10 بازیکن برتر جام جهانی ۲۰۲۶

کد خبر: 787436 | ۱۴۰۵/۰۵/۳۰ ۲۳:۴۸:۵۷ اعتمادآنلاین |

منشأ حیات یکی از قدیمی‌ترین پرسش‌های علم است، اما یافته‌های تازه درباره نخستین واکنش‌های شیمیایی زمین و نقش فلزات موجود در چشمه‌های آب گرم اعماق اقیانوس، اکنون فرضیه‌ای متفاوت را پیش روی دانشمندان قرار داده است.

به گزارش فرارو به نقل از پاپولر مکانیکس، چگونگی آغاز حیات روی زمین از زمانی که انسان توانست درباره منشأ وجود خود بیندیشد، ذهن دانشمندان، فیلسوفان و متفکران دینی را به خود مشغول کرده است. اگرچه تمدن‌های مختلف روایت‌های متفاوتی درباره پیدایش جهان و زندگی ارائه کرده‌اند، دانشمندان طی قرن گذشته تلاش کرده‌اند توضیحی مبتنی بر شواهد علمی برای این پرسش پیدا کنند.

یکی از نقاط عطف این تحقیقات در سال ۱۹۷۷ رقم خورد؛ زمانی که پژوهشگران مؤسسه اقیانوس‌شناسی وودز هول، چشمه‌های آب گرم هیدروترمال را در نزدیکی جزایر گالاپاگوس کشف کردند. این ساختارها در مناطق فعال کف اقیانوس و محل حرکت صفحات زمین شکل می‌گیرند.

دانشمندان در اطراف این چشمه‌ها موجودات زنده‌ای را یافتند که پیش‌تر مشاهده نشده بودند. چند سال بعد، این کشف به شکل‌گیری فرضیه‌ای انجامید که بر اساس آن، ممکن است برخی از نخستین مراحل پیدایش حیات در همین محیط‌های زیرآبی رخ داده باشد؛ محیط‌هایی سرشار از مواد شیمیایی و فلزاتی که می‌توانستند در شکل‌گیری نخستین اجزای حیات نقش داشته باشند.

اما یک مطالعه جدید اکنون دیدگاه متفاوتی را مطرح کرده است: شاید حیات روی زمین تنها یک‌بار آغاز نشده باشد.

دو مسیر متفاوت برای آغاز حیات

بر اساس این پژوهش، دو گروه اصلی از موجودات تک‌سلولی موسوم به پروکاریوت‌ها، یعنی باکتری‌ها و آرکی‌ها، ممکن است به‌طور مستقل از یکدیگر به شکل امروزی حیات دست یافته باشند. ویلیام مارتین، زیست‌شناس دانشگاه دوسلدورف و نویسنده ارشد مطالعه، می‌گوید داده‌های جدید تنها یک نتیجه‌گیری را ممکن می‌کنند: دودمان‌های باکتریایی و آرکیایی به‌طور مستقل از یکدیگر به مرحله زندگی آزاد رسیده‌اند.

نتایج این تحقیق توسط یک گروه بین‌المللی از پژوهشگران در مجله «Science Advances» منتشر شده است. درخت حیات معمولاً به دو گروه بزرگ تقسیم می‌شود. پروکاریوت‌ها موجوداتی تک‌سلولی هستند که هسته محصور در غشا و اندامک‌های داخلی پیچیده ندارند و باکتری‌ها و آرکی‌ها را شامل می‌شوند. گروه دوم، یوکاریوت‌ها، موجوداتی پیچیده‌تر هستند که می‌توانند چندسلولی باشند و انسان، حیوانات، گیاهان و بسیاری دیگر از اشکال حیات را دربرمی‌گیرند.

بر اساس دیدگاه رایج، نخستین محیط‌های هیدروترمال شرایط شیمیایی مناسبی برای شکل‌گیری مواد اولیه حیات فراهم کردند. این مواد بعدها به پروکاریوت‌ها تبدیل شدند و میلیاردها سال بعد، از طریق فرایندی به نام «هم‌زیستی درون‌یاخته‌ای»، زمینه پیدایش یوکاریوت‌ها را فراهم کردند.

فلزات؛ بازیگران فراموش‌شده آغاز حیات

پژوهشگران در مطالعه جدید، ژنوم‌ها، ساختار پروتئین‌ها و واکنش‌های شیمیایی مربوط به نخستین مراحل تکامل میکروبی را بررسی کردند. آن‌ها ۴۲۰ واکنش شیمیایی مرتبط با «سوخت‌وساز» یا متابولیسم را مورد مطالعه قرار دادند؛ واکنش‌هایی که مواد اولیه‌ای مانند اسیدهای آمینه ضروری، اجزای آران‌ای و ویتامین‌ها را ایجاد می‌کنند. این مواد می‌توانستند از گاز هیدروژن، آمونیاک و دی‌اکسیدکربن موجود در زمین اولیه شکل بگیرند.

