صحنه تیراندازی شد و این باعث شد آن دو نفر ضارب سید سریع صحنه را ترک کنند و فرصت زدن تیر خلاص را نیابند. …