یکی از یافته‌های مهم پژوهش این بود که فلزات طبیعی موجود در چشمه‌های هیدروترمال احتمالاً نقشی بسیار مهم‌تر از آنچه تصور می‌شد داشته‌اند. بررسی‌ها نشان داد «آخرین نیای مشترک جهانی» یا LUCA تنها توانایی استفاده از آنزیم‌های لازم برای حدود نیمی از این واکنش‌ها را داشته و در بسیاری از واکنش‌های دیگر، فلزات می‌توانسته‌اند جایگزین آنزیم‌ها شوند.

هارون توی‌سوز، شیمی‌دان معدنی مؤسسه ماکس پلانک و یکی از نویسندگان مطالعه، می‌گوید فلزات موجود در چشمه‌های هیدروترمال می‌توانند جای تعداد شگفت‌آوری از آنزیم‌ها را در فرایندهای متابولیک بگیرند.

پژوهشگران بر اساس این یافته‌ها، چهار مرحله برای شکل‌گیری حیات اولیه در نظر گرفتند: مرحله‌ای که واکنش‌ها تنها به فلزات وابسته بودند، مرحله‌ای ترکیبی از فلزات و آنزیم‌ها در LUCA و سپس دو مسیر تکاملی جداگانه که در نهایت به نیاکان باکتری‌ها و آرکی‌ها منتهی شدند.

یک منشأ برای کد ژنتیکی، دو منشأ برای حیات؟

شگفت‌انگیزترین بخش تحقیق این است که آنزیم‌هایی که برخی واکنش‌های شیمیایی حیاتی را در باکتری‌ها و آرکی‌ها تسهیل می‌کنند، الزاماً یکسان و مشترک نیستند.

به بیان ساده‌تر، ممکن است هر دو گروه به یک واکنش متابولیک مشابه نیاز داشته‌اند، اما هر کدام به‌طور مستقل راهی متفاوت برای انجام آن پیدا کرده باشند. همین موضوع می‌تواند توضیح دهد که چرا دو شاخه اصلی پروکاریوت‌ها با وجود شباهت‌های بنیادین، تفاوت‌های مهمی در سازوکارهای زیستی خود دارند.

پژوهشگران همچنین این احتمال را مطرح کرده‌اند که واکنش میان فسفیت و پالادیم، دو ماده‌ای که در اطراف چشمه‌های هیدروترمال یافت می‌شوند، در مراحل بسیار اولیه حیات نقش موتور شیمیایی را ایفا کرده و پیش از شکل‌گیری سازوکارهای پیچیده مبتنی بر ای‌تی‌پی و آنزیم‌ها، انرژی لازم برای برخی واکنش‌های حیاتی را فراهم کرده باشد.

هنوز هیچ نشانه مستقیمی از وجود حیات در جهان‌های کشف‌شده خارج از منظومه شمسی پیدا نشده است. با این حال، زمین همچنان نمونه‌ای استثنایی از تنوع و پیچیدگی حیات ارائه می‌دهد. اگر این فرضیه جدید درست باشد، حتی ممکن است داستان پیدایش زندگی روی زمین یک بار نوشته نشده باشد؛ بلکه دو مسیر مستقل، در محیطی که زمانی سرد، خشن و ظاهراً بی‌جان بود، به شکل‌گیری حیات منجر شده باشند. اخبار مرتبط کشف سیاره‌ای با احتمال زیست‌پذیری پزشکیان: دانشمندانی داریم که نیاز ما به بیگانگان را کاهش می‌دهند

جوان آنلاین: سینمای سیاسی ایران همواره در مواجهه با تاریخ معاصر، مسیری دشوار و پرچالش را پیموده است، مسیری میان روایت هنری، مسئولیت تاریخی و حساسیت‌های سیاسی. «لباس شخصی» نخستین ساخته امیرعباس ربیعی، از جمله آثاری است که با ورود به یکی از پرونده‌های مهم سیاسی دهه شصت، می‌کوشد بخشی از حافظه تاریخی کشور را در قالب یک درام سینمایی بازخوانی کند. فیلمی که پس از هفت سال انتظار به پرده رسید و ثابت کرد برخی روایت‌ها، حتی اگر دیر دیده شوند، همچنان قدرت تأثیرگذاری دارند. 

نزدیک شدن به دوره‌های حساس تاریخ معاصر 

سینمای ایران برای زنده نگه داشتن حافظه تاریخی خود، بیش از هر چیز به فیلم‌هایی نیاز دارد که جرئت نزدیک شدن به نقاط حساس تاریخ معاصر را داشته باشند. «لباس شخصی» از همین منظر فیلم مهمی است. اثری که به یکی از مقاطع پرالتهاب سال ۱۳۶۱ و ماجرای برخورد با حزب توده می‌پردازد و تلاش می‌کند بخشی از پیچیدگی‌های سیاسی و امنیتی آن دوران را در قالب یک روایت سینمایی بازآفرینی کند. 

جایگاه سینمای سیاسی در ایران را باید فراتر از یک گونه محدود سینمایی دید؛ این سینما بخشی از حافظه تاریخی جامعه است و می‌تواند به سراغ بزنگاه‌هایی برود که شناخت آنها برای فهم امروز ضروری است. سینمای سیاسی زمانی ماندگار می‌شود که از سطح شعار عبور کند و به جای ارائه پاسخ‌های آماده، مخاطب را با موقعیت‌های پیچیده، انتخاب‌های دشوار و تضاد‌های انسانی روبه‌رو سازد. تجربه نشان داده است هرگاه این نوع سینما به زبان هنر وفادار مانده، توانسته آثاری اثرگذار خلق کند و هرگاه به بیانیه‌ای تصویری تقلیل یافته، بخش مهمی از قدرت هنری و اقناعی خود را از دست داده است. 

اگر بخواهیم «لباس شخصی» را در منظومه سینمای سیاسی ایران ارزیابی کنیم، باید آن را فراتر از بسیاری از آثاری دانست که در سال‌های اخیر با عنوان «سینمای استراتژیک» معرفی شده‌اند. استراتژیک بودن یک فیلم، فقط به انتخاب یک موضوع امنیتی یا تاریخی محدود نمی‌شود، بلکه در کیفیت روایت، قدرت اقناع، خلق موقعیت‌های پیچیده و توانایی تبدیل یک پرونده سیاسی به یک درام سینمایی معنا پیدا می‌کند. «لباس شخصی» دقیقاً در همین نقطه از بسیاری از آثار مشابه پیشی می‌گیرد. فیلم نه در دام شعار می‌افتد و نه مخاطب را با انبوهی از اطلاعات تاریخی تنها می‌گذارد، بلکه با اتکا به فیلمنامه‌ای منسجم، فضاسازی دقیق و کارگردانی حساب‌شده، روایتی خلق می‌کند که هم جذابیت دراماتیک دارد و هم مخاطب را به تأمل درباره یکی از مقاطع حساس تاریخ معاصر ایران دعوت می‌کند. 

انتخاب سوژه‌ای جذاب 

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های «لباس شخصی»، انتخاب موضوع آن است. سینمای سیاسی در ایران معمولاً با دشواری‌های فراوانی همراه بوده است، زیرا فیلمساز باید هم به حساسیت موضوع توجه کند و هم استقلال سینمایی اثر را حفظ کند. ربیعی در این فیلم نشان می‌دهد که می‌توان به سراغ یک موضوع سیاسی رفت، اما از دام شعارزدگی فاصله گرفت. فیلم به جای آنکه فقط موضع اعلام کند، موقعیت می‌سازد و مخاطب را وارد فضایی می‌کند که در آن کشف حقیقت، محور اصلی روایت است. 

امیرعباس ربیعی نشان می‌دهد که شناخت دقیقی از زبان سینما و مختصات درام سیاسی دارد. او به‌خوبی می‌داند که در چنین آثاری، تعلیق بیش از آنکه محصول تعقیب و گریز یا حادثه‌پردازی باشد، از دل اطلاعات، روابط و تصمیم‌های شخصیت‌ها شکل می‌گیرد. ربیعی با پرهیز از هیجان‌های کاذب و اغراق‌های فرمی، روایت را آرام، اما پیوسته پیش می‌برد و اجازه می‌دهد مخاطب به تدریج وارد لایه‌های پنهان داستان شود. این میزان از تسلط بر ریتم، برای فیلمسازی که نخستین فیلم بلند خود را ساخته، اتفاقی معمولی نیست و از آینده‌ای امیدوارکننده در سینمای ایران خبر می‌دهد. 

از مهم‌ترین سرمایه‌های «لباس شخصی»، کیفیت بالای وجوه فنی آن است. طراحی صحنه، طراحی لباس و گریم، سهمی تعیین‌کننده در باورپذیری جهان فیلم دارند. بازسازی فضای سال‌های ابتدایی دهه شصت، از ساختمان‌ها و دکور‌ها گرفته تا پوشش شخصیت‌ها، خودرو‌ها و جزئیات صحنه، با دقت و وسواسی مثال‌زدنی انجام شده است. این عناصر برای نوستالژی یا بازسازی ظاهری تاریخ به کار نرفته‌اند و در خدمت روایت قرار گرفته‌اند و به مخاطب کمک می‌کنند بدون احساس تصنع، وارد جهان فیلم شود. 

فیلمبرداری و قاب‌بندی‌های «لباس شخصی» نیز هماهنگ با فضای امنیتی و پرتنش فیلم طراحی شده‌اند. دوربین کمتر به خودنمایی تمایل دارد و بیشتر در خدمت روایت است. رنگ‌بندی کنترل‌شده، نورپردازی حساب‌شده و پرهیز از جلوه‌گری‌های بی‌دلیل، سبب شده است تا مخاطب به جای آنکه مجذوب تکنیک شود، درگیر داستان و شخصیت‌ها باقی بماند. این همان ویژگی‌ای است که فیلم را از بسیاری آثار متأخر این حوزه متمایز می‌کند؛ آثاری که گاه تکنیک را جایگزین روایت کرده‌اند. 

فاصله گرفتن از کلیشه‌ها 

بازیگران نیز یکی دیگر از نقاط قوت فیلم هستند. بازی‌ها عموماً کنترل‌شده، درونی و متناسب با جهان اثر است. شخصیت‌های «لباس شخصی» کمتر احساسات خود را آشکار می‌کنند و بخش مهمی از تنش درام، از رفتار‌های ظریف آنان شکل می‌گیرد. این انتخاب هوشمندانه، با فضای امنیتی داستان تناسب دارد و باعث شده شخصیت‌ها از تیپ‌های کلیشه‌ای فاصله بگیرند و به انسان‌هایی باورپذیر تبدیل شوند. 

البته «لباس شخصی» نیز مانند هر اثر سینمایی، خالی از کاستی نیست. برخی شخصیت‌های فرعی می‌توانستند پرداخت عمیق‌تری داشته باشند و در چند مقطع، ریتم فیلم ظرفیت فشرده‌تر شدن را دارد. با این حال، این نقد‌ها در برابر انسجام کلی اثر، تأثیر تعیین‌کننده‌ای بر کیفیت نهایی فیلم نمی‌گذارند. مهم آن است که ربیعی در نخستین تجربه خود، موفق شده اثری صاحب‌هویت و قابل دفاع خلق کند. فیلمی که هم استاندارد‌های فنی قابل قبولی دارد و هم از منظر روایت، جهان‌بینی و انتخاب سوژه، حرفی تازه برای گفتن دارد. 

در دورانی که بسیاری از فیلم‌های موسوم به سیاسی، یا در سطح بازسازی وقایع تاریخی متوقف می‌شوند یا به دام شعار و قضاوت‌های شتاب‌زده می‌افتند، «لباس شخصی» مسیری متفاوت را انتخاب کرده است. می‌توان این فیلم را یکی از مهم‌ترین تجربه‌های سینمای سیاسی در یک دهه گذشته نیز دانست. اثری که نشان می‌دهد پرداختن به تاریخ معاصر، اگر با پژوهش، شناخت سینما و جسارت در روایت همراه باشد، می‌تواند به خلق فیلمی بینجامد که هم ارزش هنری داشته باشد، هم حافظه تاریخی یک ملت را تقویت کند و هم افق تازه‌ای پیش روی سینمای سیاسی ایران بگشاید.

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از ایرنا، سردار رضا طلایی‌نیک، سخنگوی وزارت دفاع، شامگاه جمعه در سخنانی درباره مأموریت‌های این وزارتخانه، قدرت ملی را محور اصلی صیانت از استقلال و امنیت کشور عنوان کرد.

او با تقسیم‌بندی کشورها در عرصه جهانی به سه گروه، گفت در یک سو بلوک سلطه‌جو به رهبری آمریکا قرار دارد که اسرائیل نیز در زیرمجموعه آن تعریف می‌شود، در سوی دیگر کشورهایی هستند که استقلال واقعی ندارند و در برابر فشارهای خارجی تسلیم می‌شوند، و در دسته سوم، کشورهایی قرار دارند که با نظام سلطه مقابله می‌کنند و جمهوری اسلامی ایران نیز در همین گروه است.

سخنگوی وزارت دفاع تأکید کرد که راه مقابله با قدرت‌های بیگانه‌ای که قصد تعرض به استقلال کشور را دارند، چیزی جز تقویت توانمندی‌های ملی نیست.

به گفته او، قدرت ملی نه‌تنها ضامن حفظ استقلال و امنیت است، بلکه در پاسداری از هویت ایرانی-اسلامی و منافع ملی نیز نقش بنیادین دارد.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید

به کانال بله هم میهن بپیوندید

به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید